Θέλετε βουνό; – Έχει.

Θέλετε πόλη; – Έχει.

Θέλετε ορεινά χωριά; – Έχει.

Θέλετε παραλίες με αμμουδιά; – Έχει.

Θέλετε παραλίες με βότσαλα; – Κι απ’ αυτό έχει.

Θέλετε παραθαλάσσια ψαροχώρια, γραφικά ταβερνάκια, καλντερίμια, δάση, κάστρα, εκκλησιές;

– Εννοείται πως έχει.

Θέλετε μοσχομυριστά πορτοκάλια, ζουμερά μανταρίνια και αυθεντική και μοναδική μαστίχα;

– Μα και βέβαια έχει!

Πώς να μην έχει, αφού βρισκόμαστε στη Χίο!

Το νησί που τόσο έχουμε αγαπήσει για τα κάλλη του, τις επιλογές και τις εναλλαγές του, τα αρώματά του, τα νερά του – αλμυρά και μη -, την δροσιά του, που αυτές τις μέρες μας έρχεται συνεχώς στο μυαλό, και φυσικά, για τους αγαπημένους μας φίλους που ζουν εκεί! Σ’ αυτό το τεράστιο νησί, που μια επίσκεψη δεν φτάνει για να το γνωρίσει κανείς. Φτάνει, όμως, για να το αγαπήσει.

Τί λέτε, ξεκινάμε, να γνωρίσουμε λίγα από τα πανέμορφα μέρη του;

Θα σας πάω μια βόλτα, σε όσα είδαμε και αγαπήσαμε, (είναι αδύνατον να σας πάω παντού, στο πέμπτο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας) και θα ξεκινήσω ευθύς αμέσως από μια μικρή αλλά θαυματουργή παραλία, πολύ κοντά στην πόλη. Λέω θαυματουργή, γιατί επειδή είναι μικρούλα, περιμένεις τα νερά να είναι ζεστά, αλλά με το που πατάς το ποδαράκι σου μέσα στη θάλασσα, η δροσιά φτάνει ακαριαία ως τον εγκέφαλο! Παραλία «Γλάροι» λοιπόν, έτσι γιατί η ζέστη των τελευταίων ημερών, χρειάζεται εξορκισμό! Είναι οργανωμένη και η καλύτερη περίοδος να την επισκεφθείτε, όπως άλλωστε και κάθε νησί, είναι τον Ιούνιο και αρχές Σεπτέμβρη. Κρυστάλλινα νερά, μόλις 17 λεπτά από το κέντρο της Χίου!

Θέλετε να πάμε πιο μακριά; εντάξει μη γκρινιάζετε. Εγώ σας πήγα εδώ δίπλα για να μην μού κουραστείτε με το που ξεκινήσαμε. Αλλά αφού έχετε όρεξη για εξερεύνηση, εμπρός, πάμε στα ορεινά. Η διαδρομή για τα Άνω Καρδάμυλα είναι πανέμορφη, με υπέροχη θέα αλλά και με τοπία άγριας ομορφιάς να την στολίζουν. Πετρώδη εδάφη εναλλάσσονται με πεύκα, ευκάλυπτους, ελιές και κάθε λογής δέντρα. Φτάνοντας, πίνουμε ελληνικό καφεδάκι στην πλατεία, κάτω από την ευλογημένη σκιά των δέντρων,

σ’ αυτό το γραφικό χωριό που ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Ησυχία και βουνίσιο αεράκι!

Αφού τριγυρίσουμε λιγάκι, μπορούμε να διαλέξουμε από τις παραλίες που είναι σπαρμένες στα πόδια μας. Η Μαρίνα και ο Νίκος, μας πρότειναν την παραλία «Ναγός», γραφική και κουκλίστικη, με πεντακάθαρα νερά και ψιλό βοτσαλάκι.

Βοτσαλάκι είπα; Ορίστε τί έπαθα τώρα! Θα κάνω απότομη στροφή προς το νότο.

Από τη στιγμή που πήγα στη Χιο, κάθε φορά που ακούω τη λέξη βότσαλο, ένα μέρος έρχεται στο νου μου! Αυτή η παραλία, που όλοι την έχουμε ακουστά, άλλο όμως να την γνωρίζεις απλώς, κι άλλο να την βλέπεις με τα μάτια σου! Πραγματικά, μόλις κάποιος αναφέρει τη Χίο, το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό – μετά τη Μαρίνα και το Νίκο φυσικά – είναι τα Μαύρα Βόλια!!!

