Το πρώτο λάθος που κάναμε στο ταξίδι μας στο όμορφο Νόβι Σαντ της Σερβίας, ήταν που νοικιάσαμε αυτοκίνητο σε μία χώρα που χρησιμοποιεί το κυριλλικό αλφάβητο. Το δεύτερο λάθος ήταν που κινήσαμε με το εν λόγω αυτοκίνητο από το αεροδρόμιο του Βελιγραδίου προς το Νόβι Σαντ (Novi Sad) αργά το απόγευμα, που είχε πέσει η νύχτα. Το τρίτο λάθος, ήταν ότι δεν είχαμε GPS!

Χαρούμενοι και ορεξάτοι, ξεκινήσαμε οι μωροί, με το ωραίο μας αυτοκινητάκι και έναν χάρτη της Σερβίας, ανυπομονώντας να φτάσουμε στην γραφική αυτή πόλη και να απολαύσουμε τις διακοπές μας. Το Novi Sad απέχει από το Διεθνές Αεροδρόμιο Νίκολα Τέσλα, το πολύ μία ωρίτσα. Αφού βγήκαμε στο δρόμο γύρω στις επτάμιση, περίπου στις οχτώ και μισή θα ήμασταν στον προορισμό μας. Τέλεια!

Και έρχεται η στιγμή να μπούμε στην Εθνική Οδό προς Νόβι Σαντ. Και οι πινακίδες είναι στο κυριλλικό! Κι αυτό που βλέπουμε μπροστά μας, τη στιγμή που πρέπει να διαλέξουμε έξοδο, είναι αυτό:

Нови Сад και αυτό: Зрењанин ! Όχι σας παρακαλώ, προσπαθήστε να τα διαβάσετε! Και φανταστείτε να είστε μύωπας συνοδηγός, να είναι νύχτα, να έχετε πίσω και μπροστά σας εκατοντάδες αυτοκίνητα, να μην μπορείτε να σταματήσετε πουθενά πάνω στην Εθνική – είμασταν και στη μεσαία λωρίδα – και να έχετε και τον οδηγό να ωρύεται: «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΡΙΨΩ! ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΣΤΡΙΒΩ! ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΩΡΑ!»

Αυτό που με βοήθησε την τελευταία στιγμή, πριν στουκάρουμε στο διάζωμα και πριν ο Παναγιώτης πάθει εγκεφαλικό, ήταν οι δύο λέξεις της πρώτης πινακίδας: Нови Сад, και βεβαίως το C, που δικαίως το διάβασα ως S. «ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΗΓΑΙΝΕ, ΑΡΙΣΤΕΡΑ!» αναφώνησα την ύστατη ώρα και πήραμε κάθιδροι το σωστό στρατί!

Δεν θα σας περιγράψω το ατυχέστατο πρώτο μας βράδυ, ούτε το πόσο λιπαρά φάγαμε – πάπιες, χοιρινά κλπ. – , ούτε τις συνέπειες στα ήδη σφιγμένα από το άγχος στομάχια μας! Ούτε τη μαύρη νύχτα που περάσαμε στην τουαλέτα! Θα σας πω όμως πόσο πεντακάθαρο ήταν το διαμέρισμα του Momo που είχαμε νοικιάσει, πόσο φιλόξενος ήταν ο γλυκός μας σπιτονοικοκύρης, και πόσο ήσυχη και καταπράσινη ήταν η γειτονιά μας. Έτσι, το πρώτο πρωινό, μάς βρήκε χαρούμενους, παρά τη δύσκολη νύχτα, να εξερευνούμε το κέντρο του Νόβι Σαντ.

Ξεκινήσαμε από το Πάρκο του Δούναβη, και ανεβήκαμε την πολύ περιποιημένη οδό Dunavska. Ο καιρός ήταν ηλιόλουστος, ο κόσμος ήταν έξω και απολάμβανε τη μέρα, τα τραπεζάκια στα καφέ και τα εστιατόρια ήταν γεμάτα, ο αέρας μύριζε άνοιξη και λουλούδια. Η κεντρική πλατεία Ελευθερίας, Trg Slobode θύμιζε παραμύθι, και η βόλτα μας από εκεί προς στην οδό Zmaj Jovina μέχρι το Vladičanski dvor ήταν ειδυλλιακή. Μετά, καθίσαμε για καφεδάκι στο απίθανο Frida Kahlo, στην οδό Zmaj Jovina 21, που το θυμάμαι και θέλω να κλείσω τα μάτια μου, και τσαφ, να τα ανοίξω και να ξαναβρεθώ σ’ αυτήν την ατμόσφαιρα. Φεύγοντας απ’ το καφέ, περπατήσαμε λιγάκι γύρω-γύρω και κάποια στιγμή βρεθήκαμε μπροστά σε ένα μεγάλο κτίριο που έγραφε απ’ έξω:

