Βρισκόμαστε στην Ισλανδία αρκετές μέρες. Έχουμε περιδιαβεί τα μονοπάτια του χρυσού κύκλου και έχοντας τελειώσει το νότιο κομμάτι κατευθυνόμαστε προς το βορρά και κάνουμε στάση στο φαράγγι του Stuðlagil.

Η διαδρομή εκτός ασφάλτου για μία περίπου ώρα ήταν μοναδική! Αφού γίναμε φίλοι με τα υπέροχα, μαλλιαρά ισλανδικά πρόβατα, που μάλλον πέρασαν το αυτοκίνητό μας για τον αρχηγό τους -ακολουθώντας το κατά πόδας – βρήκαμε το πάρκινγκ του φαραγγιού. Από εκεί κατεβήκαμε στις παρυφές του (λόγω έλλειψης χρόνου δεν κάναμε τη διαδρομή 10 χιλιόμετρων για να βρεθούμε στο κάτω μέρος του φαραγγιού) για να θαυμάσουμε από ψηλά το μοναδικό θέαμα.

Στήλες από βασάλτη ύψωναν τα τείχη στις δύο όχθες, από όπου πάμπολλα ρυάκια μετέφεραν τα χιόνια που έλιωναν σχηματίζοντας μίνι καταρράκτες. Η μοναδική θέα με οδήγησε στο να ξαπλώσω εκεί στην άκρη, με προσοχή να μην κατρακυλήσω, να παρατηρώ κάθε εικόνα που μπορούσα να δω, να ακούω τη συμφωνία που προκαλούσαν τα ρυάκια και το κυρίως ποτάμι. Για να ολοκληρωθεί το κόνσεπτ έβαλα και την αίσθηση της αφής στο παιχνίδι, αγγίζοντας το έδαφος στο οποίο βρισκόμουν με τα σκληρά χόρτα! Δεν ήθελα να φύγω με τίποτα! Αφού με πήραν σηκωτό λοιπόν συνεχίσαμε στα επόμενα!

Eπόμενη στάση στο βόρειο πλέον τμήμα της Ισλανδίας, το πέρασμα Námaskarð, ή αλλιώς Hverir. Πρόκειται για μία περιοχή συνδεδεμένη με το ηφαιστειακό σύστημα Krafla. Αυτό εξηγεί το γεγονός πως τίποτα δε φυτρώνει τριγύρω. Το νερό βράζει από κάτω και τοξικοί ατμοί εκλύονται στην ατμόσφαιρα με μία ιδιαίτερη μυρωδιά αυγού (θειάφι γαρ). Αυτό το άγονο έδαφος θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει το σκηνικό μίας ταινίας επιστημονικής φαντασίας για τον Άρη. Η κόκκινη άμμος το κάνει να μοιάζει σα μία μεγάλη έρημο χωρίς ίχνος πανίδας και χλωρίδας. Και όμως το μέρος σφύζει από ζωή. Τα χρώματα από τα χημικά στοιχεία που εκλύονται μοιάζουν σα ξεχυμένες τέμπερες στην παλέτα ενός ζωγράφου.

Οι ατμοί από τα βρασμένα υπόγεια νερά ξεφεύγουν από τους πέτρινους πυργίσκους, σαν εξαέρωση από την κόλαση(!) ενώ λακκούβες με νερό βγάζουν λασποειδείς μπουρμπουλήθρες. Το σκηνικό είναι απόκοσμο, εξού και μοναδικό! Η ίδια γεωθερμική δραστηριότητα βοηθά να ζεσταθούν και τα νερά των θερμών λουτρών Myvatn, στα οποία πήγαμε για να χαλαρώσουμε λίγο πιο κάτω!

Εκεί στο βορρά συναντήσαμε και το θαλάσσιο τρολ στο Hvítserkur. Ο μύθος θέλει το τρολ αυτό να προσπαθεί να ξεφύγει από τον εκχριστιανισμό στην Ισλανδία. Τόσο πολύ ήθελε να τρέξει μακριά που δεν κατάλαβε πως πέρασε η ώρα και το φως της αυγής το πέτρωσε αιωνίως! Η στατικότητά του παίρνει ζωή μέσα από το σχήμα του, καθώς φαντάζει σαν ένα ρινόκερο που πίνει νερό, αλλά και λόγω της ζωής που φιλοξενεί επάνω του, καθώς είναι το μέρος όπου φωλιάζουν πολλά πτηνά! Άλλωστε, πήρε το όνομά του από τις κουτσουλιές των φιλοξενούμενών του (λευκό πουκάμισο).

Εννοείται πως δεν μπορούσα να αντισταθώ να του χαϊδέψω την κοιλιά. Σήκωσα λοιπόν λίγο το τζιν και μπήκα μέχρι το γόνατο στα παγωμένα νερά. Αφού κανα δυο κύματα έσκασαν πάνω μου όσο βρισκόμουν παρέα με το τρολ, βγήκα να βγάλω τα βρεγμένα, με τις πατούσες μου να κλέβουν την παράσταση!

