Κάπου εκεί ψηλά στην υδρόγειο, αγγίζοντας τον αρκτικό κύκλο μέσω της νήσου Grimsey, βρίσκεται η μαγική χώρα της Ισλανδίας. Χαρακτηρίζεται από την πληθώρα των ενεργών ηφαιστείων, τους μεγάλους παγετώνες, το αρειανό έδαφος (δεν έχω πάει στον Άρη, αλλά κάπως έτσι τον φαντάζομαι), τις απότομες βουνοπλαγιές, τα ιαματικά λουτρά, τους θερμοπίδακες (greysers).

Αλλά και τα τρολς, τις νεράιδες και τους «κρυμμένους ανθρώπους» (huldufolk). Η απόκοσμη ομορφιά και η μοναδικότητα της ισλανδικής φύσης απoτέλεσε πηγή έμπνευσης για πληθώρα μύθων και παραμυθιών. Τα μεταφυσικά όντα, ενταγμένα στο ισλανδικό τοπίο, μαρτυρούν την ανάγκη των κατοίκων να προστατευτούν από την ομηρία του ανυπέρβλητου και επικίνδυνου και τους διδάσκουν το σεβασμό προς τη φύση. Σκεφτείτε πως το 2015 σταμάτησε η κατασκευή ενός δρόμου, καθώς συνεχείς βλάβες των μηχανημάτων αποδόθηκαν σε δουλειά των νεραϊδών! Αποφάσισαν λοιπόν να μην τις ενοχλήσουν περαιτέρω, αλλάζοντας την προκαθορισμένη διαδρομή. Μα δεν είναι υπέροχοι;! Αν ζούσα εκεί, σίγουρα θα πίστευα κι εγώ!

Έτσι λοιπόν ξεκινάμε το ταξίδι μας, όχι με μία βάρκα των Vikings, άλλα πάνω σε τέσσερις τροχούς. Φυσικά η Ισλανδία δεν είναι ένα μέρος για να κάτσεις στα αβγά σου. Σε καλεί να τη γυρίσεις και να την εξερευνήσεις. Εμείς επιλέξαμε ένα τετρακίνητο όχημα για αυτήν τη δουλειά (το πιο οικονομικό που βρήκαμε – 650€ για 10 μέρες). Οι αρχικές εικόνες από το δρόμο έχουν μείνει ανεξίτηλες στο μυαλό μου, δείχνοντάς μου τον λατρεμένα ιδιόρρυθμο χαρακτήρα της ισλανδικής φύσης. Περίεργοι θάμνοι, πετρώματα ακανόνιστων σχημάτων, στέπες, βραχώδη εδάφη και εκτάσεις με στερεοποιημένη λάβα, εναλλάσσονταν στην πιο ενδιαφέρουσα μονοτονία! Ήταν ένα αίσθημα κενού που σε έκανε να αισθάνεσαι πιο γεμάτος από ποτέ! Ξέρω ότι παρεκτρέπομαι, αλλά ισχύει!

Λένε πως μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις.. Για την Ισλανδία αυτό δεν ισχύει!

Η χώρα αυτή είναι συναίσθημα και ιδέα, όχι μόνο όψη.

Οδηγώντας 4 με 5 ώρες την ημέρα, το αυτοκίνητο αποτέλεσε σημαντικό κομμάτι του ταξιδιού. Αν σε κάποιον φαίνονται πολλές θα ήθελα να έρθω με μία γόμα και να το σβήσω από το μυαλό του.

Έρχομαι να επιχειρηματολογήσω: Με τις μαγευτικές εικόνες που συναντάει κάποιος θα μπορούσε να σταματάει ανά δέκα λεπτά και να κατεβαίνει από το αυτοκίνητο για να περπατάει αποχαυνωμένος με το στόμα ανοιχτό! Εμείς επιλέξαμε να σταματάμε ανά 45 με 60 λεπτά, ώστε να φθάνουμε εγκαίρως και στους εκάστοτε προορισμούς. Επίσης, εφοδιασμένοι με πάμπολλα ισλανδικά σνακς αποκτούσαμε θερμίδες να έχουμε να καίμε στο περπάτημα, κερδίζαμε κάποια γεύματα που θα κόστιζαν αρκετά και μαζεύαμε λίπος για θερμομόνωση. Ευχάριστη νότα στο ταξίδι προσέδιδαν και αυτοσχέδια παιχνίδια αυτοκινήτου του στυλ «σε πόση ώρα θα εμφανιστεί ένα άλλο αυτοκίνητο στο δρόμο», ή «ποιος θα προφέρει καλύτερα μία ισλανδική λέξη». Εν γένει, το ισλανδικό αυτοκινητοτάξιδο αποτελεί έναν υπέροχο τρόπο να νιώσει κάποιος ελεύθερος (αν όχι στην Ισλανδία, τότε πουθενά), κινούμενος προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, χωρίς να κουραστεί μηδέ ψυχικά, μηδέ σωματικά (άπειρες ευκαιρίες για όσες στάσεις επιθυμείς να κάνεις). Διέγραψα από το μυαλό σας οποιαδήποτε υποψία κούρασης;

