Όταν κάποιος σκοπεύει να επισκεφθεί την Ισλανδία για μικρό χρονικό διάστημα, τύπου πετάγομαι για τριήμερο, αναγκαστικά (όχι ότι υπάρχει και διάταγμα) θα κινηθεί στο πλαίσιο του golden circle. Πολλές εμπειρίες μαζεμένες σε μία κυκλική διαδρομή δίπλα στην πρωτεύουσα. Πέραν αυτού, ανάλογα με τις ημέρες που δύναται να διαθέσεις, έρχεσαι να προσθέσεις και άλλα ευρήματα στην αποθήκη των εμπειριών σου. Εμείς, ξεκινώντας από το Reyjkavik και για δέκα μέρες κινηθήκαμε αντίθετα με τους δείκτες του ρολογιού προσπαθώντας να δούμε και να βιώσουμε όσα περισσότερα μπορούσαμε!

Έχοντας ήδη μιλήσει για τον Γκάλφος (Gullfoss Waterfall) που βρίσκεται στο χρυσό κύκλο, ας περάσουμε στα φυσικά μέρη που είδαμε και μας εντυπωσίασαν.

Πρώτη στάση τα Geysers (που σημαίνει αναβλύζω με ορμή). Θα τα λέγαμε θερμοπίδακες ή διαλείπουσες θέρμες, σε άπταιστα ελληνικά! Πρόκειται για ένα φυσικό φαινόμενο, σχετικά σπάνιο (Ισλανδία, Νέα Ζηλανδία, Η.Π.Α.), το οποίο συναντάται κοντά σε ενεργά ηφαίστεια κατά κύριο λόγο.

Και να τί συμβαίνει: Διάφοροι κρατήρες απελευθερώνουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα καυτό νερό σε κάθετη μορφή (έως 170 μέτρα), παριστάνοντας τα σιντριβάνια, στο φυσικό τους όμως! Στην ουσία πρόκειται για την εκτόνωση της εσωτερικευμένης πίεσης που δημιουργείται από τους υδρατμούς του βρασμένου νερού στη γη.

Επισκεφθήκαμε λοιπόν το Strokkur, τη γεωθερμική περιοχή στην κοιλάδα Haukadalur. Τα πρώτα βήματα στην περιοχή είχαν πολύ ενδιαφέρον, αφού μας εισήγαγαν σταδιακά στο φυσικό υπερθέαμα, με μικρούς κρατήρες με βρασμένο νερό μέσα. Το έδαφος ήταν λασπώδες (βασική αγορά τα καλά παπούτσια για την Ισλανδία-θα το λέω αενάως!) και πολύχρωμο. Κόκκινα, κίτρινα, πράσινα και άσπρα χρώματα εμπλέκονταν με τις εν κινήσει υγρές ροές, απόρροια των εκτοξευμένων νερών, δημιουργώντας αφηρημένες και εξπρεσιονιστικές γραμμές. Προτού καλά-καλά φτάσουμε στους μεγάλους και εντυπωσιακούς θερμοπίδακες ακούσαμε ένα συμφωνικό «ΑΑΑΑΑ!!!!»

Είχε εκτοξευθεί μεγαλειωδώς ένας τεράστιος θερμοπίδακας και οι ταξιδιώτες είχαν ενθουσιαστεί. Ακολουθήσαμε τους ήχους θαυμασμού και φτάσαμε και εμείς εκεί. Μείναμε να χαζεύουμε, αρχικά, και να βγάλουμε κάποια φωτογραφία μετέπειτα, το απόκοσμο φαινόμενο στον εν λόγω κρατήρα, που επαναλαμβάνονταν κάθε οχτώ λεπτά. Το μαγικό ήταν, πως κάθε φορά που πλησίαζε να κλείσει το οχτάλεπτο, είχες την ίδια προσμονή και τον ίδιο ενθουσιασμό για να ξαναδείς αυτό που o θερμοπίδακας είχε να σου προσφέρει. Παραμείναμε για τουλάχιστον μιάμιση ώρα εκεί να βιώνουμε επανειλημμένα με την ίδια ένταση το φαινόμενο, σα χρυσόψαρα που ξεχνάνε τι έκαναν προ ολίγου. Όμως, κάποια στιγμή έπρεπε να συνεχίσουμε το δρόμο μας!

Εξήντα, λοιπόν, χιλιόμετρα δυτικά (μία ώρα δρόμος) σταματήσαμε στο εθνικό πάρκο Pingvellir (μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco). Ιστορικά, σε αυτό το πάρκο, λειτουργούσε η μακροβιότερη βουλή του κόσμου. Το 930 μ.Χ. οι διάφορες φατρίες που είχαν μεταναστεύσει στην Ισλανδία από τη Νορβηγία, αποφάσισαν ότι θα συναντώνται κάθε χρόνο σε αυτό το σημείο να συζητούν για τους κανόνες που θα έπρεπε να υπακούν. Αν και κάθε μία είχε το δικό της αρχηγό, οι κανόνες που υιοθετούνταν ίσχυαν για όλους! Η μόνη χρονική περίοδος από το 930 μέχρι τώρα, που δε λειτούργησε ήταν από το 1799 έως το 1844 λόγω της δανέζικης αποικιοκρατίας.

