Από την Ελευθερία Μακρυγιάννη

Είναι 2007 λίγες μέρες πριν τον Δεκαπενταύγουστο.

Ξεκινώντας από τον Πειραιά και για 6-7 ημέρες κάναμε μία όμορφη κρουαζιέρα στο Αιγαίο με το πλοίο «Ocean Monarch».

Ακούσαμε αυτό το όνομα με σπαστά αγγλικά από τον εκάστοτε κυριούλη του πλοίου και 1000 φορές!

Το φώναζαν σε κάθε λιμάνι, μαζί με το ξύλινο ταμπελάκι που το έγραφε…

Oooooceeean Monaaaaarchhhh! Oooooceeean Monaaaaarchhhh! Oooooceeean Monaaaaarchhhh!

Ξέρετε, για να μαζευτούμε. Όπως σαλαγάει ο βοσκός τα γίδια… Περάσαμε από πολλά νησιά…

Στη Σαντορίνη λοιπόν έμεινε το πλοίο αρόδου ανάμεσα από το νησάκι Θόλο Ναυτίλο και τη Θήρα,

μας πέρασαν απέναντι στο λιμανάκι με καραβάκι και ανεβήκαμε πάνω με το γνωστό τελεφερίκ.

Τε λε φε ρικ!

Δεν ξέρω πόσοι το έχετε επισκεφτεί, επίσης δεν γνωρίζω πόσοι έχετε αποκτήσει χρόνια καρδιακά προβλήματα ή συνεχείς κρίσεις πανικού μετά από αυτή τη διαδρομή.

Φτάσαμε λοιπόν επάνω, ψωνίσαμε όμορφα μπιχλιμπίδια, ήπιαμε έναν τέλειο freddo cappuccino – μόλις είχε αρχίσει να μπαίνει στη ζωή μας αυτός ο ωραίος αλλά «αλμυρός» καφές! 8.70€ έκαστος!

Η ώρα μας ήταν περιορισμένη. Προλαβαίναμε όμως να δούμε και το ηλιοβασίλεμα.

Το ξακουστό ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης που την επισκέπτονται κάθε χρόνο χιλιάδες άνθρωποι για να το απαθανατίσουν με τις μηχανές τους ή και να κάνουν πρόταση γάμου στον αγαπημένο τους άνθρωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν να βρούμε θέση…

Η ώρα ήταν γύρω στις έξι και κάτι το απόγευμα. Νωρίς ακόμη. Είχαμε χρόνο μέχρι τις οχτώμιση με εννιά που έπρεπε να μπούμε στο πλοίο.

Αν σκεφτείς και την κίνηση στο τελεφερίκ…

Μήπως να πάμε κάτω στο κατάστρωμα, να το δούμε από κει, να μην αργήσουμε να μπούμε στο Ocean Monarch?

Ναι μωρέ πάμε…

Όχι όχι όχι δεν ξανά μπαίνω εγώ σε αυτό το κουτί που κατεβαίνει τον γκρεμό μετέωρο από μία κλωστή! Πάμε με τα γαϊδουράκια..

Η πρώτη επαφή μου με αυτά τα ταλαίπωρα πλάσματα, έβγαλε την ευαίσθητη πλευρά μου να φανεί σε κοινή θέα.

Όχι! Είπα αποφασίστηκα!

Θα κατέβουμε με τα πόδια!

Όπως τα γαϊδουράκια.

Κάναμε… 45 λεπτά με το ρολόι. Το ξέρατε εσείς ότι είναι τόσο ψηλά η Θήρα και ότι ο δρόμος είναι

και φουλ ζιγκ ζαγκ;

Μπήκαμε τρέχοντας στο άδειο καϊκάκι – λέω πάει, εμάς περιμένουν! Ανεβαίνουμε στο Ocean monarch – κατάστρωμα… άδειο το πλοίο. Πάμε πλώρη σαν τον Τιτανικό;

Να μη χάσουμε το ηλιοβασίλεμα…;;;

Αυτόοοοοο το ξακουστόοοοο ηλιοβασίλεμαααααα της Σαντοριιιιίνης…. που την επισκέπτονται κάθε χρόνο χιλιάααααααδες άνθρωποι για να το απαθανατίσουν με τις φωτογραφίικκεεεες τους μηχανές ή

και να κάνουν πρόταση γάμου στον αγαπημένο τους άνθρωπο.

Ναι! Αυτό το βλέπεις από πάνω! Όχι από κάτω!

🥺🥺

Αφήστε με να κλάψω ξανά.

Αντίο.