Το δίλλημα τέθηκε ανάμεσα στην Κέρκυρα και την Κεφαλλονιά. Κέρδισε η δεύτερη λόγω οικογενειακών καταβολών. Παρόλο που το επώνυμο του Παναγιώτη λήγει σε -άτος, δεν είχε ποτέ πατήσει το ποδαράκι του στην Κεφαλονια και τα Ντομάτα απ’ όπου, σύμφωνα με οικογενειακές μαρτυρίες κατάγεται, και αισθανθήκαμε πλέον πως ήγγικεν η ώρα να το πατήσουμε το ποδαράκι μας μαζί, καθόλου όμως δεν διαισθανθήκαμε το κακό να έρχεται!

Φτάσαμε στην Κεφαλλονια την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2020. Ο καιρός ήταν υπέροχος, οι θερμοκρασίες καλοκαιρινές και η διάθεσή μας ανεβασμένη. Τις δύο πρώτες μέρες επιλέξαμε να ξεκουραστούμε, τριγυρίζαμε στο Αργοστόλι και γύρω απ’ αυτό, πίναμε καφεδάκι στο Soulatso Cafe, τρώγαμε ωραιότατο πρωινό με αυγουλάκια μπενεντίκτ, αβοκάντα(!) και όλα τα σχετικά στο De Bosset Coffee & Cocktail, επισκεφθήκαμε για ρομαντικό δείπνο με ωραία θέα το Il Borgo Restaurant στα Κάστρα, δίπλα στο Κάστρο του Αγίου Γεωργίου – μεγάλη η χάρη του! – κι αφού χαλαρώσαμε αρκετά, ξεκινήσαμε τις εξορμήσεις.

Πρώτη επιλογή ο διάσημος Μύρτος. Περιμέναμε ότι θα είχε πολύ κόσμο και φασαρία, ένεκα της διασημότητάς του, όμως δεν πτοηθήκαμε γιατί η μέρα ήταν ιδανική: χωρίς καθόλου αέρα, άρα και χωρίς ρεύματα. (Οι ντόπιοι μας είπαν να πάμε μέρα που δεν φυσάει, γιατί τα νερά εκεί έχουν επικίνδυνα ρεύματα.) Κατεβαίνοντας με το αυτοκίνητο αντικρύσαμε τα πρώτα μαγικά πλάνα! Κι όταν φτάσαμε, νοιώσαμε πως βρισκόμασταν στον νεραϊδόκοσμο του «Μπου για Μουν», που περιγράφει ο Στίβεν Κινγκ στην «Ιστορία της Λίσι».

Λευκά βότσαλα και λευκή άμμος, σε μια απέραντη κατάλευκη παραλία, με πάμπολλες σειρές από λευκές ξαπλώστρες και καλαμένιες ομπρέλες τακτικά τοποθετημένες, καθαρές και καλοδιατηρημένες, κόσμος πολύς γύρω γύρω, και υπέροχη, ανέλπιστη, ονειρεμένη ησυχία! Υπήρχε μια καντίνα ψηλά, κοντά στο πάρκινγκ, που έπαιζε σιγανή μουσική, όμως οι ξαπλώστρες ήταν απόλυτα ήσυχες και επιπλέον, ήταν δωρεάν!

Και μας έκανε τόση εντύπωση! Μια τόσο γνωστή παραλία, να προσφέρει στους επισκέπτες δωρεάν ομπρέλα και ξαπλώστρα, και ταυτόχρονα τόση γαλήνη κι ομορφιά! Αυτό θα πει φιλοξενία!

Τα νερά δε, ήταν το κάτι άλλο! Κρυστάλλινα, δροσερά, διαυγέστατα. Ο βυθός έλαμπε με τα άσπρα του βότσαλα και την λευκή άμμο την εμπλουτισμένη από λευκό άργιλο. Το τοπίο από μόνο του σε προκαλούσε να το σεβαστείς και να το απολαύσεις, κι η ηρεμία, η γλύκα κι η χαρά ήταν τα μόνα συναισθήματα που αποκόμιζες. Θα ξαναπήγαινα στην Κεφαλονιά, μόνο για να ξαναβουτήξω σ’ αυτά τα νερά, και να διαβάσω το βιβλίο μου περιβαλλόμενη από αυτό το παραμυθένιο τοπίο!

(Λίγο καιρό μετά, που μίλησα με μια φίλη που ζει στην Κεφαλονιά, μου είπε ότι αυτό με τις δωρεάν ξαπλώστρες δεν ισχύει και ότι μάλλον ήταν τυχαίο – ας έχουμε κι εμείς λίγη τύχη πού και πού 😁).

Η διαδρομή της επιστροφής από την παραλία του Μύρτου προς την Αγία Ευφημία και την Σάμη ήταν πανέμορφη, το δείπνο στο Καρνάγιο στη Σάμη ανώτερο των προσδοκιών και με πολύ καλό και φιλικό σέρβις, και τίποτα δεν μας προετοίμασε γι’ αυτό που μας περίμενε. Γιατί την άλλη μέρα, ήρθε και μας βρήκε ο «Ιανός»! Με μια ατμοσφαιρική βροχούλα ξεκίνησε και λίγο δροσερό αεράκι, και κατέληξε να καταστρέψει τη μισή Κεφαλονιά! Κι εμείς ήμασταν εκεί!

