Θα αρχίσω αυτό το άρθρο με μια απορία: γιατί ο Πλατανιστός της Νότιας Εύβοιας λέγεται έτσι;

Πλα τα νι στος. Και γιατί δεν έχει το όνομα κάποιου Αγίου, ή να λεγόταν, ας πούμε, «Παναγία βοήθα»;!

Και γιατί δεν λέγεται «Πλατανιστός» το χωριό Άγιος Δημήτριος, που είναι φουλ στα πλατάνια;

Για να εξηγηθώ: η διαδρομή προς τον ατυχέστατα επονομαζόμενο Πλατανιστό, είναι ορεινή και κατάξερη. Ερημιά μαύρη, σκιά πουθενά. Ουδείς οικισμός στον δρόμο σου. Μόνο στροφές και ησυχία. Φτάνοντας στο χωριό, εδώ χωριό, εκεί χωριό, πουθενά το χωριό. Κάτι σκόρπια σπίτια ρημαγμένα

απ’ τον χρόνο και μια ταμπέλα: προς το πλατανιώτικο σπίτι και το γεφύρι. Κατηφορίζουμε κι εμείς, γεμάτοι περιέργεια και απορία. Το μονοπάτι γεμάτο ξερά πεσμένα σύκα και σαπίλα. Κάπου μπερδευόμαστε και στρίβουμε δεξιά από το πιο πλατύ σημείο. Λάθος. Γυρίζουμε πίσω στο πιο στενό σημείο και συνεχίζουμε αριστερά. Το μονοπάτι ίσα που υπήρχε. Και ξαφνικά ακούγεται νερό που τρέχει. Και λίγο πιο κάτω, ιδού:

Τα λόγια είναι περιττά. Η έκπληξη ήταν τεράστια, γιατί τίποτα δεν μας προδιέθετε για την ομορφιά που θα αντικρίζαμε. Παγωμένα και κρυστάλλινα τρεχούμενα νερά, υπέροχο δροσιστικό τσαλαβούτημα, κι ένα Αρτινό γεφύρι πανέμορφο. Χαλάλι το θριλεράκι της διαδρομής. (Τη μέρα που επιστρέφαμε, συναντήσαμε τη φίλη μας την Τούλα, και μας είπε, πως αν συνεχίζαμε λίγο παρακάτω στον δρόμο, θα βρίσκαμε ένα μαγικό τοπίο με καταρράχτη και βάθρες που καταλήγουν στο ποτάμι. Ένα τόσο όμορφο σημείο που «βλέπεις» τις νύμφες ζωντανές να χαμογελούν. Κι έρχομαι απογοητευμένη και λέω: μια ταμπέλα βρε παιδιά! Βάλτε μια ταμπέλα, έστω και με ιδιωτική πρωτοβουλία, δεν είναι τόσο δύσκολο. Κρίμα να έρχεται ο επισκέπτης τόσο δρόμο και να βλέπει την εγκατάλειψη και να χάνει τη μαγεία.)

Αντίθετα, η άλλη διαδρομή, προς τον Άγιο Δημήτριο, ήταν ένα όνειρο. 33 λεπτά – είτε ξεκινάς από το Μαρμάρι, είτε από την Κάρυστο – μέσα στο πράσινο, μέσα στα πλατάνια, μέσα σε απίθανη ομορφιά, που κάπου μπερδεύεσαι. Μα πού είμαι τελικά, στη νότια Εύβοια ή στο Πήλιο;

Στα μισά της απόστασης, το γραφικό χωριουδάκι Παραδείσι, δίνει μια παραδεισένια νότα. Είτε για φαγητό, είτε για καφεδάκι ελληνικό, μια στάση αξίζει και με το παραπάνω. Δύο ταβερνάκια για να διαλέξουμε, κάτω από την απολαυστική σκιά των πλατάνων, φιλόξενα και με ποιότητα υλικών και ανθρώπων. Και στο τέλος αυτής της απίθανης διαδρομής, το χωριό του Αγίου Δημητρίου. Κουκλί!

Εδώ θα μας περιποιηθεί ο κυρ Βαγγέλης και η κυρία Γεωργία. Θα γεμίσουμε οξυγόνο και ζεστασιά και,

αν δεν φυσάει – καθόλου όμως! – θα ταλαιπωρήσουμε λίγο το αμάξι μας για να κάνουμε μια βουτιά στην παραλία του Αγίου Δημητρίου, στην αγκαλιά του Αιγαίου. Αν φυσάει και έχει κύμα, έχει και επικίνδυνα ρεύματα. Το νου σας.

