Από την Ελευθερία Μακρυγιάννη

Εδώ και περίπου 9 χρόνια ακολουθώ την αγαπημένη μου ποδοσφαιρική ομάδα σε αγώνες εκτός έδρας ανά την Ελλάδα.

Το γεγονός ότι η ομάδα μου έπαιξε μονάχα λίγες αγωνιστικές στην πρώτη κατηγορία καθορίζει και το είδος των προορισμών που είχα την τύχη να επισκεφτώ.

Οι περισσότερες πληροφορίες που έχω συλλέξει είναι για το οδικό δίκτυο της Ελλάδας, τα διόδια, και τα σημεία στάσης για κατούρημα, μιας και με λεωφορεία γεμάτα άντρες που θέλουν και να καπνίσουν οι στάσεις πολλές.

Πολύωρα οδικά ταξίδια σε σλόου μόσιον τα περισσότερα σε χωριά του Θεσσαλικού κάμπου, δυτικής Μακεδονίας και Στερεάς Ελλάδας.

Κανονικά μαθήματα γεωγραφίας και μόνο, διότι φτάνοντας στον προορισμό μας, βλέπαμε τον αγώνα και γυρίζαμε πάλι πίσω στη βάση μας.

Αιγίνιο, Γιαννιτσά, Παλαμάς, Φαρκαδόνα, Καρδίτσα, Στυλίδα, Ψαχνά Ευβοίας, Σέλλανα, Χάλκη Λάρισας, Φάρσαλα, Ταύρος, Κερατσίνι, Νέα Σμύρνη, Ιωάννινα.

Ώσπου ήρθε η ιδέα..

Πού παίζει η Νίκη; Ιτέα..

Λοιπόν θα αφήσουμε το παιδί και θά πάμε Σου Κου στο Γαλαξείδι… βλέπουμε και τον αγώνα και επιστρέφουμε. Πρώτη νύχτα μόνοι χωρίς το παιδί (που θα έμενε στις γιαγιάδες).

Φανταστικά…

Κλείνουμε δωμάτιο μέσω πλατφόρμας, προπληρώνουμε, μαζεύουμε δυο ρούχα, φουλάρουμε βενζίνη το Μίκρα και γκόοου… Σάββατο πρωί κατά τις δέκα έχουμε ξεκινήσει.

Τέλειες καιρικές συνθήκες, τρελή διάθεση, εθνική οδός και στρίβουμε δεξιά για Μπράλο ( τα ‘χω μάθει όλα λέμε…)

Ο Κωστής τραγουδάει Σάσα Μπάστα

– «Ή ορίζεις μέρα ή πετάω τη βέρα.»

Πρώτη φορά το άκουγα ορκίζομαι…

Φτάσαμε σε ένα τέλειο σημείο για ξεκούραση στη Γραβιά. Από το δρόμο πάνω χαζεύαμε τα σπίτια, την πλατεία, βγάζαμε φωτογραφίες εμάς και κάτι κατακόκκινα κυκλάμινα…

Α! Ξέχασα να αναφέρω ότι σταματήσαμε και βγάζαμε φωτογραφίες, γιατί το αυτοκίνητο ανέβασε θερμοκρασία, τρύπησε το ψυγείο, έβγαζε καπνούς, έκανε θορύβους και τα λοιπά…

Αργά το απόγευμα είχαμε επιστρέψει στο Βόλο αλλάζοντας οδική βοήθεια από νομό σε νομό.

Γαλαξίδι πάντως δεν αντικρύσαμε.

Δεν πειράζει. Άλλη φορά.

Καλά να είμαστε…