Κάθε ταξίδι, είναι μια περιπέτεια και μια έκπληξη. Ακόμα και αν όλα κυλήσουν ομαλά, όπως τα έχεις σχεδιάσει ή ονειρευτεί, σίγουρα η πραγματικότητα θα σε εκπλήξει και θα σε βγάλει από το ονειρικό σενάριο που έχεις πλάσει, συνήθως με ευχάριστο τρόπο. Ή, ίσως, και όχι…

Το θετικό είναι, πως αφού επιστρέψεις από κάθε ταξίδι, οι αναμνήσεις σου, απαλλαγμένες από κάθε κούραση ή ταλαιπωρία, είναι πάντα όμορφες!

Κάπως έτσι έγινε και με το ταξίδι μας στην πανέμορφη, μεσαιωνική και εντυπωσιακή Περούτζια. Ξεκινήσαμε με τον Παναγιώτη, μία ωραία πρωία στο τέλος Φεβρουαρίου του 2018 για να πάρουμε την πτήση μας για Ρώμη. Από εκεί, είχαμε βγάλει εισιτήριο πρώτης θέσης παρακαλώ – το αναφέρω γιατί έχει σημασία για τη συνέχεια – για το τρένο που θα μας πήγαινε από το αεροδρόμιο Fiumicino της Ρώμης, στο κέντρο της πόλης, στο Roma Termini, για να πάρουμε εντέλει το τρένο της Trenitalia (Regionale) για Περούτζια. Και αυτά τα εισιτήρια τα είχαμε κλείσει και υπήρχαν ηλεκτρονικά στα κινητά μας. Η πτήση Αθήνα-Ρώμη, κανονικά θα διαρκούσε δύο ωρίτσες. Μετά είχαμε λίγες ώρες κενό, μέχρι την αναχώρηση του τρένου. Μπαίνοντας στο αεροπλάνο, και ενώ ήμασταν σχεδόν έτοιμοι για απογείωση, μας ενημερώνει ο πιλότος, ότι στην Ρώμη έχει χιονίσει τόσο πολύ, που έχει δημιουργήσει πρόβλημα στο αεροδρόμιο, οπότε θα καθυστερούσε η απογείωσή μας, μέχρι να πάρουμε το “οκ” από τη Ρώμη. Για να μην τα πολυλογώ, φύγαμε μετά από μία ώρα, φτάσαμε στη Ρώμη και περιμέναμε άλλη μία ώρα μέσα στο αεροπλάνο πριν αποβιβαστούμε. Σύνολο, τέσσερις ώρες!

Πατάμε εντέλει σε ιταλικό έδαφος με το άγχος μας να απογειώνεται, γιατί μας έμενε μία ωρίτσα πριν την αναχώρηση του τρένου μας. Περιμένουμε τις αποσκευές μας γύρω στα 40 εφιαλτικά λεπτά, ενώ δεν υπήρχε κανένας υπάλληλος του αεροδρομίου που να μιλάει αγγλικά και να μπορεί να βοηθήσει. Επικρατούσε παντού ένα χάος! Και, Ω του θαύματος, έρχονται οι βαλίτσες και τρέχουμε πανικόβλητοι να πάρουμε το πρώτο τρένο για το κέντρο της Ρώμης και τον κεντρικό σταθμό, απ’ όπου έφευγε το άλλο για Περούτζια.