Όσον αφορά τη γεωλoγία, στο μέρος αυτό συναντώνται η αμερικανική και η ευρωπαϊκή τεκτονική πλάκα. Είναι το μοναδικό σημείο της Μεσο-ατλαντικής ράχης (η μεγαλύτερη οροσειρά του κόσμου και σημείο συνάντησης τεσσάρων τεκτονικών πλακών), που βρίσκεται πάνω από τη θάλασσα και οι άνθρωποι μπορούν να περπατήσουν ανάμεσα τους. Με άλλα λόγια να βρίσκονται ανάμεσα στην Αμερική και στην Ευρώπη. Τα δύο αυτά στοιχεία σίγουρα προσδίδουν ένα δέος στον επισκέπτη ο οποίος περπατά ανάμεσα σε δύο ηπείρους.

Ο δίωρος περίπατος που κάναμε δύναται να εμπλουτιστεί με τη θέαση καταρρακτών ή, για τους τολμηρότερους, με μία κατάδυση απ’ όπου φαίνεται από τα διαυγή νερά ο υποθαλάσσιος διαχωρισμός των δύο πλακών! Εμείς βέβαια δεν το τολμήσαμε, λόγω των 2 βαθμών κελσίου που έχουν τα νερά, μα κυριότερα λόγω των 250 ευρώ που κόστιζε!

Αφού κάναμε και εκεί τη βόλτα μας ήταν η ώρα για χαλάρωση στα φημισμένα θερμά λουτρά της Ισλανδίας. Επιλέξαμε την Secret lagoon αντί της πιο φημισμένης Blue lagoon για δύο λόγους.

Πρωτίστως λόγω της μικρότερης δημοφιλίας της που θα προσέλκυε λιγότερο κόσμο (δεν πήγα στην Ισλανδία για να συγχρωτίζομαι με πλήθη ημίγυμνου κόσμου σε μία καυτή πισίνα!).

Δευτερευόντως λόγω της χαμηλότερης τιμής (20 ευρώ είσοδος στην Secret/40 στην Blue).

Η Secret lagoon αποτελεί την πρώτη πισίνα της Ισλανδίας, κατασκευασμένη στα τέλη του 19ου αιώνα, γι’ αυτό αποκαλείται και παλαιά πισίνα από τους ντόπιους. Το μόνο που ήθελα να κάνω αφού μπήκα μέσα, ήταν να βρίσκω τα σημεία θερμής ροής νερού και να κάθομαι εκεί να χαλαρώνω ενώ αποσυμπιέζονται οι μύες του σώματός μου.

Τελειώνοντας το χρυσό κύκλο κάναμε μία στάση στην ηφαιστειακή λίμνη Kerid. Πρόκειται για έναν κρατήρα, περιβαλλόμενο από έναν ηφαιστειακό βράχο. Τα γαλανά του νερά εικάζεται ότι προέρχονται από υπόγεια ρεύματα και όχι από τις βροχοπτώσεις. Του έχει δοθεί το προσωνύμιο «μάτι του κόσμου». Η στάση ολοκληρώθηκε με μία βόλτα από τη βάση του κρατήρα και πέριξ της κορυφής! Συγκλονιστική ομορφιά!

Την επόμενη μέρα, αφού είχαμε φύγει από το χρυσό κύκλο και είδαμε μερικούς καταρράκτες (όλοι οι καταρράκτες αξίζουν, μην τα ξεχνάμε αυτά!) σταματήσαμε στο Solheimasandur plane wreck .

Η ιστορία έχει ως εξής: το 1973 ένα αεροπλάνο του ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών πετούσε σε εκείνη τη μεριά του Ατλαντικού ώσπου διαπιστώνεται από τον πιλότο ότι τελειώνουν τα καύσιμα! Φαντάζομαι είδε από ψηλά αυτή τη μεγάλη, ελεύθερη από ίχνη ζωής, περιοχή και αποφασίζει να το προσγειώσει. Το αεροπλάνο ψιλοδιαλύεται αλλά ευτυχώς όλο το πλήρωμα τη σκαπουλάρει!

Λίγο καιρό μετά γίνεται αντιληπτό πως είχε γίνει ένα λάθος και το τελειωμένο καύσιμο αφορούσε τη μία εκ των δεξαμενών καυσίμου του αεροπλάνου. Είχε πατήσει ένα διακόπτη ο πιλότος για παροχή καυσίμου από μόνο μία δεξαμενή. Τι τα θες, αφού βγήκαν όλοι σώοι;! Ευτυχώς που δεν είμασταν μέσα κι εμείς! Ίσως πάλι, να το έκανε και επίτηδες για να υπάρχει το εν λόγω αξιοθέατο σε αυτό το, ούτως ή άλλως, σουρεαλιστικό τοπίο. Ειδάλλως δε θα ξεκλέβαμε από το χρόνο μας, για να περπατήσουμε δύο ώρες πήγαινε κι έλα σε αυτό το αχανές στεποειδές περιβάλλον με το μαύρο έδαφος, που καταλήγει στη μαύρη παραλία.