Τί μαγικό μέρος είναι αυτό!!! (Ναι Ιωάννα, τρία θαυμαστικά!)

Τί απόκοσμο!!

Τί επιβλητικό!

Η παραλία αποτελείται από τρεις κολπίσκους, εύκολα προσβάσιμους, και δεν είναι οργανωμένη. Υπάρχει μόνο μία καντίνα, αλλά σας προτείνω να προμηθευτείτε τον καφέ σας από πριν, γιατί εδώ ήπια – ή μάλλον, δεν ήπια, γιατί τον πέταξα – τον χειρότερο, κατά την προσωπική μου άποψη, freddo των διακοπών μου. (Επισκέφθηκα την Χίο τον Σεπτέμβριο του 2017). Και παρά τον άθλιο καφέ, η ανάμνηση από τα Μαύρα Βόλια είναι από τις πιο όμορφες της ζωής μου. Μαύρα γυαλιστερά βότσαλα σε όλο το μήκος και πλάτος της ακτής, μαύρα βότσαλα και μεγάλες πέτρες και μέσα στη θάλασσα. Τα νερά διάφανα και κρυστάλλινα, βλέπεις τον βυθό με κάθε λεπτομέρεια χωρίς να σε φοβίζει το παραμικρό. Είναι ευτύχημα που δεν έχει ξαπλώστρες και ομπρέλες, γιατί γίνεσαι ένα με τη φύση και με τα μικρά της θαύματα. Απολαμβάνεις την επαφή με τις κρύες πέτρες και το παράδοξο θέαμα, και συλλογίζεσαι πώς κάτι τόσο τρομερό όσο η λάβα ενός ηφαιστείου, μπορεί να δημιουργήσει τόση ομορφιά! Πραγματικά, έστω κι αν έχετε μόνο μία μέρα στη διάθεσή σας, θα πρέπει να έρθετε εδώ: στα Μαύρα Βόλια .

Πω πω, τρεις παραλίες στη σειρά και δεν σας πήγα ακόμη για φαγητό! Σας εξουθένωσα επίτηδες, για να πεινάσετε και να σας πάω στη Λαγκάδα. Ανάμεσα στην παραλία «Γλάροι» και την παραλία «Ναγός», βρίσκεται αυτό το γραφικό ναυτοχώρι, ιδανικό για μια απογευματινή βόλτα, για μεζεδάκια, θαλασσινά και ουζάκι, χαζεύοντας τα βαρκάκια να τραμπαλίζονται στο νερό.

Κάπου εδώ, θέλω να σας πω, ότι η οικονομία της Χίου δεν στηρίζεται στον τουρισμό. Κι αυτό είναι υπέροχο για όλους εμάς που αγαπάμε να ταξιδεύουμε και να βλέπουμε έναν τόπο με τα μάτια των ντόπιων, έναν τόπο ανόθευτο από τα τουριστικά – με την κακή έννοια – μαγαζιά. Αυτό θα το νοιώσετε αν πάτε για καφεδάκι στο αγαπημένο μου χωριουδάκι.

Ξεκινώντας από την πόλη της Χίου, θα πάρετε την επαρχιακή οδό Χίου-Κεραμού, θα ανηφορίσετε, θα δείτε από ψηλά τις απέναντι ακτές της Τουρκίας, θα κατευθυνθείτε προς Βολισσό. Και στην διασταύρωση, λίγο μετά το Καφεγλυκοπωλείο της Άννας, που στέκει περήφανο και φιλόξενο στη μέση του πουθενά, θα στρίψετε δεξιά για να βρεθείτε στον Πιτυό (Πιτυούς). Είναι μικρούλης, έχει όμως ελεύθερο πάρκινγκ, έναν υπεραιωνόβιο πλάτανο και μια πλατεία μούρλια! Ο καφενές του Γιώργη είναι εκεί και, αφού θα έχετε περπατήσει στα στενάκια του χωριού, θα φροντίσει να ικανοποιήσει το στομαχάκι σας με τον καλύτερο τρόπο! Φεύγοντας από Πιτυούς προς Βολισσό, πάλι δεν θα πάμε Βολισσό. Θα στρίψουμε ξανά δεξιά, προς Διευχά, και θα πάμε να γνωρίσουμε δύο ακόμη ορεινά χωριουδάκια. Τις Κηπουριές και τα Φυτά, όπου οι πληροφορίες μου λένε, ότι θα απολαύσετε ένα εξαιρετικό γεύμα στο «Αγερινό«. Θα μπορούσα να σας πάω σε πολλά παρόμοια χωριά, που τα αγαπώ πάρα πολύ και με γοητεύουν με την αύρα τους και τη δροσιά τους, παρόλο που είμαι νησιώτισσα, ή ίσως ακριβώς γι’ αυτό. Αντί γι’ αυτό, θα σας πάω μια βόλτα, κατά προτίμηση απόγευμα, από τις Κηπουριές προς τα Αυγώνυμα.

