Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα, στην όμορφη Θεσσαλονίκη, στη νύφη και τη νύμφη του Θερμαϊκού, που στον Λευκό τον Πύργο πήρε ο Κώστας Μακεδόνας αυτά τα πολυπόθητα φιλιά!

Σ’ αναζητώ στην ζωντανή και άυπνη πόλη, που δεν γίνεται να μην αγαπήσεις. Και ιδού οι δικοί μου

λόγοι για να την έχω πάντα μέσα μου.

Όχι όλοι, μόνο οι πρώτοι δέκα από τους χίλιους που ήρθαν στο μυαλό μου:

1. Πρώτος λόγος και σημαντικότερος: εκεί, κάτω από τον Λευκό Πύργο, ένα όμορφο βράδυ του Νοέμβρη, είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου, τον άντρα της ζωής μου! Μου τον σύστησαν κι έφυγα για να βρω την παρέα μου… ! Οχτώ χρόνια αργότερα τον ξανασυνάντησα ένα καλοκαιρινό τριήμερο στη Σκύρο, κι από τότε, είμαστε ένα! Και ποιος μας αδικεί, που δεν σταματάμε να επισκεπτόμαστε την Θεσσαλονίκη σε κάθε ευκαιρία;

2. Δεύτερος και όχι λιγότερο σημαντικός: το Χουνκιάρ Μπεγιεντί της Κάνουλας. Δεν είναι μόνο ότι λειώνει στο στόμα, ότι τα αρώματα της καπνιστής μελιτζάνας και η δεμένη σάλτσα δημιουργούν μια έκρηξη γεύσης που μας ηδονίζει, αλλά και ότι αυτό το φαγητό για μας, σημαίνει Θεσσαλονίκη, σημαίνει καλοί φίλοι, σημαίνει φιλοξενία από την Αλκμήνη, τη Σοφία και τον Δημήτρη.

3. Τρίτος και γλυκύτατος: το γαλακτομπούρεκο του Γαλυφιανάκη! Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι τόσο των σιροπιαστών γλυκών, αλλά ένα καλό γαλακτομπούρεκο, μπορώ να το εκτιμήσω – ειδικά αν το πετύχω και ζεστό!

4. Τέταρτος και πλημμυρισμένος με αρώματα: τα Λουλουδάδικα στη Βασιλέως Ηρακλείου. Στο κέντρο της πόλης, αλλά και σε μια γωνιά, τόσο γραφική, με τα χρώματα, με τις μυρωδιές των λουλουδιών, με τη ζωντάνια των καφέ και των εστιατορίων, με το διαρκές πήγαινε κι έλα του κόσμου που ψωνίζει στις γειτονικές αγορές Μοδιάνο και Καπάνι και με το στολίδι του Παζάρ Χαμάμ, αυτού του κτηρίου της Οθωμανικής περιόδου που κοσμεί την γειτονιά, δεν χορταίνω να επισκέπτομαι αυτό το κομμάτι της πόλης. Πολύ εύκολα, θα καθίσουμε στην Κουζίνα της Αγλαΐας, έξω στην αυλίτσα, βρέξει-χιονίσει, για ένα καλομαγειρεμένο μεζεδάκι, για κρασάκι, τσιπουράκι, ουζάκι και ό,τι άλλο λαχταρήσει η ψυχή μας!

5. Πέμπτος και λαμπερός:

η Τσιμισκή βρε παιδιά! Τον αγαπώ αυτόν το δρόμο. Απόγευμα, με όλα τα μαγαζιά φωτισμένα, τις βιτρίνες των εμπορικών στολισμένες, το ζαχαροπλαστείο του Αγαπητού σαν ψεύτικο, το Βιβλιοπωλείο ΜΙΕΤ τόσο ατμοσφαιρικό, τα καφέ γεμάτα, τα αυτοκίνητα να σταματούν για να περάσεις απέναντι που κάτι σου γυάλισε στην κούκλα του μαγαζιού με τα ρούχα, τον οδηγό να σε πειράζει καλοπροαίρετα και με ζεστό χαμόγελο, κι εσύ να μπερδεύεσαι και για μια στιγμή να μην ξέρεις πού βρίσκεσαι. Στην calle mayor της Μαδρίτης ή στην Τσιμισκή της Σαλονίκης;