Φεύγοντας από το βορρά και γυρνώντας πίσω κάναμε ένα πέρασμα από τη χερσόνησο Snæfellsnes και το εθνικό πάρκο που υπάρχει εκεί. Σταματήσαμε για να περπατήσουμε και να δούμε τον Bárður Snæfellsás, μισό τρολ, μισός άνθρωπος. Υπάρχει ολόκληρη ιστορία σάγκα πίσω από αυτό το Ον που ακόμα και σήμερα οι άνθρωποι θεωρούν ότι είναι προστάτης της περιοχής. Εν ολίγοις, γεννήθηκε από τιτάνα πατέρα και θνητή μητέρα στη Νορβηγία. Έφυγε από εκεί το 900 μ.Χ. για να αποφύγει το σκληρό Νορβηγό βασιλιά, μαζί με τον ετεροθαλή αδερφό του. Αφού πήγε στην Ισλανδία, μία χοντρή πλάκα του ανιψιού του προς την κόρη του τον έκαναν να τα χάσει, να τα παρατήσει όλα και να πάει στον παγετώνα της χερσονήσου, όπου χρησιμοποίησε τις δυνάμεις του για την προστασία των ανθρώπων (τύπου θα τα παρατήσω όλα να γίνω σωτήρας!). Φανταστική ιδέα είναι να διαβάσετε την ιστορία και να τη μοιραστείτε με την ομήγυρη καθώς περιδιαβαίνετε τη μαγική αυτή χερσόνησο.

Στη χερσόνησο Snæfellsnes και το ομώνυμο Εθνικό πάρκο, πέρα από το ημι-τρόλ και τις φώκιες συναντήσαμε και το φάρο Svortuloft. Στη μέση του πουθενά, διασχίζοντας έναν αρκετά δύσβατο και κουραστικό δρόμο με χωματόδρομους (απαραίτητο το 4χ4) στέκει αυτός ο ιδιαίτερος φάρος.

Χτίστηκε το 1931 και είναι αδύνατο να μη σε εντυπωσιάσει το έντονο πορτοκαλί χρώμα του, το οποίο έρχεται σε αντίθεση με το μαύρο χρώμα των βράχων τριγύρω του που έχουν σχηματιστεί από την ηφαιστειακή δραστηριότητα.

Ατενίζοντας τον ατλαντικό είμαστε σχεδόν βέβαιοι πως είδαμε μία φάλαινα να περνάει από μακριά και εντελώς σίγουροι για τη γνωριμία μας με το ισλανδικό σήμα κατατεθέν, το πάφιν (αν μεγενθύνετε την επόμενη εικόνα, θα το δείτε κι εσείς, πάνω στον βράχο). Εκεί στην άκρη της χερσονήσου, στο δυτικότερο σημείο της Ισλανδίας, με τους εντυπωσιακούς γκρεμούς να συναντούν τον ωκεανό περάσαμε το τελευταίο μας απόγευμα στην Ισλανδία.

Παρόμοια εντύπωση μας είχε προκαλέσει και ο πρώτος φάρος που συναντήσαμε στο Dyrhólaey.

174 χιλιόμετρα από το Ρέικιαβικ και συγκεκριμένα στο μικρό αλλά πανέμορφο χωρίο VIK. Ο τσιμεντένιος αυτός φάρος που χτίστηκε το 1927, βρίσκεται στο ομώνυμο ακρωτήρι 120 μέτρων ύψους, το όνομα του οποίου σημαίνει »πόρτα-τρύπα» καθώς ουσιαστικά σχηματίζει μια καμάρα μέσα στη θάλασσα, από το οποίο η θέα σου κόβει πραγματικά την ανάσα. Από τη μια πλευρά οι παγετώνες, από την άλλη η αχανής μαύρη ακτογραμμή, η οποία σε συνδυασμό με την μεγαλοπρέπεια του ατλαντικού δεν σου αφήνει περιθώριο να μην εντυπωσιαστείς από το πρωτόγνωρο αυτό θέαμα.

Λίγο πιο κάτω ο φάρος Hvalnes με το πορτοκαλί του χρώμα, ανάμεσα στις πόλεις του Höfn και Djúpivogur, βρίσκεται σε ένα πανέμορφο μέρος ιδανικό για τους λάτρεις της φωτογραφίας. Η θάλασσα με την μαύρη παραλία από μπροστά και το άγριο και επιβλητικό βουνό από πίσω σχηματίζουν το ιδανικό σκηνικό για αξέχαστες εικόνες. Στο βόρειο κομμάτι της Ισλανδίας ο απομακρυσμένος φάρος Skardsviti προσφέρει τη θέα όλου του φιόρδ και μία πολύ ωραία οπτική της Αρκτικής.

Τέλος, φτάνοντας και πάλι στο εθνικό πάρκο Snæfellsjökull στη χερσόνησο Snæfellsnes βρήκαμε το φάρο Malarrif, με την όψη πυραύλου! Χτίστηκε το 1917 σε ένα έδαφος αποτελούμενο από σχηματισμούς λάβας. Μπροστά του απλώνεται ο Ατλαντικός ενώ πίσω του δεσπόζει ένας ηφαιστειακός όγκος.

Έτσι κλείνουμε το τρίτο μέρος του ταξιδιού μας, κυκλώνοντας δύο φορές το νησί για να δούμε τα υπέροχα φυσικά μέρη που βρεθήκανε στο διάβα μας και να αναφέρουμε τους φάρους που επισκεφθήκαμε. Η αλήθεια είναι πως αν και οι φάροι δεν αποτελούν το κατεξοχήν αξιοθέατο η δουλειά που εξυπηρετούν αναγκάζει την κατασκευή τους σε φανταστικά τοπία με απέραντη θέα. Τα ξαναλέμε στο τέταρτο μέρος με τα μέρη στα οποία μείναμε, τα εστιατόρια και καφέ που επισκεφθήκαμε, και γενικότερα, την επαφή μας με τον πολιτισμό στην Ισλανδία!

……