Από την Ελευθερία Μακρυγιάννη

Είμαι κατά το ¼ Βλάχα και δεν το γράφω καθόλου υποτιμητικά!

Δουλεύω σπαστό ωράριο, ο μικρός κοιμάται, αποφασίζω να ξαπλώσω δέκα λεπτά πριν ξαναετοιμαστώ για το φαρμακείο.

Με το που με παίρνει ο γλυκός ο ύπνος χτυπάει το κινητό μου τηλέφωνο τόσο εκνευριστικά και όταν μάλιστα βλέπω νούμερο από Θεσσαλονίκη λέω από μέσα μου:

-Βρωμοεταιρίες, τώρα θα δείτε! Παρακαλώ!; (Εκνευρισμένη)

-Καλησπέρα σας η κυρία τάδε…;

-Μάλιστα η ίδια πείτε μου…! (κοφτά εκνευρισμένα!)

-Σας τηλεφωνούμε από την τάδε εταιρία έχετε κερδίσει…

Στο «κερδίσει» έχω σηκωθεί τρέμοντας και τρέχω στο σαλόνι και βάζω ανοιχτή ακρόαση να ακούει ο Κωστής, το άλλο μου μισό και πατέρας του παιδιού μου. Συνηθισμένη από το να κερδίζω σε διαγωνισμούς και ακούγοντας την εταιρία λέω ουαου κέρδισα φωτογραφική μηχανή, που ήταν το δεύτερο δώρο!

-… έχετε κερδίσει το ταξίδι για δύο άτομα στο μαγευτικό και εξωτικό Μπαλί!

Κωστής: -Αντε μανάρι, ποιο Μπαλί, θα πάμε στην Κρήτη να δεις τον θειο σου…

Οι άλλοι στο τηλέφωνο μαζεμένοι καμία δεκαριά άτομα που έκαναν την κλήρωση έχουν λιώσει

στο γέλιο.

Αφού μας εξηγούν και τρέμουν τα πόδια μου, πρέπει να αποφασίσουμε εντός δευτερόλεπτου, εάν θα πάμε αλλιώς θα επαναλάβουν την κλήρωση…

-Ναι ναι!, φωνάζω…πότε;

-Στα μέσα του ερχόμενου Νοέμβρη, τις λεπτομέρειες θα τις συζητήσετε με τον ταξιδιωτικό πράκτορα.

-Μπααα! Ψελλίζει ο Κωστής. Έχει το ντέρμπι τότε! έχουμε έδρα!….

Η αλήθεια είναι πώς σκέφτηκα για λίγο… όχι ρε συ έχει το ντέρμπι….

Βγάλαμε διαβατήρια, αποφασίσαμε ημερομηνίες, κλείσαμε ταξί για το αεροδρόμιο να είμαστε

άρχοντες… κλπ κλπ

Μην κάνετε συνάλλαγμα ΠΟΤΕ πριν τη φυσούνα…

Μπήκαμε σε ένα τεράστιο αεροπλάνο κατακίτρινο, εγώ άρχισα να έχω ταχυπαλμία και σκεφτόμουν αν θα κατέβουμε ΤΩΡΑ, αν προλαβαίνω… Αν θα ξαναδώ το γιο μου! κοίταζα ξανακοίταζα τους διαδρόμους του αεροπλάνου έβλεπα το μποτιλιάρισμα και κιτρίνιζα κι εγώ.

Καθίσαμε τέρμα πίσω σε διπλή θέση ακριβώς δίπλα στην τουαλέτα, η ζώνη μου δεν κούμπωνε καν, τα χερούλια της θέσης ήταν ξεχαρβαλωμένα.

Κάποτε είχα μπει σε παρόμοιο ΚΤΕΛ διαδρομή Καλαμπάκα – Καστανιά.

Οι ώρες περνούσαν η θέα πανέμορφη…

Που είναι οι οθόνες στις θέσεις; Οι ταινίες; Το ίντερνετ; Το νερό; Το φαγητό; Όλα όσα έλεγαν οι διάφοροι γνωστοί μας για τις 12 ώρες πτήσεις;

Μαξιλάρια; Κουβέρτες; ΤΙΠΟΤΑ!!!