Φτάνουμε στην αποβάθρα, και τρώμε δύο χαστούκια: ένα από το πολικό κρύο και ένα από τον κόσμο, τη βαβούρα, την ανοργανωσιά και την παντελή απουσία … τρένου! Είχαν ακυρωθεί, λόγω χιονιού, όλα τα δρομολόγια! ( Περιττό να πω, ότι το Fiumicino από τη Ρώμη απέχει 30 χιλιόμετρα, δηλαδή, το τρένο, αυτό της πρώτης θέσης που είχαμε πληρώσει εμείς, το γρήγορο, ήθελε μισή ώρα για να φτάσει.) Ανεβαίνουμε σκάλες, κατεβαίνουμε σκάλες, τρέχουμε, ρωτάμε, φωνάζουμε, παρακαλάμε. Τίποτα! Μετά από καμιά ώρα ταλαιπωρίας, έρχεται ένα τρένο, παλιό και κακορίζικο! Μπαίνουμε μέσα, τριπλάσια άτομα απ’ όσα κανονικά θα χωρούσε, αγκαλιά με τα μπαγκάζια μας και με κάτι Γάλλους που πρέπει να είχαν κάνα δυο βδομάδες να κάνουν μπάνιο. Ευωδία! Ελεγκτής πουθενά. Ρωτούσε ο ένας τον άλλον για να σιγουρευτούμε ότι πηγαίνουμε στον κεντρικό σταθμό της Ρώμης.

Γύρω στα 45 λεπτά μετά, φτάνουμε στο Roma Termini, για να αντικρύσουμε 5.000 άτομα, σαν σε διαδήλωση, στις αποβάθρες να περιμένουν ο καθένας το τρένο του. Στα γκισέ των πληροφοριών το αδιαχώρητο! Οι σεκιουριτάδες σου απαντούσαν “no info”, αγγλικά δεν μιλούσε κανείς! Με τα πολλά, ανακαλύπτουμε ότι το τρένο για Περούτζια θα φύγει από την Πύλη Α, εφόσον καταφέρει να έρθει πρώτα! Σίγουροι ότι έχουμε γύρω στις 2 ώρες χρόνο, όπως έδειχναν και οι οθόνες με τις αφίξεις, και για να αποφύγουμε τα κρυοπαγήματα, (φανταστείτε ότι χτυπούσαμε τα πόδια μας στο πάτωμα για να ξεμουδιάσουν και να κυκλοφορήσει το αίμα! ), μπαίνουμε σε ένα από τα εστιατόρια του σταθμού για να ζεσταθούμε, να φάμε κάτι και να χρησιμοποιήσουμε τις τουαλέτες! Αφού τα έχουμε καταφέρει κατά το ήμισυ, και έχουμε δοκιμάσει τις πρώτες δύο μπουκιές από ένα ζεστό και πεντανόστιμο κριθαρότο με θαλασσινά, κάτι πιάνει το αυτί μου από τα μεγάφωνα. Σηκώνομαι, αφήνω τον Παναγιώτη με τρείς βαλίτσες και ένα σακίδιο πλάτης και πάω να δω τους ηλεκτρονικούς πίνακες ανακοινώσεων. Καθώς φτάνω, ακούω τα μεγάφωνα στις αποβάθρες να λένε κάτι στα ιταλικά για Περούτζια. Μπαίνω στην αποβάθρα απελπισμένη, όπου περιμένουν 2.000 νοματαίοι, σηκώνω τα χέρια μου ψηλά και φωνάζω: «does anyone speak English???» Επιτέλους, με πλησιάζει ένας κύριος και τον ρωτάω στα αγγλικά αν κατάλαβε τι έλεγε το ηχείο. «Είπε ότι το τρένο για Περούτζια αναχωρεί από την αποβάθρα 1» « What??? » του απαντώ, και φωνάζοντας ένα ξερό ευχαριστώ έχω αρχίσει ήδη να τρέχω προς την αποβάθρα ένα! Φτάνω κάθιδρη ( ζεστάθηκα τελικά, είδατε; ) στο βαγόνι του μηχανοδηγού, που δεν μιλάει αγγλικά (!), και με τη γλώσσα του σώματος μου εξηγεί πως φεύγει σε 5 λεπτά κι εγώ του ζητώ, με χειρονομίες και ιταλοαγγλοελληνικά να περιμένει τον άντρα μου! Και κάπου εκεί ξεκινάει ένας ξέφρενος αγώνας δρόμου: εγώ προς τα έξω κι ο Παναγιώτης προς τα μέσα, εγώ με το κινητό στο αυτί να του εξηγώ πού να έρθει, κι εκείνος με το κινητό στο αυτί, με τις βαλίτσες στην πλάτη και το σακίδιο κολάρο να προσπαθεί να περάσει τις πύλες και τους σεκιούριτι που είχαν χάσει μαζί με την μπάλα, και κάθε ίχνος ψυχραιμίας – παρά το κρύο!

