Είναι κάποιες πόλεις, για τις οποίες δεν μπορείς να μιλήσεις, χωρίς να αναφερθείς σε σημαντικά μουσεία και έργα τέχνης που τις «στιγματίζουν», τις χρωματίζουν, τις ορίζουν. Όπως δεν γίνεται να μιλήσεις για το Παρίσι χωρίς να εστιάσεις στο Λούβρο και στον Άιφελ, όπως δεν υφίσταται η Νέα Υόρκη χωρίς το MOMA, το Γκούγκενχαϊμ και το Άγαλμα της Ελευθερίας, έτσι και η Μαδρίτη είναι άρρηκτα δεμένη με το Μουσείο Πράδο και το Reina Sofia.

Έτσι λοιπόν σήμερα, πριν σας πάω στις αγαπημένες μου γειτονιές, πριν σας κεράσω καφέ, μπύρα και δείπνο, πριν σας ξεναγήσω σε πλατείες και πάρκα, θα κάνω κάτι που δεν συνηθίζω. Θα ξεκινήσω αυτό το ταξίδι με τέχνη! Και πιο συγκεκριμένα, με ζωγραφική που τόσο με γοητεύει.

Στην πρωτεύουσα της Ισπανίας λοιπόν, αγαπημένοι μου φίλοι, βρίσκεται το Museo del Prado και το Εθνικό Μουσείο Τέχνης «Βασίλισσα Σοφία». Στο πρώτο έχουμε την ευκαιρία και τη χαρά να απολαύσουμε περίφημους πίνακες των El Greco, Tiziano, Rembrandt, Velazquez, Rafael, Rubens, Goya και πολλών άλλων καλλιτεχνών.

Στο δεύτερο, οι πίνακες του Νταλί, και ειδικότερα το «Estudio para Premonición de la Guerra Civil» που πραγματεύεται τη φρίκη του πολέμου, ήταν αυτοί που κέντρισαν το ενδιαφέρον μου, και φυσικά η ξακουστή Guernica. «Αυτός ο τεράστιος καμβάς (3,54 x 7,82μ.) περιγράφει την απανθρωπιά, τη βιαιότητα και την απόγνωση του πολέμου. Ο Πικάσο εμπνεύστηκε το έργο όταν, στις 26 Απριλίου του 1937, Γερμανοί βομβάρδισαν την κωμόπολη Γκερνίκα στη βόρεια Ισπανία. Στο βομβαρδισμό εκείνο σκοτώθηκαν 1.650 άνθρωποι και ισοπεδώθηκε το 70% της πόλης με 32 τόνους εκρηκτικά.

Ο Πικάσο απέφυγε να ζωγραφίσει αεροπλάνα, βόμβες ή ερείπια. Οι κυρίαρχες μορφές του έργου είναι ένας ταύρος και ένα πληγωμένο άλογο με διαμελισμένα κορμιά και τέσσερις γυναίκες που ουρλιάζουν κρατώντας νεκρά μωρά.» (Πηγή: Βικιπαίδεια)

Κάπου έχω διαβάσει, νομίζω σε βιβλίο του Σόμερσετ Μομ, ότι όταν πηγαίνεις σε ένα μουσείο δεν πρέπει να βλέπεις όλα τα εκθέματα. Καλό είναι να πηγαίνεις ξανά και ξανά, και κάθε φορά να δίνεις την προσοχή σου σε συγκεκριμένο έργο, έτσι ώστε να το μελετάς, να το αισθάνεσαι, να αφήνεσαι στον κόσμο που θέλει να σε παρασύρει ο καλλιτέχνης. Αυτό ακούγεται πολύ όμορφο για τους μόνιμους κατοίκους των πόλεων. Δυστυχώς, όταν είσαι απλός επισκέπτης, δεν έχεις τον χρόνο να κάνεις κάτι τέτοιο. Σίγουρα βέβαια, από κάθε επίσκεψη σε μουσεία, κάποια έργα σου μένουν περισσότερο από άλλα, οπότε μάλλον αποφασίζει το υποσυνείδητό σου γι’ αυτά που σε εντυπωσίασαν πιο πολύ. Σε κάθε περίπτωση, η Guernica είναι πίνακας που δεν ξεχνιέται.