Српско народно позориште και τί αντικρύσαμε; – αντικρίσαμε μια τεράστια αφίσα που έλεγε με μεγάλα γράμματα:

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΟΡΑΚΗΣ – «ΖΟΡΜΠΑΣ»

Ε όχι λέω, δεν το πιστεύω! Βρεθήκαμε τυχαία οι δυο Έλληνες έξω από το Εθνικό Θέατρο της Σερβίας, το οποίο είχε παράσταση Ζορμπά σε μπαλέτο και εκείνο το βράδυ ήταν η τελευταία παράσταση! Τρέχω ενθουσιασμένη στο ταμείο και διαπιστώνω ότι έχουν μείνει δύο τελευταία εισιτήρια στον εξώστη σε μια γωνίτσα! Εννοείται ότι τα αγόρασα και το ίδιο βράδυ, απολαύσαμε μια υπέροχη παράσταση με την μουσική του Μίκη Θεοδωράκη να δίνει φτερά στους χορευτές και συγκίνηση σ’ εμάς! Είδαμε σχεδόν όλη την παράσταση όρθιοι, από την χαρά μας και από την προσπάθεια να δούμε καλύτερα, μια και η γωνία του εξώστη δεν μας προσέφερε την ιδανική θέα. Άξιζε, όμως, και θα μας μείνει αξέχαστη αυτή η όμορφη συγκυρία.

Γενικά, το ταξίδι αυτό για εμάς, ήταν το ταξίδι των εκπλήξεων. Γιατί, όταν ανακαλύπτεις ένα από τα ωραιότερα εστιατόρια της ζωής σου, σε μια μικρή πόλη όπως αυτή, αποτελεί σίγουρα έκπληξη.

Ήρθε η ώρα λοιπόν, να μοιραστώ μαζί σας το Fish & Zelenish! Βρίσκεται στην οδό Skerlićeva 2, ένα μικρό δρομάκι, και είναι μια γαστρονομική εμπειρία που δεν πρέπει να χάσετε. Το ζυμαρικό με γαρίδες και μελάνι σουπιάς και το καρπάτσιο τόνου ήταν ονειρεμένα, όπως και ότι άλλο δοκιμάσαμε. Το μενού έχει και πολλές ελληνικές επιρροές, όμως εμείς δεν διαλέξαμε τα γνωστά. Να τονίσω ότι ο χώρος, πολύ ζεστός και φιλόξενος – όπως και το προσωπικό -, είναι μικρός, οπότε, ίσως χρειαστεί να κάνετε κράτηση, ειδικά αν το επισκεφθείτε Παρασκευοσάββατο.

Το αστείο, που πάλι έχει να κάνει με τη γλώσσα, είναι ότι εμείς, έχοντας το αυτοκίνητο, για να πάμε οπουδήποτε, έπρεπε να παρκάρουμε πρώτα, και φυσικά, να θυμόμαστε την οδό! Οι φωτογραφίες βοήθησαν, γιατί και οι οδοί, εκτός από τις κεντρικές, είναι γραμμένες στο κυριλλικό! Δηλαδή, στον χάρτη μπορεί να τις βλέπεις με λατινικούς χαρακτήρες, αλλά στον δρόμο είναι αποκλειστικά έτσι:

Μετά το υπέροχο δείπνο, περπατήσαμε προς το Πάρκο του Δούναβη, διασχίσαμε το ποτάμι μέσω της Varadin Bridge και κάναμε μια βόλτα στο Κάστρο Petrovaradin με την πανέμορφη θέα στην πόλη και τα φώτα να καθρεφτίζονται στα νερά. Δεν υπήρχε καλύτερος επίλογος γι’ αυτήν τη ρομαντική βραδιά.

Και ευτυχώς που κάναμε αυτήν τη βόλτα, γιατί όλη την επόμενη μέρα έβρεχε καταρρακτωδώς. Έτσι, απολαύσαμε το χουχούλιασμα στο κουκλίστικο διαμέρισμα του Momo, το μεσημέρι παραγγείλαμε πίτσα από το πολύ συμπαθητικό και κεντρικό Lanterna, (Dunavska 27), το απόγευμα εξερευνήσαμε την καταπράσινη γειτονιά μας, μεταξύ του Futoški Park και του Limanski Park, και το βραδάκι απολαύσαμε ένα ήσυχο ποτό κι ένα νόστιμο σνακ, στο στέκι των ντόπιων, το Velvet Coffee & Kitchen, στην οδό Alekse Šantića 23.