Και κάπως έτσι, (αφού βιώσαμε τη χειρότερη χιονόπτωση της Ρώμης των τελευταίων ετών), μετά κόπων και βασάνων, κατορθώσαμε και φτάσαμε στον τελικό μας προορισμό, με 4 ώρες καθυστέρηση, βράδυ στην Περούτζια, όπου είχε να χιονίσει 10 χρόνια, όπου όλα ήταν άσπρα, περαστικός πουθενά, ταξί ούτε για πλάκα, τα εστιατόρια και τα καφέ όλα κλειστά! Το χιόνι ένεκα! Εξαντλημένοι, ξεπαγιασμένοι και θεονήστικοι! Ευτυχώς, μας περίμενε ένα εκπληκτικά ζεστό, καθαρό και όμορφο σπίτι – μέσω airbnb -, και ένας γλυκός φοιτητής μας βοήθησε και βρήκαμε ένα τουριστικό ταβερνάκι που ήταν ανοιχτό, και πήραμε δυνάμεις για να απολαύσουμε από την επόμενη μέρα την πιο χιονισμένη Περούτζια των τελευταίων δεκαετιών! Ο ήλιος βγήκε ξανά, στις 9 Μαρτίου, την ημέρα … που φεύγαμε!!!

Παρόλα αυτά, αυτό ήταν ένα από τα αγαπημένα μας ταξίδια, λατρέψαμε την πόλη, την περπατήσαμε, την γνωρίσαμε, την γευτήκαμε, και τώρα σας μεταφέρω λίγες χρήσιμες πληροφορίες για το δικό σας ταξίδι.

Περούτζια λοιπόν. Η πόλη της σοκολάτας, της τρούφας, των καλλιτεχνών και των φοιτητών. Η πόλη στην οποία ερωτεύτηκαν ο Αντώνης και η Χριστίνα του Ντόλτσε Βίτα! Μην αμελήσετε να αγοράσετε έναν χάρτη της πόλης – Pianta della citta -, γιατί κινδυνεύετε να χαθείτε στα στενά σοκάκια της.

Το κεντρικό σημείο της πόλης είναι η Πλατεία 4 Novembre, απ’ όπου ξεκινάει η Corso Vannucci, ο μεγαλύτερος πεζόδρομος της Περούτζια. Εδώ θα βρείτε εμπορικά για κάθε τσέπη, σουβενιράδικα, σοκολατερί και φυσικά τζελατερί. Περπατώντας ως την άκρη της, αφήνοντας πίσω σας την Πλατεία 4ης Νοεμβρίου, θα καταλήξετε στην Piazza Italia και τους κήπους Καρντούτσι, όπου μπορείτε να λιαστείτε, να ρεμβάσετε τη θέα από ψηλά, ή να πάρετε τις κυλιόμενες σκάλες, – πριν βγείτε στο παρκάκι, στο αριστερό σας χέρι, – και να κατεβείτε στην Rocca Paolina. Η Περούτζια έχει σε πολλά σημεία Κυλιόμενες Σκάλες, οι οποίες είναι δωρεάν και δουλεύουν από τις 07:00 το πρωί ως τη 01:00 το βράδυ. 

Προσοχή : Μετά τις έντεκα το βράδυ, και μεταξύ μιάμιση και πεντέμισι το απόγευμα, πολύ λίγα είναι τα μέρη που θα συναντήσετε ανοιχτά. Και σίγουρα είναι δύσκολο έως αδύνατο να δειπνήσετε μετά τις έντεκα!!! Οπότε, το νου σας στο ρολόι.