Την πρώτη μέρα χαρήκαμε την αλλαγή του καιρού, και αφού δεν είχαμε ζήσει ποτέ κάτι παρόμοιο, δεν μπορούσαμε και να αντιληφθούμε τί θα ακολουθούσε. Κάναμε μια υπέροχη φθινοπωρινή βόλτα με το αυτοκίνητο, κατεβήκαμε ως τις Καταβόθρες, ρίξαμε μια ματιά από ψηλά στον Μακρύ και στον Πλατύ Γιαλό, τριγυρίσαμε στα γραφικά Σβορωνάτα, βρήκαμε το μικρό χωριουδάκι – Το χωριό μας – «Ντομάτα», ήπιαμε ελληνικό καφεδάκι στο Cafe Marina στα Κουρκουμελάτα. Όλα καλά ως εκεί.

Και μετά ξεκίνησε. Κόπηκε το ρεύμα πρώτα και μετά το νερό! Ξεριζώθηκαν δέντρα και κολώνες της ΔΕΗ, γίνανε κατολισθήσεις, η Άσσος θάφτηκε ολόκληρη κάτω από λάσπη, δρόμοι καταποντίστηκαν, σπίτια πλημύρισαν, περιουσίες χάθηκαν, αλλά ευτυχώς δεν χάθηκαν ζωές. Δυο μέρες μετά, μας βρίσκει βρώμικους (δεν είχαμε νερό στο ξενοδοχείο είπαμε!) και ταλαιπωρημένους να ψάχνουμε άλλο κατάλυμα μέσα στο Αργοστόλι, αφού μόνο εκεί υπήρχε ρεύμα και νερό. Ήμασταν πολύ τυχεροί (μαζί μ’ εμάς έψαχναν κατάλυμα στο Αργοστόλι άλλοι χίλιοι γουρλήδες, σαν κι εμάς, τουρίστες) και βρήκαμε το πανέμορφο και πεντακάθαρο A&B Minimal Suite, και δεν θα ξεχάσω ποτέ το υπέροχο μπάνιο που έκανα στην μαρμάρινη σούπερ άνετη ντουζιέρα του! Όνειρο!

Από κει και ύστερα, οι επιλογές μας ήταν περιορισμένες. Με δρόμους κλειστούς, με χωριά κατεστραμμένα, με τον στρατό, το Δήμο και την αστυνομία να προσπαθούν μέρα νύχτα να περισώσουν ό,τι μπορούσαν, δεν είδαμε τη φίλη μας τη Δέσποινα, δεν είδαμε ποτέ την Άσσο, την Αγία Ιερουσαλήμ, το Φισκάρδο, το Βούτι, το Λιμνοσπήλαιο Μελισσάνης.

Παρόλα αυτά, αγαπήσαμε αυτό το όμορφο νησί, που έχει τα πάντα: παραλίες θεϊκές, δάση, βουνά, διαδρομές, και ζεστή φιλοξενία παρά τις δύσκολες συνθήκες! Απολαύσαμε την διαδρομή με το αυτοκίνητο από το Αργοστόλι στο Ληξούρι, απολαύσαμε την ανθρωπιά και την ευγένεια του Pero και της συντρόφου του στο ομώνυμο καφέ Pero, απολαύσαμε το κόκκινο σαγηνευτικό Ξι και τα παγωμένα φανταστικά νερά στους Πετανούς και στην υπέροχη Αντίσαμο, απολαύσαμε την σπιτική κουζίνα της Παλιάς Πλάκας, το γευστικότατο σούσι στο Sepia Sushi Restaurant, την υπέροχη πίτσα (που μας πρότεινε Ιταλός κάτοικος της Λακήθρας) στο Pizza Al Forno, τα παραδοσιακά γλυκά στα τραπεζάκια του ζαχαροπλαστείου Βοσκοπούλα και φυσικά το παγωτό και το ΤΕΛΕΙΟ γαλακτομπούρεκο του Καππάτου. Φύγαμε από το νησί πέντε μέρες μετά τον κυκλώνα, χωρίς να μπορέσουμε να φάμε και να πιούμε οπουδήποτε αλλού εκτός από το Αργοστόλι, αφού ακόμη δεν υπήρχε πουθενά αλλού ούτε νερό, ούτε ρεύμα!

Έτσι λοιπόν, η Κεφαλονιά μας χρωστάει και της χρωστάμε! Ελπίζουμε και ευχόμαστε, να έχει καταφέρει να γιατρέψει τις πληγές που της άφησε ο «Ιανός» – μα, είναι όνομα αυτό για κυκλώνα;;; – και κάποια στιγμή να μας ξαναδεχτεί στην γοητευτική της αγκαλιά για να χαρούμε όσα χάσαμε.

Στέλνοντας μια νοητή τεράστια αγκαλιά σε όλους τους υπέροχους Κεφαλλονίτες που συναντήσαμε και σε όσους δεν τα καταφέραμε, σας χαιρετώ, σας προτείνω να γνωρίσετε αυτόν τον ευλογημένο από τη φύση τόπο, και περιμένω καμιά φωτογραφία από όσα εμείς δεν μπορέσαμε να δούμε.

Πολλά γλυκά φιλιά σε όλους,

Άννα.