Στη νότια Εύβοια όμως, δεν χρειάζεται να κινδυνέψει κανείς για να απολαύσει καθαρές θάλασσες και παραλίες, αν και αξίζει μια διαδρομή ακόμη ως την, άγριας ομορφιάς, παραλία Γιαννιτσίου. Οι επιλογές σε παραλίες είναι και πολλές, και εύκολες και πολύ γοητευτικές. Και το λέω εγώ, που έχω μεγαλώσει σε νησί και δεν κολυμπάω όπου να ‘ναι. Από το Μαρμάρι ώς τον Μπούρο, βρίσκουμε τη Μεγάλη Άμμο (εκεί βέβαια, παίζει να μας έρθει κανένα kite surf στο κεφάλι!), την Αγία Παρασκευή, τον ήσυχο Άγιο Αθανάσιο, τον Μπούρο και τέλος, την δική μου αγαπημένη, την παραλία Κάβος ή Αλυκές, με τα βαθιά κρυστάλλινα νερά και το παραλιακό μπαράκι με τις ξαπλώστρες που σε κάνει να νοιώθεις ότι βρίσκεσαι σε μια φιλόξενη αυλή.

Μετά το δροσερό κολύμπι στις Αλυκές, ανηφορίσαμε προς το χωριό Μύλοι. Σε 14 λεπτάκια είχαμε φτάσει, αφού μπήκαμε και πάλι σε μια όμορφη διαδρομή με πλατάνια. Τόσο πράσινο στη Νότια Εύβοια δεν το περίμενα! Πάνω στο χωριό κυλάει το ποτάμι και ενώ τρώγαμε στο ταβερνάκι, ακούγαμε το νεράκι να τρέχει κελαρυστό. Γεμίσαμε αρώματα και εικόνες, γεμίσαμε και τα … παγουρίνο μας με κρύο νερό από τη βρύση του χωριού και φύγαμε να πάμε για ξεκούραση.

Πού πήγαμε; δεν σας έχω πει; Ναι, συνήθως δεν σας προτείνω κατάλυμα, γιατί βρίσκουμε κάποιο airbnb ανάλογα με τις ανάγκες μας. Σήμερα όμως θα σας πω, γιατί μείναμε στα υπέροχα Lithos Villas, ψηλά στην Κάρυστο, στον οικισμό Κόκκαλοι. Τα Lithos Villas είναι ανεξάρτητες κατοικίες, πολύ άνετες, λιτά διακοσμημένες, πεντακάθαρες και με υπέροχες σούπερ βεράντες. Έχεις όλη την Κάρυστο στο πιάτο, βλέπεις θάλασσα και ηλιοβασίλεμα. Ξεκούραση με τα όλα της!

Θα επιστρέψω όμως στο θέμα του φαγητού, και έτσι γευστικά θα κλείσω αυτή την περιήγηση. Θα σας πάω σε δύο μαγαζιά μέσα στην Κάρυστο και σε ένα στο φευγιό.

Υπέροχο πρωινό και brunch – αυστηρά ως τις 14:00 – και πολύ συμπαθητικό καφέ, απολαύσαμε στο Alea Boutique Cafe Bar. Βρίσκεται πάνω στην πλατεία, από την ήσυχη πλευρά της περατζάδας, που εγώ προτιμώ, και έχει ευγενέστατο προσωπικό και καλή εξυπηρέτηση. Το Croque Madame με την μπεσαμέλ, πολύ το ευχαριστήθηκα!

Αλλά, η έκπληξη της Καρύστου ήταν το Γευσίπλους! Δεν περίμενα ένα τέτοιο εξαιρετικό εστιατόριο σ’ αυτήν τη μικρή κωμόπολη. Ήξερα ότι επιμελείται το μενού ο σεφ Μπαξεβάνης, αλλά αυτό δεν δίνει πάντα εγγύηση. Πραγματικά, οτιδήποτε δοκιμάσαμε με θαλασσινά ήταν ονειρεμένο! Η μους ταραμά εξαίσια, η σαλάτα με τα μανιτάρια απίθανη! Η πίσω αυλή σε ηρεμούσε και σε προδιέθετε για το υπέροχο δείπνο που ακολουθούσε. Αξίζει σίγουρα να το επισκεφθείτε.

Και φεύγοντας από την Κάρυστο, θα σας κάνω μια μικρή παράκαμψη, και αντί να πάμε από Στύρα για να βγούμε στο δρόμο για Χαλκίδα, θα ανέβουμε προς το χωριό Ζωοδόχος Πηγή (για τους ντόπιους Ρεούζι), και θα καθίσουμε στην αυλή της πρώτης ταβέρνας στα αριστερά μας, στον καταπληκτικό Μπάρμπα Γιώργη. Θα απολαύσουμε τη θέα και μαζί μ’ αυτή, τα ωραιότερα παϊδάκια έβερ!!!

Αν σας αρέσουν τα παϊδάκια, πρέπει οπωσδήποτε να κάνετε μια στάση εδώ. Έχω έρθει πολλές φορές και, ανεξαρτήτως εποχής, το κρεατάκι είναι σταθερά ζουμερό, μαλακό, σωστά κομμένο και νοστιμότατο. Δοκιμάστε και θα με θυμηθείτε.

Κάπως έτσι θα σας αφήσω σήμερα. Με πολλές όμορφες αναμνήσεις και μια μικρή… λιγούρα!

Σας ευχαριστώ που μου κάνατε παρέα και σ’ αυτή τη βόλτα.

Ως την επόμενη φορά,

σας φιλώ γλυκά,

Άννα.