Τρία μέρη που μένουν ανοιχτά το μεσημέρι, και έχουν ωραίο καφέ και λιχουδιές, είναι:

-το «Turan Café», Piazza 4 Novembre 35, συμπαθητικός espresso και νοστιμότατες τάρτες, και φυσικά σοκολάτες και σοκολατάκια για κάθε γούστο. Νομίζω ότι μένει ανοιχτό ως τα μεσάνυχτα.

-το αγαπημένο μου «Pinturicchio Café+Kitchen», βρίσκεται στη ViaPinturicchio 26, 6 με 12 λεπτά με τα πόδια από την Πλατεία της 4ης Νοέμβρη, και έχει ωραιότατο καφέ, ωραίο κόσμο, ατμόσφαιρα και φιλική εξυπηρέτηση, τέλειο Κέικ Καρότου, και διάφορες λιχουδιές, γλυκές και αλμυρές, μέχρι τη 01:30 μετά τα μεσάνυχτα – οπότε, αν κανένα βράδυ, περάσει η ώρα και έχετε μείνει νηστικοί, πεταχτείτε στο Pinturicchio και δεν θα χάσετε. Πολλά βράδια κάνει και Lives!

-το «Il Bistrot», Via Sant’ Andrea 32, Piazza G. Matteotti, είναι επίσης ανοιχτό όλη μέρα. Θα σας φανεί τουριστικό, αλλά είναι πεντακάθαρο – οι τουαλέτες πάντα λάμπουν -, και κάνει το πιο υπέροχο Nocciolato που έχω δοκιμάσει! Αν σας αρέσει η πραλίνα φουντουκιού, δοκιμάστε το. Φάτε με το κουταλάκι την περισσότερη σαντιγί, γιατί αν την ανακατέψετε με τον καφέ, αφενός δεν χωράει στο φλιτζάνι, αφετέρου θα σας τον κρυώσει. Βάλτε όση ζάχαρη επιθυμείτε και απολαύστε τον!!!

*Για να πάτε από το κέντρο στην οδό Pinturicchio, προτείνω δύο διαδρομές: τη σύντομη των 6 λεπτών από το corso Vannucci, μέσω της  via Bartolo,

και την μεγαλύτερη που αξίζει τα 12 λεπτά περπάτημα μέσω της Piazza Piccinino, ( μην παραλείψετε να σημειώσετε την Πιτσαρία «Mediterranea», Piazza Piccinino 11, για να την επισκεφθείτε οπωσδήποτε ), και περνώντας μία από τις υπέροχες πύλες της Περούτζια, την Arco dei Gigli.

Κι αφού τελειώσει η επίσκεψή σας στο Pinturicchio (Πιντουρίκιο), συνεχίστε αυτή την όμορφη βόλτα πηγαίνοντας προς την Piazza Braccio Fortebraccio και ανεβαίνοντας την Via Cesare Batisti. Η θέα έξω απ’ τα τείχη της πόλης θα φωτίσει τη μέρα σας! Λίγο πριν το τέλος της οδού, θα βρεθείτε ακριβώς από πάνω από την πολυφωτογραφημένη Αππία οδό ( Via Appia ) και το ρωμαϊκό υδραγωγείο. Μην παραλείψετε να περπατήσετε από την μια μεριά της πόλης στην άλλη, μέσω της Via dell’ Acquedotto, αυτού του γραφικού πεζόδρομου! Πανέμορφη και πολύ ρομαντική περατζάδα!