Προσωπικά θεωρώ πως αξίζει τον κόπο η επίσκεψη, καιρού επιτρέποντος, ώστε να μπορέσει κάποιος να βιώσει το ερημικό και αχανές ισλανδικό τοπίο. Περπατώντας στο μαύρο αυτό περιβάλλον, με την εικόνα να παραμένει καθησυχαστικά ίδια, καθαρίζει το μυαλό και η ψυχή σου! Με την άφιξη στο αεροπλανικό ερείπιο θα αποκτήσεις επίσης και κάποιες μοναδικές αναμνησιακές φωτογραφικές εικόνες!

Είκοσι λεπτά μετά, βρεθήκαμε στην παραλία Reynisfjara, μία πανέμορφη παραλία που αξίζει να επισκεφθεί κανείς, με τις κολώνες βασάλτη, την κατάμαυρη άμμο και τους βράχους τρολ. Η παράδοση ισχυρίζεται πως αυτές οι πέτρινες κολώνες ήταν τρολ που προσπαθούσαν να τραβήξουν τα πλοία από τη θάλασσα στη στεριά. Η απληστία τους όμως τα παρέσυρε χρονικά. Με την αυγή, ο ήλιος τα πάγωσε και έμειναν εκεί να τα θαυμάζουμε εμείς, να τα σκαρφαλώνουμε αν θέλουμε και να θυμόμαστε να μην είμαστε άπληστοι. Ας μη ξεχνάμε ότι η άγρια ομορφιά του τοπίου συνοδεύεται από απρόβλεπτα δυναμικά κύματα, τα οποία μπορεί να πεταχτούν ξάφνου αρκετά μέτρα προς τα μέσα της παραλίας.

Παρόμοια σουρεαλιστικό σκηνικό το έχω και σε άσπρο! Φεύγοντας από το ερείπιο και πηγαίνοντας αντίθετα του ρολογιού βρεθήκαμε στο Skastafell National park. Εκεί, περπατώντας ωσάν τα αγριοκάτσικα, στις παρυφές ενός λόφου σε ένα στενό μονοπάτι, πλησιάσαμε τη γλώσσα ενός παγετώνα και βρεθήκαμε να ατενίζουμε μαγεμένοι. Το θέαμα περιλάμβανε τεράστιες μάζες συμπαγούς πάγου και μία λίμνη, αποκύημα της σμίκρυνσης του παγετώνα (όπως συμβαίνει και με όλους τους παγετώνες λόγω της κλιματικής αλλαγής). Το απέραντο άσπρο διακόπτονταν από μαύρες στάχτες των παρακείμενων ηφαιστείων και κάποια πέτρινα χειροποίητα γλυπτά, τύπου στήσιμο πετρών για να παίξουμε

τζαμί – το γνωστό παιχνίδι όπου διαλύεις μία στοίβα πετρών και πρέπει να τις ξαναστήσεις πριν σε πιάσει η αντίπαλη ομάδα. Προσπάθησα να πλησιάσω όσο περισσότερο γίνεται τον παγετώνα, αλλά ο φόβος για τη σωματική μου ακεραιότητα με εμπόδισε, καθώς το μονοπάτι εξαφανίζονταν όσο προχωρούσα. Αφού θαυμάσαμε το τοπίο ξεκινήσαμε για την παραλία των διαμαντιών.

Δικαιολογημένα η Diamond Beach αποτελεί ένα από τα πιο επισκέψιμα μέρη της Ισλανδίας. Η αναμφισβήτητα πολυσχιδής ομορφιά της θάλασσας συναντά τη μοναδικότητα της μαύρης άμμου, η οποία διαθέτει μοναδικά φυσικά στολίδια. Κομμάτια πάγου όπου έχουν σπάσει μεταφέρονται στη θάλασσα από τα ενδότερα και ξεβράζονται στην παραλία σε ακανόνιστα σχήματα και μεγέθη.

Η βόλτα κατά μήκος της παραλίας απαραίτητη, όπως επίσης και οι αμέτρητες φωτογραφίες με τα διαμαντάκια! Χάιλαϊτ της δικής μου βόλτας η άνοδος σε ένα κομμάτι πάγου εκεί που σπάει το κύμα, ατενίζοντας σαν σε όνειρο, ένα βράχο πάγου που έδινε στα υπάρχοντα κύματα αφορμή για να ξεσπάσουν.

Και με αυτή την μοναδική στιγμή, κι έχοντας τελειώσει το νότιο κομμάτι της περιήγησής μας, θα κάνουμε μία μικρή παύση. Θα επανέλθω άμεσα με μια ακόμα βόλτα προς το βορά και τις δικές του εκπλήξεις κι ομορφιές.

Ευχαριστώ για άλλη μια φορά που με αφήσατε να συνταξιδέψουμε!

Χρήστος Τ.