Αν ναι, πάμε παρακάτω …

Το πράσινο, το μαύρο και το άσπρο είναι τα χρώματα που κυριαρχούν καθώς περιδιαβαίνεις αυτή την χώρα και εμπλουτίζονται από την όψη του υδάτινου στοιχείου, της θάλασσας και των καταρρακτών.

Προχωρώντας με το αυτοκίνητο λοιπόν, αποφασίζει η ομήγυρη για μία ακόμα στάση μπροστά στη θέα μίας ταμπέλας που μαρτυρούσε την ύπαρξη ενός καταρράκτη. Λόγω των χιλιάδων καταρρακτών που υπάρχουν στην Ισλανδία, ήταν ένα συχνό φαινόμενο να συναντάμε ταμπέλες ή και να τους βλέπουμε να ρίχνουν τα νερά τους από δώθε κι από κείθε. Ολίγον τι οκνός εγώ και βαρύς (ίσως από τα πολλά ισλανδικά μπισκότα), βγαίνοντας από το αυτοκίνητο ρωτάω σε άπταιστα αγγλικά μία τύπισσα μαγκιόρα και κουλ, που φαινόταν να γυρνάει από έναν καταρράκτη που ήθελε το περπατηματάκι του, δεν ήταν εκεί δίπλα: «Ιζ ιτ γουορθ ιτ του γκοου εντ σι δις γουοτερφολ??!!…» Ευθύς αμέσως μου απαντάει:

«all waterfalls are worth it.» Αυτή η λακωνική και κομψή απάντηση, ντυμένη με μία αποστομωτική απλότητα -συγκρίσιμη με πολλές ατάκες των παιδιών- με έκαναν να δω την εν λόγω κυρία ως μία αναδυόμενη και φωτεινή φιγούρα που κινείται προς τον ουρανό και κρύβει όλα τα μυστικά της ευζωίας. Στη συνέχεια του ταξιδιού δεν άφησα καμία ευκαιρία για να δω καταρράκτη ανεκμετάλλευτη, αντικρύζοντάς τους όλους με τον ίδιο ενθουσιασμό που είχα και στον πρώτο. Με χιλιάδες καταρράκτες λοιπόν, η απότομη αυτή πτώση του υγρού στοιχείου θα αποτελέσει μία από τις καλύτερες παρέες στο ταξίδι σου. Είτε από ψηλά, είτε από χαμηλά, είτε καθώς τους προσπερνάς, «όλοι οι καταρράκτες αξίζουν».

Ο πρώτος, στο ξεκίνημα του ταξιδιού μας ήταν ο Gulfoss. Αποτελεί έναν από τους χαρακτηριστικότερους καταρράκτες της Ισλανδίας, λόγω της εγγύτητάς του στην πρωτεύουσα (μιάμιση ώρα οδικώς), καθώς και του μεγέθους του. Είναι μέρος του «χρυσού κύκλου» (golden circle: περιλαμβάνει μία σειρά αξιοθέατων και είναι το μάστ για τον κάθε ταξιδιώτη). Αξιομνημόνευτος είναι ο θόρυβος που έκανε όσο τον πλησιάζαμε (μιλάμε για απίστευτες ποσότητες νερού να κατρακυλούν) και τα σταγονίδια που μας περικύκλωναν αφού τον φτάσαμε! Μπορείς να φτάσεις και λίγο πιο πέρα, αντικρίζοντας το σημείο πτώσης του καταρράκτη.

Συνεχίζοντας το ταξίδι μας συναντήσαμε τον Seljalandsfoss. Ένας εντυπωσιακότατος καταρράκτης 60 μέτρων που προσφέρει τη δυνατότητα να τον δεις με άλλο μάτι, δηλαδή από την πίσω πλευρά! Για εμένα, αφού συγκέντρωσα πλείστες πληροφορίες (καμία απολύτως!..), αποτελεί τον πιο φωτογραφημένο καταρράκτη!

