Από μικρό παιδί θυμάμαι τον εαυτό μου μπροστά σε μια μαγική οθόνη, του κινηματογράφου ή της τηλεόρασης να παρακολουθώ κάποια ταινία. Ήταν για μένα ο μαγικός κόσμος ενός ταχυδακτυλουργού που με μετέφερε σε καινούργιες πόλεις, τοπία, χώρες, σε καινούργιους ανθρώπους και άγνωστες περιπέτειες. Πήγαινα σε τόπους που δεν είχα ξαναπάει και έβλεπα τα πάντα με τα μάτια ενός άλλου.

Όσο περνούσαν τα χρόνια έκανα πραγματικά ταξίδια και άρχισα να συνδέω τις εικόνες που έβλεπα μπροστά μου με εκείνες του σινεμά.

Τελευταία είδα την ταινία MANHATTAN του Woody Allen που έχει ως σημείο αναφοράς την εμβληματική Νέα Υόρκη. Σαγηνευμένος και εκστασιασμένος από το ταξίδι μου εκεί το 2009, και έχοντας δει το φιλμ ήδη πολλές φορές, αποφάσισα να γράψω για την ταινία που υμνεί αυτή την πόλη .

Ξεκινώντας ο σκηνοθέτης μας παρουσιάζει σκηνές της Νέας Υόρκης καθώς αυτή ξυπνά, μεταξύ αυτών το EmpireState Building και όλα τα εμβληματικά κτίρια της πόλης, δρόμοι που αρχίζουν σταδιακά να σφύζουν από ζωή, σκηνές από όλες τις ώρες και όλες τις εποχές της πόλης, γειτονιές άλλοτε με χιόνια, άλλοτε ανοιξιάτικες, εμπορικά καταστήματα, κόσμος που πηγαίνει στη δουλειά, παιδιά που σχολάνε, άνθρωποι που βολτάρουν στο Central Park. Αλλά και τα φώτα της πόλης τη νύχτα, νέον μαρκίζες ανάβουν, ζευγάρια τρώνε μαζί σε ατμοσφαιρικά εστιατόρια, άνθρωποι ξενυχτισμένοι πίνουν τον πρωινό καφέ. Όλα αυτά συνοδεύονται με τη μουσική του Γκέρσουιν από τη φιλαρμονική της νέας Υόρκης που δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας με ρομαντική διάθεση καθώς πυροτεχνήματα σκάνε χορεύοντας πάνω από το MANHATTAN.

Άξιο λόγου είναι ότι ο Allen έτρεξε με το συνεργείο του να φιλμάρει τα πυροτεχνήματα μόλις έμαθε ότι θα υπήρχε μια επίδειξη πυροτεχνημάτων στη Νέα Υόρκη. Ανέβηκε στην ταράτσα ενός φίλου και έκανε καλή δουλειά.

Σεναριακά, η υπόθεση μας μιλά για ένα νεοϋορκέζο (Woody Allen) που είναι διαζευγμένος και ενώ έχει σχέση με μια 17χρονη μαθήτρια (Mariel Hemingway) μπαίνει στη ζωή του μια ενήλικη διανοουμένη, ερωμένη του κολλητού του ( Diane Keaton). Τελικά θα αποδειχτεί ότι η ανωριμότητα δεν έχει ηλικία…

Εδώ έχουμε μια ταινία προφητική καθώς ο Allen παντρεύτηκε τελικά την 21 ετών υιοθετημένη κόρη της Mia Farrow, όντας στην ηλικία 56 ετών .

Ο ήρωας μας, όχι τόσο νευρωτικός όσο σε άλλες ταινίες του, περιπλανιέται στο MANHATTAN με τους φίλους και τις ερωμένες του μα πάνω από όλα με την πόλη συμμέτοχο σε κάθε του βήμα. Η Νέα Υόρκη ανασαίνει, κρυφακούει και επεμβαίνει στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας.

Σε χαρακτηριστική σεκάνς παρουσιάζεται η παρέα του ήρωα μας να τρώει σε ένα ξακουστό καλλιτεχνικό στέκι της πόλης όπου σύχναζαν καλλιτέχνες της εποχής (το έργο είναι γυρισμένο το 1979) το εστιατόριο Elein’s.

Μπορούσες να δεις εκεί τον Φελίνι, τους Κένεντι, τον Τένεσι Γουίλιαμς, τον Όρσον Γουέλς, τον Μάικλ Κέιν, τον Ρομάν Πολάνσκι και άλλους διάσημους καθόλη τη διάρκεια της νύχτας.

Ο πρωταγωνιστής συνομιλεί σε δρόμους αλλά και σε αγαπημένα σημεία της Νέας Υόρκης που υπεραγάπα. Γνωρίζεται καλύτερα με την Diane Keaton στο Metropolitan Museum of Arts, βγαίνουν ραντεβού στο Lincoln center of performing Arts, στο Guggenheim και στο Museum of Modern Arts (MoMA).

Με τη Mariel Hemingway κυκλοφορούν στο Soho, ενώ με τον κολλητό του στο βιβλιοπωλείο Rizzoli’s. Ένας περίπατος με την Keaton στο Central Park καταλήγει μετά από ξαφνική μπόρα σε εσωτερική περιήγηση στο πλανητάριο Heyden, όπου ένα φιλί δεν έρχεται…

Από τις πιο ρομαντικές στιγμές είναι όταν, ενώ οι ώρες της νυχτιάς περνούν και πλησιάζει το ξημέρωμα, ο Allen αγναντεύει καθισμένος σε ένα παγκάκι με την αγαπημένη του, τη θέα μπροστά από την γέφυρα του Μπρούκλιν.

Σε όλο το έργο, σουλατσάρουμε σε πολλά στέκια της εποχής, φαγάδικα, ξενυχτάδικα, ντελικατέσεν όπως το Zabar’s και αντιλαμβανόμαστε τον έρωτα που έχει ο Allen για το Manhattan. Ο σκηνοθέτης καταφέρνει να αναδείξει την αστική ομορφιά με εκπληκτικό τρόπο, με την βοήθεια πάντα του διευθυντή φωτογραφίας Gordon Willis, επιλέγοντας ασπρόμαυρα καρέ.

Είναι μια ταινία για την Νέα Υόρκη, με υπέροχη μουσική του Gersuin, που συνιστώ ανεπιφύλακτα να δείτε, είτε έχετε επισκεφτεί την πόλη, είτε όχι. Καλλιτεχνικά πήρε πολύ καλές κριτικές ενώ ο ίδιος ο Allen δεν πίστευε καθόλου σε αυτήν αρχικά και είχε πει στο στούντιο ότι την μισούσε και προτιμούσε να την κάψει. Ευτυχώς στην United Artists κάτι ξέρανε και την κρατήσανε, εκπλήσσοντας τον δημιουργό με την μεγάλη επιτυχία που είχε τελικά στις αίθουσες.

Για τέλος θα ήθελα να αναφέρω την καλύτερη στιγμή του Allen στην καριέρα του ως ηθοποιός, στην τελική σεκάνς με την Hemingway όταν αποσβολωμένος και συγκινημένος, ακούει την δεκαεφτάχρονη μαθήτρια να τον παρηγορεί, πριν εκείνη φύγει για το Παρίσι, λέγοντας του:

«Πρέπει να έχεις λίγη πίστη στους ανθρώπους»…

P.