Λίγα βήματα ακόμη και θα βρεθείτε στα φοιτητικά στέκια: Piazza Cavallotti και λίγο στα αριστερά σας, Piazza F. Morlacchi. Εδώ, μια στάση αξίζει, στο καλύτερο σαντουιτσάδικο της πόλης: “la Bottega” di Perugia. Από τα TRADIZIONALI PANINI, επέλεξα το GNORANTE, και ήταν πολύ νόστιμο και χορταστικό. Ζητήστε να σας προτείνει ο ίδιος τα καλύτερά του, και δοκιμάστε τα εκεί ή πάρτε τα «πακέτο». Για να επιστρέψετε στο κέντρο, πηγαίνετε προς την Via Francolina και στρίψτε αριστερά στην Via Dei Priori. Όμορφος δρόμος, με καλά μαγαζιά και νυχτερινά στέκια. Αν την ανέβετε όλη, σας οδηγεί πίσω από το Palazzo Dei Priori και την Piazza 4 Novembre απ’ όπου ξεκινήσατε. Αν θέλετε να αποφύγετε την πολλή ανηφόρα (αστειάκι, δεν την αποφεύγετε σχεδόν ποτέ, στην Περούτζια είμαστε!), προχωρήστε αριστερά και πάνω απ’ τη μεριά της Bottega στη Via Maestà delle Volte. Πανέμορφο σοκάκι που σας βγάζει κατευθείαν στην πλατεία 4ης Νοεμβρίου.

Η Περούτζια, είναι ιδανική για βόλτες στα στενοσόκακα και τις πλατείες, και μετά τις πρώτες 2-3 μέρες που θα προσανατολιστείτε, χαθείτε μέσα σ’ αυτά και απολαύστε το! Πάντα θα ξεφυτρώνει μπροστά σας κάτι όμορφο, ένα πλάνο για φωτογραφία ή μια επιλογή για ψώνια ή για να ευφρανθεί ο ουρανίσκος σας.

Μία πολύ ενδιαφέρουσα διαδρομή, ξεκινάει από την Via Sant’Ercolano. Κατηφορίστε τα σκαλοπάτια και χαζέψτε τα μαγαζάκια λογής λογής, με την Μεσαιωνική αύρα, σύγχρονα και παλιά μαζί. Θα καταλήξετε στην όμορφη Corso Cavour, που αξίζει να την περπατήσετε, και να φτάσετε στην Borgo Venti ( XX ) Giugno, που μέχρι την Porta S. Costanzo, είναι γεμάτη πιτσαρίες, παμπ, ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια. Επίσης, αυτό είναι ένα από τα λίγα σημεία της πόλης που δεν θα ανηφορίσετε, ούτε θα κατηφορίσετε. Απόλυτη ισιάδα!

Κάτω από το ναό του Αγ. Πέτρου, στα παγκάκια, μπορείτε να θαυμάσετε ένα ρομαντικό ηλιοβασίλεμα! Και μετά, γύρω στις επτάμιση το απόγευμα, είναι η κατάλληλη ώρα για να καταλήξετε στο “L’ Officina”, Borgo XX Giugno 56, για Απεριτίβο! Δηλαδή, κάθεστε, παραγγέλνετε κρασάκι της επιλογής σας και σας φέρνουν 12 διαφορετικά μεζεδάκια ανά άτομο, ως συνοδευτικό για το κρασί σας. Πληρώνετε, φυσικά, μόνο το κρασί, 4-6€/ποτήρι συνήθως. Αυτό, βέβαια, νομίζω ότι ισχύει μέχρι τις εννιά το βράδυ. Αν θέλετε να δειπνήσετε κανονικά, υπάρχει πίσω αίθουσα, πολύ καλόγουστη, με πάρα πολύ ωραίο φαγητό! Ο ιδιοκτήτης είναι Έλληνας, ο Γιάννης, που ζει στην Περούτζια 30 χρόνια. Ζητείστε τις προτάσεις του και μην παραλείψετε να πάρετε σαλάτα και γλυκό! Μιαμ μιαμ!

Ξέρω, είμαι πολυλογού! Θα σας πάω, λοιπόν, δύο τελευταίες αξιοσημείωτες βόλτες και θα βάλω τελεία.