Με λίγο περπάτημα, κάποιες εκατοντάδες μέτρα πιο κάτω, βρίσκεται ο αγαπημένος μου καταρράκτης,

ο Gljufrabui. Πρόκειται για ένα φυσικό διαμάντι που παίζει κρυφτό μαζί σου. Πατώντας πάνω σε πέτρες και βρέχοντας λίγο τα πόδια σου από τα απόνερά του, φτάνεις κοντά του για να τον θαυμάσεις.

Τα νερά του, γλύφοντας τους καταπράσινους βράχους πέφτουν κάτω. Εκεί υπάρχει και ένας βράχος όπου ανεβαίνεις πάνω του και σηκώνοντας τα χέρια, νιώθεις ότι καλείς τα νερά να κατέβουν. Ένιωσα τέτοια μαγεία που απλά ξάπλωσα εκεί, επάνω στο βράχο και έμεινα για κάνα δυο λεπτά. Θα μπορούσα να μείνω για πάντα, αλλά είπα να δώσω χώρο και χρόνο και σε κάποιους άλλους ταξιδιώτες, οι οποίοι κατέφθασαν για να θαυμάσουν. Οπωσδήποτε θα χρειαστείτε αδιάβροχο, ώστε να μη βραχούν τα πάντα! Αλλά και να βραχούν δεν πειράζει.. c’est la vie!

Αφήνοντας ένα κομμάτι της καρδιάς και της ψυχής μου εκεί, σηκώθηκα, πέρασα τις πέτρες-βήματα (είχα λάβει εκπαίδευση στα μικράτα μου όπου το χαλί ήταν η λάβα και έπρεπε να της ξεφύγω πατώντας στα μαξιλάρια) και βγήκα στον ήλιο να ψιλοστεγνώσω πριν επιστρέψω στο αυτοκίνητο. Επόμενος καταρράκτης ο Skógafoss. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους της χώρας, με 25 μέτρα πλάτος και 60 μέτρα ύψος. Λόγω της ανοιχτωσιάς που έχει μπροστά του, το συνονθύλευμα των σταγονιδίων αντανακλά το ηλιακό φως, προσφέροντας το θέαμα ενός ή και δύο ουράνιων τόξων. Ειρήσθω εν παρόδω, κάτω από αυτόν τον καταρράκτη έπαιξε φασούλα με Τζον Σνόου και Καλίσι, μετά από μία κουραστική βόλτα με τους δράκους!

Η επόμενη μέρα περιλάμβανε την επίσκεψή μας στο Vatnajökull National Park, που αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο εθνικό πάρκο της Ευρώπης, καλύπτοντας το 14% της Ισλανδίας και έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο. Να σας πω την αλήθεια τα αγαπάω τα μνημεία της Ουνέσκο, γιατί αποτελούν οργανωμένα μέρη επίσκεψης χωρίς όμως να χάνουν κάτι από τη φυσικότητά τους. Όπως είναι λογικό, λόγω του μεγέθους του, στο πάρκο υπάρχουν ο μεγαλύτερος παγετώνας εκτός αρκτικού κύκλου, ενεργά ηφαίστεια καλυμμένα με πάγο, μεγάλες πεδιάδες, βουνά και καταρράκτες.

Εμείς στο πάρκο αυτό κινηθήκαμε μινιμαλιστικά, ώστε να προλάβουμε να δούμε και την υπόλοιπη Ισλανδία ( χρειάζεται να θυσιάσεις κάποια αξιοθέατα όταν δεν έχεις χρόνο να δεις τα πάντα ). Επισκεφθήκαμε που λέτε τον καταρράκτη Svartifoss (μαύρος καταρράκτης), έναν εντυπωσιακό καταρράκτη, με πολλά σημεία θέασης. Ο Svartifoss πήρε το όνομά του από τις μαύρες εξαγωνικές στήλες (αποκύημα ροής λάβας) που τον περιβάλλουν. Όποιος θέλει μπορεί να δει τον καταρράκτη και από ψηλά, με λίγο έξτρα περπάτημα. Η θέα είναι υπέροχη, αναζωογονητική και γεμάτη ευχάριστες φυσικές εκπλήξεις! Εκατέρωθεν του καταρράκτη ξεχύνονται μονοπάτια με κρυμμένα διαμάντια, ανάλογα με το χρόνο που έχει έκαστος να επενδύσει!

