Σήμερα θα σας πάω σε μια Κυριακή. Μια ηλιόλουστη Κυριακή του Ιανουαρίου, κάποια χρόνια πίσω, στην ολόλαμπρη Γρανάδα. Μια Κυριακή στην πόλη αυτή, που αναδύθηκε μέσα από το παραμύθι, μέσα από την Αλάμπρα, μέσα από τις χίλιες και μία νύχτες, έχοντας στις φλέβες της εξωτικό μαυριτανικό αίμα και ισπανικό ταπεραμέντο.

Μια Κυριακή που ο ήλιος βγήκε πριν 4-5 ώρες, και αφού ζέστανε αρκετά αυτήν την ιδιαίτερη γη της Ανδαλουσίας, βγήκαμε κι εμείς ανυποψίαστοι για να πάμε να πάρουμε το πρώτο μας πρωινό στην πόλη. Μπαίνουμε στην Cafetería Rey Fernando, χωρίς να δώσουμε πολύ προσοχή στο τί συμβαίνει στους δρόμους. Τρώμε ήσυχα το πρωινό μας και φεύγουμε ικανοποιημένοι για να πάμε για το πρώτο καφεδάκι της μέρας.

Και, χορτάτοι πια, αφού βγαίνουμε έξω, παρατηρούμε αυτό που δεν προσέξαμε πριν. Κόσμος! Πολύς κόσμος! Καλοντυμένες γυναίκες με τα παιδιά τους αγκαλιά, περιποιημένοι άντρες να συνοδεύουν όλη την οικογένεια, έφηβοι ζωηροί και φασαριόζοι, παππούδες και γιαγιάδες αγκαζέ, με τα καλά τους παλτουδάκια, με διαλεχτά καπέλα και φουλάρια, ζευγαράκια νεότερα χεράκι – χεράκι, άνθρωποι κάθε ηλικίας, έχουν ξεχυθεί στους δρόμους. «Τί συμβαίνει;» αναρωτιόμαστε. «Κάποια εκδήλωση θα γίνεται», καταλήγουμε. Κι εκεί που είχαμε αποφασίσει να περπατήσουμε προς τα πάνω την Calle Reyes Católicos, κατηφορίζουμε, για να ανακαλύψουμε ποια είναι αυτή η ενδιαφέρουσα εκδήλωση που έχει βγάλει όλους τους κατοίκους από τα σπίτια τους.

Η διαδρομή ως το Fuente (σιντριβάνι) de las Batallas δεν μας αποκαλύπτει τίποτα. Συνεχίζουμε ως το Fuente de las Granadas και το υπέροχο πάρκο του με τον πεζόδρομο τον σκεπασμένο από πανέμορφα και πανύψηλα δέντρα, τίποτα κι εκεί, παρά μόνο κόσμος. Χαρούμενοι και γελαστοί άνθρωποι, λαλίστατοι και ζωηροί, όλοι όμορφοι και καλοσυνάτοι. Εντέλει, ρωτάμε μια κοπελίτσα – φοιτήτρια μάλλον – που μιλάει αγγλικά: «Σας παρακαλώ, τί συμβαίνει; πού πηγαίνει όλος αυτός ο κόσμος;» «Τίποτα δεν συμβαίνει. Είναι Κυριακή.», μας απαντάει, και απομακρύνεται με την παρέα της.

Κυριακή με ήλιο στη Γρανάδα! Η Σιέρα Νεβάδα, αυτή η επιβλητική οροσειρά, μας αγναντεύει χιονισμένη από μακριά, αλλά εδώ έχει εγκατασταθεί μια πρόωρη άνοιξη, στην ατμόσφαιρα και στις καρδιές όλων!

Μπαίνοντας κι εμείς στο κλίμα ανάτασης, ανηφορίζουμε μαζί με τη μισή πόλη προς την Plaza Nueva – η άλλη μισή πόλη κατηφορίζει! – και περπατάμε στην Carrera del Darro, αυτόν τον παραμυθένιο πεζόδρομο, αναζητώντας απεγνωσμένα ένα άδειο τραπεζάκι σε κάποιο καφέ. Μάταια! Το περιβάλλον δεν μας αφήνει να χαλαστούμε όμως.

Στα αριστερά μας πέτρινα κτίρια σαν ζωγραφιστά και στα δεξιά μας το ποταμάκι με τα κελαρυστά νερά και τις πράσινες όχθες. Περνάμε το περίφημο Hammam Al Ándalus, χαζεύουμε τα τοξωτά γεφυράκια, και πλησιάζοντας το Μοναστήρι της Santa Catalina de Zafra, ακούμε μουσικές. Κι εκεί, στη μικρή απλωσιά έξω απ’ το Μοναστήρι, τέσσερις άνθρωποι παίζουν μουσική.

Ένα μικρό συγκρότημα, με το καπέλο τους ανάποδα, ήδη γεμάτο με κέρματα, γεμίζει με νότες gipsy-swing και με αυθεντική χαρά την ατμόσφαιρα. Στεκόμαστε όλοι εκεί, δίπλα στο γεφύρι, με τον ήλιο να ζεσταίνει τα κορμιά, με χαρούμενες φωνές να μπλέκονται με τη μουσική και πρόσωπα φωτεινά να τελειοποιούν το πλάνο, και παρακολουθούμε. Κάποια στιγμή, με την έλλειψη της καφεΐνης να με οδηγεί, μπαίνω σπρώχνοντας επίμονα στο διπλανό καφέ, όπου δεν πέφτει καρφίτσα από τον συνωστισμό, να πάρω έναν καφέ πακέτο. Όσο πιέζω τα άγνωστα κορμιά, με πιέζουν κι εκείνα, ποδοπατώ ξένες πατούσες και με ποδοπατούν κι αυτές, ιδρωμένοι κι αναψοκοκκινισμένοι όλοι γύρω μου, πίνουν, συζητούν, χορεύουν και φυσικά, σπρώχνουν! Και ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ! 15 λεπτά μετά, καταφέρνω και ξαναβγαίνω με την έκφραση της νίκης χαραγμένη στο πρόσωπο. Χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες για την ποιότητα του ροφήματος, πίνω μια γουλιά και ευφραίνεται η καρδούλα μου! Ο καφές άψογος, ο αγαπημένος μου δίπλα μου, ο κόσμος χαρούμενα συνωστισμένος, ο κορωνοϊός απέχει αρκετά χρόνια μπροστά, οι μουσικές κεφάτες, ο ήλιος δροσερός και το πλήθος να καπνίζει ομαδικά και νόμιμα … μαριχουάνα ???

 

Η επόμενη ώρα με βρίσκει να χορεύω με αγνώστους έξω στον δρόμο, να στριφογυρίζω χαρωπά, με τον καλό μου να γελάει μαζί μου και να με φωτογραφίζει και με την απόλυτη ευτυχία να ξεχειλίζει από κάθε πόρο της ύπαρξής μου! Το απόγευμα χαλαρώνουμε αποκαμωμένοι πίνοντας μπυρίτσες στην υπέροχη πλατεία του Fuente del Paseo de los Tristes, με το μεγαλόπρεπο παλάτι της Αλάμπρα από πάνω μας στο λόφο, να μας κοιτάζει και να ζηλεύει την ελευθερία μας!

Αααααααχ, όμορφη που είναι η ζωή!!!