Αυτή η ειδυλλιακή διαδρομή, κατεβαίνοντας από το βουνό, ανάμεσα σε πεύκα, με τη θάλασσα δεξιά μας και τον ήλιο να δύει μέσα της, θα σας μείνει στο μυαλό. Κι όταν θα παίρνετε το δείπνο σας στο «Αστέρι», αυτή η εικόνα θα συνεχίζεται, και θα συνεχίζεται, μέχρι να την σβήσει γλυκά-γλυκά η νύχτα. Δεν σας λέω να περπατήσετε στα σοκάκια στα Αυγώνυμα, γιατί δεν χρειάζεται να σας το πω. Θα το κάνετε από μόνοι σας. Δεν σας ανεβάζω στον Ανάβατο, που είναι η διασημότητα της περιοχής, ούτε στην Αγία Μαρκέλλα, που την γνωρίζουν οι πάντες. Θα σας πάω, όμως, δύο τελευταίες βόλτες, σε μία ακόμη αγαπημένη παραλία, και στο πιο όμορφο από τα μαστιχοχώρια που επισκέφτηκα.

Η παραλία που έκλεψε τις καρδιές μας, λοιπόν, με την απέραντη αμμουδιά της απλωμένη στο κέντρο του Αιγαίου, είναι ο Μάναγρος. Είναι τεράστια και τόσο ρομαντική, με ένα χαρακτηριστικό μοναχικό αρμυρίκι να σε υποδέχεται μόλις κατέβεις τον δρόμο και την συναντήσεις. Είχαμε την τύχη να την πετύχουμε εντελώς άδεια και τα νερά τόσο γαλήνια, που καθρεφτίζονταν μέσα τους ακόμη και τα χαμόγελά μας!

Και έτσι ακριβώς, με ένα χαμόγελο, θα φτάσουμε στον τελευταίο μας προορισμό: τα διάσημα Μαστιχοχώρια! Θα περάσουμε από το Πυργί, με τα ζωγραφιστά σπίτια του, θα περπατήσουμε στα στενάκια των Μεστών και θα καταλήξουμε κάπου ανάμεσα: στους Ολύμπους. Αυτό το μικρό χωριό, με την όμορφη πλατεία, με τα πέτρινα σπιτάκια, τα πεντακάθαρα σοκάκια, και τη νοικοκυροσύνη και τη φροντίδα να είναι ορατές σε κάθε πόρτα, σε κάθε μερακλίδικη πινελιά, είναι αυτό που ξεχωρίσαμε από όλα όσα επισκεφθήκαμε.

Μ’ αυτήν την αίσθηση φιλοξενίας και ζεστασιάς που μας άφησε η επίσκεψή μας εκεί, θα σας αφήσω κι εγώ, με μια συμβουλή: μην φύγετε από τη Χίο, χωρίς να αγοράσετε λίγη αυθεντική μαστίχα από ντόπιους παραγωγούς. Είναι φάρμακο της φύσης για τον οργανισμό και υπέροχο αρωματικό για τα γλυκά και τα ροφήματά σας.

Στέλνοντας ένα τεράάάστιο φιλί στη Μαρίνα, το Νίκο, αλλά και στον Ιωάννη και τον Αλέξανδρο, σας χαιρετώ και ανυπομονώ για το επόμενο ταξίδι μας.

Να είστε όλοι καλά και … δροσεροί,

Σας φιλώ,

Άννα.