Συνεχίζοντας το κυνήγι καταρρακτών, φτάνουμε στον καταρράκτη κόλαφο, όπου επικοινώνησα με τη σύγχρονη Πυθία. Πρόκειται για τον Rjukandi waterfall (ώρες αναζήτησης στο διαδίκτυο για να βρω το όνομά του), επάνω στον ring road. Ενώ οι λοιποί πήγαν από το καθιερωμένο μονοπάτι, εγώ κάπως έπρεπε να διοχετεύσω τη νεοαποκτηθείσα μου όρεξη για το waterfall watching. Πήδηξα έναν κοντό φράχτη και κατευθύνθηκα προς το ανέβασμα-σκαρφάλωμα της πλαγιάς. Σε κάποια σημεία δεν ήξερα που πατούσα και που θα βρισκόμουν, όλα καλά όμως. Φτάνοντας σε ένα αρκετά ψηλό σημείο, σταμάτησα και βάλθηκα να τον κοιτάζω επίμονα. Όλες τις μικρές ροές που κατέληγαν στο ίδιο ποτάμι με τον κύριο καταρράκτη. Και μετά το βλέμμα μου ταξίδεψε προς τα πίσω, αντικρύζοντας μία κοιλάδα μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Σίγουρα οι εικόνες που έχω στο μυαλό μου και οι λέξεις δεν μπορούν να αποτυπώσουν το μεγαλείο που αντίκρισα! Το αίσθημα ευγνωμοσύνης που ένιωθα, όχι μόνο λόγω του ότι μπορούσα να βρίσκομαι σε αυτό το μοναδικό και αλησμόνητο μέρος, αλλά επειδή κάτι τόσο μεγαλύτερο από εμένα, όπως η φύση, είχε ανοίξει την αγκαλιά του και με φιλοξενούσε παρά την αγριότητά του, με έκανε να καθίσω κάτω, να κλείσω τα μάτια και να μυρίσω, να αγγίξω το χώμα, να ενεργοποιήσω όλες μου τις αισθήσεις για να το βιώσω σε όλο του το μεγαλείο και να μη το ξεχάσω ποτέ!

Κλείνοντας το κυνήγι των καταρρακτών, και εξαιρώντας κάποιους που είδαμε από μακριά ή ακούσαμε, φτάνουμε στον Detifoss. Βρίσκεται στο εθνικό πάρκο Vatnajökull και αποτελεί τον μεγαλύτερο και ισχυρότερο καταρράκτη της Ευρώπης. Ο υπερθετικός των επιθέτων σίγουρα προσθέτει στο δέος που διακατέχει τον θεατή που τον θαυμάζει. Εμένα με συντάραξε όλο το πλαίσιο της ύπαρξης του. Για να τον φτάσουμε περπατήσαμε περί των 45 λεπτών. Ο δρόμος ήταν γεμάτος λιωμένους πάγους και λασπώδες έδαφος, στο οποίο είχαν προστεθεί διάφορα ξύλα για να σωθούν τα υποδήματα των ταξιδιωτών. Φτάνοντας εκεί σε εξιτάρει το ηφαιστιογενές τοπίο. Φυσικές εξάγωνες κολώνες (σχηματισμένες από λάβα) έδιναν ροή στην απότομη κίνηση των δυναμικών και γκριζωπών, λόγω των ηφαιστειακών ιζημάτων, νερών του. Μέσα από τη δυναμική, τραχιά, σταθερή και επιβλητική τους θέση ενώνονται με την αέναη κίνηση των ορμητικών νερών. Το γιν και το γιαν δίνουν τα ρέστα τους με άλλα λόγια! Μένοντας για αρκετή ώρα αποσβολωμένοι, θαυμάζαμε παράλληλα τα χιόνια να λιώνουν σε υπέροχα ασπρόμαυρα μοτίβα (άσπρο του χιονιού, μαύρο της λάβας). Φεύγοντας πλημμυρισμένοι με νέες εικόνες αμβλύναμε το αρχικό δίλημμα, αν θα πάμε στο Selfoss ή στον Detifoss, προχωρώντας κάποια έξτρα μέτρα για να δούμε από μακριά τον Selfoss, και ακόμα κι έτσι, μία αποχαύνωση αντικρίζοντάς τον, τη νοιώσαμε!

Και κάπως έτσι, αποχαιρετώντας τον Selfoss από μακριά, ανανεώνουμε το ταξιδιωτικό ραντεβού μας για το δεύτερο μέρος της Ισλανδίας. Εκεί θα συναντήσουμε διαμαντένιες και μαύρες παραλίες, πέτρινα τρόλς, θερμές πηγές και φάρους! Έως τότε, και αφού δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε κανονικά, ας συνεχίσουμε τα νοητά μας ταξίδια για τη διατήρηση ενός άνευ όρων ενθουσιασμού, πηγή έμπνευσης

και ζωής!

Ευχαριστώ που με αφήσατε να συνταξιδέψουμε!

Χρήστος Τ.