Την επόμενη το πρωί, εξοπλισμένοι με προμήθειες εκδρομής και με πολύ ανεβασμένη διάθεση, ξεκινήσαμε να πάρουμε το νοικιασμένο μας αυτοκινητάκι και να πάμε μια εκδρομή στο κόσμημα της Σερβίας, το βουνό Fruska Gora.

Η μέρα ήταν λαμπερή, όλα ήταν βρεγμένα και αστραφτερά, το χώμα μύριζε βροχή και φρεσκάδα, τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα γυάλιζαν καθαρά … εκτός από το δικό μας. Γιατί απλούστατα, το δικό μας δεν βρισκόταν καν εκεί που το είχαμε παρκάρει!

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ;;;!!!

ΜΑΣ ΕΚΛΕΨΑΝ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ!!!

Πανικός! Τρελαθήκαμε! Κοιτούσαμε σαν παράφρονες δεξιά – αριστερά, λες και είχαμε παίξει κρυφτούλι και όπου να ναι θα εμφανιζόταν το αμάξι και θα μας έλεγε: τσα! Αφού ξε-αποσβολωθήκαμε, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε λογικά. Και το πιο λογικό ήταν να τηλεφωνήσουμε στον Momo, που ήταν ντόπιος και θα μας βοηθούσε. Και όντως, αμέσως κατάλαβε το προφανές. Το αυτοκίνητο μάς το είχε πάρει ο γερανός! Ευτυχώς ο καλός μας σπιτονοικοκύρης ήρθε σε δέκα λεπτά κοντά μας, έκανε κάποια τηλεφωνήματα και επιβεβαίωσε ότι ο γερανός πήρε το αμάξι, γιατί, λέει, οι πίσω τροχοί πατούσαν το γρασίδι του διπλανού παρτεριού! Φυσώντας και ξεφυσώντας πήγαμε στην Τροχαία και με την πολύτιμη βοήθεια του Momo και την δικαιολογία ότι είμαστε ξένοι, πήραμε με συνοπτικές διαδικασίες πίσω το πολύτιμο όχημα, πληρώνοντας μόνο 110€, και όχι 300€ που θα πληρώναμε κανονικά. Και η περιπέτεια αυτή τελείωσε με την ζεστή φιλοξενία αυτού του ανθρώπου, που στεναχωρήθηκε τόσο πολύ, ώστε μας πήρε στο σπίτι του για να φάμε όλοι μαζί και να μας φτιάξει τη μέρα. Και πραγματικά, η καλοσύνη και η ευγένεια αυτών των ανθρώπων που μοιράστηκαν μαζί μας το φτωχό τους γεύμα – νοστιμότατη φασολάδα με καπνιστό χοιρινό – που άνοιξαν το σπίτι τους, που σέρβιραν ούζα, κρασιά, λικέρ, έφεραν γλυκά και τάρτες, σε μία προσπάθεια να μην καταστραφούν οι διακοπές μας από το ατυχές γεγονός, ήταν συγκινητική και από τις ωραιότερες αναμνήσεις αυτού του ταξιδιού. Να σημειώσω, ότι η γυναίκα του Momo δεν μιλούσε αγγλικά, αλλά επικοινωνούσε όλη την ώρα μαζί μας με χειρονομίες και ειλικρινή χαμόγελα, και το πιο συγκλονιστικό ήταν ότι στο σπιτάκι τους είχαν μόνο τέσσερις καρέκλες και η οικοδέσποινα έμεινε όρθια σε όλο το γεύμα, επιμένοντας ευγενικά ότι είχε ήδη φάει, αφού σ’ αυτές καθόμασταν εμείς οι δύο, ο Momo και ο γιός τους! Αξέχαστοι, υπέροχοι, μοναδικοί άνθρωποι!

Και κάπως έτσι, με την γλυκιά αυτή ανάμνηση, λέω να σας αποχαιρετήσω για σήμερα.

Το ταξίδι στο Νόβι Σαντ ήταν λοιπόν, γεμάτο εκπλήξεις, όλες τελικά ευχάριστες και αυτό θα ευχηθώ για όλους μας και για κάθε ταξίδι μας: να περισσεύουν οι χαρούμενες εκπλήξεις και οι αξιομνημόνευτες στιγμές όπου κι αν πηγαίνουμε, κι οι ζωές μας να χρωματίζονται με αποχρώσεις φωτεινές και ζεστές.

Σας ευχαριστώ και πάλι για την συντροφιά σας,

Με πολύ ρομαντική διάθεση,

Σας φιλώ γλυκά,

Άννα.