Πάμε τώρα για να σας ξεκουράσω από την ορθοστασία των μουσείων, απέναντι από το Πράδο και λίγο αριστερά, στην Plaza Plateria de Martinez να πιούμε ένα καφεδάκι ή μια σανγκρία στο La Platería, δίπλα στο υπέροχο πάρκο του μουσείου και στο σιντριβάνι του 1792. Μπορούμε βεβαίως να πιούμε και μπύρα. Σίγουρα, όταν βρισκόμαστε στην Ιταλία ενδείκνυται να πίνουμε καφέ και κρασί, εδώ στην Ισπανία όμως, ο καφές δεν είναι τόσο υπέροχος όσο η σανγκρία και η μπύρα με τη συνοδεία λαχταριστών αλλαντικών και tapas, δεν συμφωνείτε;

 

Εφόσον χαλαρώσαμε πια, είμαστε έτοιμοι να περπατήσουμε έναν από τους αγαπημένους μου δρόμους της Μαδρίτης. Ο περίπατος στην Calle de las Huertas μας οδηγεί στο κέντρο της πόλης περνώντας από αμέτρητα μπαράκια και γραφικά μαγαζιά, και καταλήγουμε στην γοητευτική Plaza de Jacinto Benavente, που βρίσκεται κάτω από την κεντρική πλατεία της Μαδρίτης, την ξακουστή Πουέρτα ντελ Σολ, και απέναντι από την μυστηριώδη και ατμοσφαιρική Plaza Mayor. Πολλοί λένε ότι η Μαδρίτη δεν αξίζει σαν πόλη, παρά μόνο για τα μουσεία της. Εγώ διαφωνώ κάθετα και απόλυτα. Την έχω επισκεφθεί δύο φορές και αγαπώ τα κάλλη της, τις αμέτρητες θελκτικές πλατείες της, την πληθώρα επιλογών σε γαστρονομικούς προορισμούς, σε μουσικές σκηνές, σε αγορές, σε μπαράκια με ζωντανά συγκροτήματα, αγαπώ την ευγένεια και την φιλοξενία των κατοίκων, τις τόσες διαφορετικές γειτονιές της, την ζωντάνια της, τη φινέτσα και φυσικά την αρχιτεκτονική της χάρη. Όποιος περπατήσει και εξερευνήσει αυτήν τη λαμπερή πόλη, δεν μπορεί να αντισταθεί στην σαγήνη της.

 

Κι επειδή θέλω να την αγαπήσετε όσο εγώ, θα σας πάω στον ωραιότερο δρόμο της πόλης, στην ωραιότερη γειτονιά της δυο βήματα από την Πλάθα Μαγιόρ. Calle de la Cava Baja! Αυτός είναι ο προορισμός μας για ποτό, φαγητό και περατζάδα. Σ’ αυτόν και στους διπλανούς δρόμους θα νοιώσετε τον παλμό της πρωτεύουσας της Ισπανίας και θα ερωτευτείτε μ’ αυτή ή και μεταξύ σας!

Πολύ ωραίο ξενοδοχείο στην Cava Baja είναι το Posada Del Dragón στο νούμερο 14, που η θέση του θα σας επιτρέψει να γυρίσετε την πόλη με άνεση και … ποδαράτοι. Οι επιλογές μας για φαγητό είναι πολλές, όπως το Pez Tortilla, το La Perejila και το Casa Lucas και για ποτό το Vermutería Black Bolita και το πολύ ενδιαφέρον Poco a poco Café & Bar, που βρίσκεται παραδίπλα, στην Calle del Almendro 10.

Και φυσικά, εφόσον ανέφερα το φαγητό, είναι αδύνατο, μη σας πω και απαράδεκτο, να μην σας πάω στον παράδεισο των καλοφαγάδων, την κλειστή αγορά τροφίμων, που μοιάζει περισσότερο με ένα μεγάλο καφέ-μπαρ-ρέστοραν, χτισμένη το 1916, με ντόπια τρόφιμα και λιχουδιές που ούτε καν τις φαντάζεστε σε μια πολύ κομψή ατμόσφαιρα. Mercado de San Miguel, στην Πλατεία του Σαν Μιγκέλ, ένα μόλις βήμα από την Plaza Mayor.

Την αναφέρω, την ξαναναφέρω, τί λέτε να πάμε να την επισκεφτούμε επιτέλους;! Πλάθα Μαγιόρ! Μία φορά αρκεί να την επισκεφθεί κανείς, και δεν την ξεχνάει ποτέ! Βρίσκεται τόσο κεντρικά, που σίγουρα θα καταφέρετε να την δείτε και μέρα και νύχτα. Η γοητεία της είναι παραμυθένια και σε κάνει να αισθάνεσαι ότι φεύγεις από τον αληθινό κόσμο και κάνεις ένα διάλλειμα μακριά από όλα κι απ’ όλους.