6. Έκτος και αυτονόητος: η παραλία. Η ωραιότερη, η πιο ζωντανή, η πιο θαλασσινή, η πιο άνετη, η πιο περατζαδίστικη, η πιο φωτεινή ακόμη κι όταν έχει ομίχλη! Η παραλία με τον πιο γοητευτικό πύργο και την προβλήτα του παλιού λιμανιού, να σε καλούν να ξαπλώσεις κάτω από τον θεσσαλονικιό ουρανό και να αγναντεύεις τ’ αστέρια!

7. Έβδομος και μη νομίζατε πως θα το προσπερνούσα: ναι κυρίες και κύριοι, με καταλάβατε! Είμαι κοιλιόδουλη! Αλλά πώς γίνεται να αγαπάς τη Θεσσαλονίκη και να μην αγαπάς τον Τερκενλή! Δεν θα πω πολλά, γιατί δεν θέλω να φανεί σαν διαφήμιση. Μόνο, ότι μπαίνοντας στο κεντρικό κατάστημα της Τσιμισκή, φτιάχνει η μέρα μου, η νύχτα μου, η διάθεσή μου. Έτσι, χωρίς να αγοράσω τίποτα. Και μόνο από αυτά που βλέπω και οσμίζομαι. Και βέβαια, ένα τσουρεκάκι θα το πάρω. Έτσι, για τον καφέ…

8. Όγδοος, με έντονα γράμματα, οι κάτοικοι αυτής της μοναδικής πόλης! ΟΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ κάτοικοι! Πάντα χαμογελαστοί, κεφάτοι, με ένα αστείο κι ένα χωρατό πρόχειρο σε κάθε κουβέντα, γεμάτοι όρεξη για ζωή. Και φυσικά, πάντα καλοντυμένοι και περιποιημένοι! Με δυο λόγια, όμορφοι! Μέσα – έξω! Δεν θα ξεχάσω, πριν 2-3 χρόνια τον φίλο Θεσσαλονικιό, που ενώ εγώ περπατάω στην παραλιακή και μιλάω στο κινητό μου, λέω: «πού να πάμε για καφέ;», κι ο άγνωστος φίλος, οδηγώντας το παπάκι του λίγο πιο μπροστά, μού φωνάζει φυσικότατα: «Tribeca να πάτε!!!»

9. Τα γλυκά του Χατζή είναι για μένα ένα γευστικό ταξίδι στην Ανατολή και στην παράδοση. Τίποτα απ’ ό,τι έχω δοκιμάσει δεν με έχει απογοητεύσει. Αντιθέτως, κάθε μπουκιά είναι και μία νέα έκπληξη για τον ουρανίσκο μου. Και μόνο εδώ, στη Σαλονίκη, αυτός ο ουρανίσκος, ο απαιτητικός, εκλεκτικός και ενίοτε ενοχλητικός, χαίρεται σταθερότατα!

10. Τέλος, στο νούμερο δέκα, έρχονται όλες αυτές οι επιλογές που έχει ο επισκέπτης στην συμπρωτεύουσα. Απεριόριστες επιλογές στο φαγητό, στην διασκέδαση, στις βόλτες, στα

θεάματα, στις αγορές. Εδώ θα πιείς, θα γλεντήσεις, θα καλοφάς, θα παρακολουθήσεις εκπληκτικές θεατρικές και μουσικές παραστάσεις, θα πας στον κινηματογράφο, θα σεργιανίσεις, θα έρθεις κοντά με φίλους, θα ξαναερωτευτείς τον άντρα της ζωής σου, πάλι και πάλι και πάλι…

Εσείς, γιατί αγαπάτε τη Θεσσαλονίκη;;;