Η πρώτη βόλτα είναι στην διάσημη στους καλλιτέχνες, Via della Viola, τον λεγόμενο «Δρόμο της Τέχνης» της Περούτζια. Ξεκινώντας από την Piazza G. Matteotti, κατηφορίζουμε την Via Galeazzo Alessi, αλλά μένουμε αριστερά στην Via Cartolari, και εδώ είμαστε: Μαγαζάκια κουκλιά, αυθεντικά έργα τέχνης στον δρόμο παντού, λες και είναι στολισμένα στον τοίχο του σπιτιού μας, νεαρόκοσμος να πηγαινοέρχεται, να κάνει πηγαδάκια συζητήσεων, να πίνει κρασί. Όπου κι αν μπείτε να τσιμπήσετε δεν θα απογοητευτείτε. Tο δικό μας στέκι, ήταν το Civico 25, επιλεγμένο για την ζεστασιά του, την φιλική ατμόσφαιρα και την προσεγμένη κουζίνα.

Η τελευταία στάση αυτής της ξενάγησης, θα είναι το “Frittole Vineria”. Βρίσκεται στην Via G. Alessi 32, εκεί απ’ όπου περάσαμε λίγο πριν, και είναι από τις καλύτερες βινιερίες της πόλης. Εδώ αγοράζετε κρασί ή το πίνετε εντός, συνοδευόμενο από νοστιμότατα μεζεδάκια. Ο φίλος που το έχει, πουλάει διάφορα προϊόντα που φτιάχνει μόνος του, και φανταστικά κρασιά που σας τα προτείνει ανάλογα με το γούστο σας. Αξίζει μια στάση για ένα απεριτίφ πριν το δείπνο – τελικά μπορεί να ακυρώσετε το δείπνο και να περάσετε εδώ το βράδυ σας!

Αυτό ήταν για σήμερα. Σε επόμενη βόλτα μας στην περιοχή της Ούμπρια, θα πούμε κι άλλα. Μέχρι τότε, σας φιλώ γλυκά, Άννα.

*ΜΕΤΑΒΑΣΗ:

Για να πάτε Περούτζια, πετάτε αεροπορικώς για Ρώμη, παίρνετε το τρένο από το Αεροδρόμιο Fiumicino ή ένα από τα πούλμαν έξω απ’ το αεροδρόμιο (είναι πιο φθηνά απ’ το τρένο αλλά η διαδρομή διαρκεί γύρω στη μία ώρα), κατευθύνεστε στο RomaTermini, και από εκεί, πηγαίνετε στα τρένα της Trenitalia (regionale = επαρχιακά, περιφερειακά ), στην αποβάθρα 1 ή στη 2 – ανάλογα με το ωράριο αναχώρησης του τρένου. Το ταξίδι με το τρένο διαρκεί περίπου δυόμιση με τρεις ώρες. Στο τρένο δεν υπάρχει καντίνα, οπότε προμηθευτείτε από πριν τα νεράκια σας και κανένα σνακ. (Στο RomaTermini εκτός σταθμού υπάρχουν φαγάδικα και σουπερμάρκετ με σχετικά φυσιολογικές τιμές). Φυσικά, υπάρχει τουαλέτα σε κάθε βαγόνι. Αφού φτάσετε Περούτζια, παίρνετε το πανέμορφο σαν μουσειακό κομμάτι, Minimetro, τόσο mini, όσο δεν φαντάζεστε, και πάτε στο τέρμα, στο κέντρο της πόλης. Στάση: Pincetto. Από κει και πέρα, απλώς περπατάτε… . Αν φτάσετε μετά τις 9 το βράδυ που το Minimetro είναι κλειστό, μπορείτε να πάρετε ένα από τα λεωφορεία που τερματίζουν στο κέντρο και περνούν ακριβώς έξω απ’ το σταθμό του τρένου. (Γραμμές R και TS).