Δεν υπερβάλλω καθόλου! Δεν μας μιλούσαν καν οι αεροσυνοδοί!

Είχαμε πληροφορηθεί όμως ότι είναι low cost (χαμηλού κόστους) η εταιρία… έτσι είχαμε χειραποσκευή με προμήθειες αλλά δεν κατέβαινε μπουκιά με τόσο άγχος!

Μετά από 11ωρες και 40 λεπτά είδαμε εκατοντάδες πλοία στο λιμάνι της Σιγκαπούρης να φέγγουν σαν πυγολαμπίδες το ξημέρωμα..

Ανασκουμπώνομαι με χαρά να αλλάξω πτήση.. έμαθα τώρα πια!

Ανοίγω τσάντα.. βγάζω κουτάκι τσίχλες δυόσμο, δίνω μία του Κωστή τρώω μία κι εγώ… να μη βρωμάει ο στόμας μας στους Σιγκαπουριανούς!

Ακούω κοπέλα να μιλάει ελληνικά…

-Μαμαααααα;;; Να έχεις τσίχλα στην Σιγκαπούρη δεν τιμωρείται με φυλάκιση;

Αρχίσαμεεεε…

Αυτή η κοπέλα με την οικογένειά της έμελλε να γίνει ο σωτήρας μας αφού τους ακολουθούσαμε μέσα στο αχανέστατο αεροδρόμιο της Σιγκαπούρης – σε απόσταση ασφαλείας για να μη γίνουμε ρόμπες! Όλα ήταν κλειστά γιατί η ώρα ήταν 4:30 το πρωί.

Είχαμε προμηθευτεί τα χαρτάκια τράνζιτ, παρακολουθούσαμε τι έκαναν οι άλλοι.. γράψαμε τα στοιχεία μας περάσαμε τον έλεγχο και με δαχτυλικά αποτυπώματα παρακαλώ… και ωωωωωω: Μετρό δικέ μου μέσα στο αεροδρόμιο!!!

Μα πόσο βλάχοι είμαστε ρε Κωστή;

Πάμε να πάρουμε βαλίτσες…

Πουθενά οι βαλίτσες… πάει και η τελευταία… η δική μας; Που είναι; Που;;;

Κρύος ιδρώτας…

-Όχι που θα ήταν όλα ρόδινα, είπα ή φώναξα κλαίγοντας δε θυμάμαι.

Σε ταξίδι που κερδίσαμε.

Μας έφαγαν, μας μάτιασαν, μας έχουν φάει σου λέω! Έχουν μείνει 2 ώρες και δεν ξέρουμε καν

πού στο καλό θα βρούμε το αεροπλάνο για Μπαλί!!??

Τρέχω σε μια αμούγκριστη που δεν κουνιόταν καν…»μπλα μπλα μπλα» της λέω… με κοιτάζει με βλέμμα αγελάδας και μου δείχνει ένα αυτοκόλλητο πάνω στο εισιτήριό μου που έλεγε πώς οι βαλίτσες, βλάχα, αλλάζουν πτήση χωρίς τη δική μας βοήθεια…!

Ανακουφισμένη, που δεν μπορούσε να με κοροϊδέψει κανείς και να το καταλάβω δηλαδή, το έπαιζα τουρίστρια μετά και έβγαζα φωτογραφίες ακόμα και την παχιά-παχιά μοκέτα.

-Κωστή κοίτα! Λιμνούλα με χρυσόψαρα τεράστια… σαν αυτά που έχει στον Άγιο Δημήτριο στη Σκύρο..

Με τα πολλά… μπήκαμε σε ένα πάρα πολύ μικρό αεροπλανάκι της ίδιας εταιρίας. Στριμοκωλέ… δίπλα μου μελαμψός νταγκλαράς φουλ αρωματισμένος ντυμένος με φλοράλ μαγιό και πουκάμισο χωρίς καμία χειραποσκευή μόνο με το διαβατήριο στο χέρι.

Ύποπτος! Σκέφτηκα.. Πού πάμε Μάνααααααα!!!

Συνεχίζεται…😁