Κι αφού διαλλειματωθήκαμε, ας περπατήσουμε λίγο στο κέντρο, στην όμορφη calle Mayor, με τις περιποιημένες βιτρίνες, που θα μας οδηγήσει στην Πλατεία Sol, Puerta del Sol, την κεντρική πλατεία της πόλης με τα υπέροχα αγάλματα, που πήρε το όνομά της από μία από τις πύλες των τειχών που περικύκλωναν την Μαδρίτη τον 15 αιώνα.

Ας δώσουμε ένα φιλάκι στην αγαπημένη αρκούδα των ντόπιων, που τεντώνεται χαριτωμένα για να φτάσει την κουμαριά που αναπαρίσταται στο έμβλημα της Μαδρίτης ( El Oso y el Madroño ), κι ας ανηφορίσουμε στην Calle de Preciados, για να μπούμε στο νούμερο 25, σε ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ενημερωμένα Desigual του κέντρου. Ένα δωράκι στον εαυτό μας και στους αγαπημένους μας το οφείλουμε, σωστά; στους πολύ πολύ αγαπημένους, όμως. Μην κάνετε το λάθος που έκανα στα πρώτα μου ταξίδια, που έχανα μέρες ολόκληρες να ψάχνω δώρα, κυριολεκτικά για τους πάντες! Ένα μικρό σουβενίρ, μια κάρτ ποστάλ, αρκεί για να δείξουμε ότι σκεφτήκαμε τους γνωστούς μας. Μην κουβαλάτε μία βαλίτσα εξτρά για δώρα!!!

Θέλετε να τριγυρίσετε κι άλλο; όλοι οι δρόμοι ανάμεσα στην calle Mayor και στην Gran Via είναι ότι πρέπει για να χαζέψουμε βιτρίνες, να ψωνίσουμε, να τσιμπολογήσουμε και να δούμε πράγματα που θα μας εκπλήξουν … δυσάρεστα, όπως νεαρές κοπέλες, όλες ντυμένες με το ίδιο φόρεμα/στολή, να εκδίδονται μέρα μεσημέρι στο κέντρο της πρωτεύουσας! Αν σας πίκρανα, θα επανορθώσω αμέσως. Θα σας πάω για γλυκό να σας φτιάξω τη διάθεση, στο αγαπημένο Chocolatería San Ginés, στην Pasadizo de San Ginés 5, να πιούμε τη ζεστή μας σοκολάτα, σκέτη ή με espresso, να βουτήξουμε μέσα και ένα τσούρος και να το … καταβροχθίσουμε! Προσέξτε μην λερωθείτε! Εννοείται ότι θα διαλέξουμε και διάφορες από τις τέλειες τρούφες!

Πάμε τώρα να φρεσκαριστούμε, να βάλουμε καθαρά ρούχα, γιατί τα προηγούμενα γέμισαν σοκολάτες, και να δώσουμε το βραδινό μας ραντεβού – και το τελευταίο μας για σήμερα – κάπου εκεί κοντά που ξεκινήσαμε τη βόλτα μας στη Μαδρίτη. Στο Café Central, στην Plaza del Ángel 10, πέρασα μία από τις πιο ζωντανές, κεφάτες και ενθουσιώδεις βραδιές μου στην πόλη. Τα jazz lives αυτού του μπαρ είναι αξιομνημόνευτα και ελπίζω να πετύχουμε ένα τέτοιο. Η ορχήστρα αποτελούνταν από μουσικούς άνω των εξήντα, οι οποίοι τα σπάσανε κυριολεκτικά! Τί κέφι ήταν αυτό, τί τρέλα, τί χαρά! Όλοι στο μαγαζί ήταν όρθιοι, χόρευαν και χειροκροτούσαν, οι κύριοι της ορχήστρας απευθύνονταν στο κοινό και σχολίαζαν με τον δικό τους τρόπο, τραγουδώντας και σολάροντας με τις τρομπέτες τους, η ατμόσφαιρα παλλόταν από ενθουσιασμό και ενέργεια. Εύχομαι όλοι μας να ζήσουμε κι άλλες τέτοιες βραδιές και να γυρίσουμε στα κρεβάτια μας κατάκοποι από πραγματική και ουσιαστική διασκέδαση!

Ελπίζω να μην σας κούρασα πολύ. Κρατάω για την επόμενη βόλτα μας την συνάντησή μας με τον

Δον Κιχώτη, την εξερεύνηση της πιο μποέμ γειτονιάς της πόλης, την βαρκάδα στο κέντρο της πόλης, την απόλαυση του παραδοσιακού σάντουιτς με μπακαλιάρο και πολλών τάπας καθώς και τη γνωριμία μας με τον βασιλιά των … νουντλς!!!

Ως τότε, σας ευχαριστώ για την όμορφη παρέα,

Σας φιλώ, όπως πάντα, γλυκά,

Άννα.