Όσοι με γνωρίζετε προσωπικά, ξέρετε ότι θυσίασα τα πάντα για να φύγω από την Αθήνα και να ζήσω στο νησί που γεννήθηκα. Η επιλογή αυτή ήταν πολύ συνειδητή, παρά τις όποιες δυσκολίες μπορεί να παρουσιάζει. Ένας από τους πολλούς λόγους που επέλεξα να ζω σ’ αυτό το μικρό κομμάτι ξηράς στο κέντρο του Αιγαίου είναι πως εδώ η ζωή δεν σε προσπερνάει. Εδώ ο χρόνος δεν είναι τόσο αμείλικτος όσο στην πόλη. Εδώ αισθάνεσαι τις μέρες που περνούν και την αλλαγή των εποχών με κάθε σου αίσθηση.

Ας πούμε τώρα, που είναι φθινόπωρο, η εποχή εισβάλλει μέσα μας με χίλιους τρόπους. Οι πόρτες των σπιτιών – που το καλοκαίρι παραμένουν ανοιχτές όλη μέρα – κλείνουν, τα φώτα ανάβουν νωρίτερα,

μα όσα κι αν ανάψουν, πάντα μπορείς να δεις τα αστέρια στον ουρανό. Τα πρωινά μετά τη βροχή, ο κόσμος ξεχύνεται στην εξοχή για να μαζέψει σαλιγκάρια και μόλις περάσει λίγος καιρός, το πευκοδάσος γεμίζει ανθρώπους που μαζεύουν τοπικά μανιτάρια (μανίτες). Σε λίγο θα βγουν και τα χόρτα για να συνοδεύουν τα τηγανητά μας ψαράκια.

Αυτές τις μέρες, οδηγείς στους δρόμους και βλέπεις στα χωράφια δεξιά κι αριστερά σου, κόσμο συγκεντρωμένο να μαζεύει τις ελιές του. Άλλοι χτυπούν τα κλαδιά με τις ειδικές βέργες, άλλοι καθισμένοι κάτω από τα δέντρα τις ξεδιαλέγουν. Τα μεσημέρια κάνουν όλοι μαζί διάλειμμα και κολατσίζουν κάτι πρόχειρο αλλά σπιτικό, λέγοντας ιστορίες και χαλαρώνοντας με γέλια. Τα μικρά παιδιά παίζουν τρέχοντας τριγύρω και όλο αυτό γίνεται ένα αξιαγάπητο μικρό πανηγύρι.

Όμως και η όσφρηση συμμετέχει στην εποχή. Περνώντας από το λιοτρίβι του νησιού, μυρίζεις αυτήν την χαρακτηριστική μυρωδιά του πυρήνα της ελιάς. Έντονη, οξεία και τόσο φθινοπωρινή. Συγκεντρωμένοι άντρες συνήθως απ’ έξω, κουβεντιάζουν για να περάσει η ώρα μέχρι να βγει το λάδι τους, το δοκιμάζουν με ψωμί και καμιά φορά το συνοδεύουν και μ’ ένα κρασάκι. Έτσι για το καλό.

Κι εσύ, έχεις την ευκαιρία ν’ ανταλλάξεις δυο κουβέντες με τον γνωστό σου που τυχαία συνάντησες, γιατί έχεις φύγει δύο λεπτά νωρίτερα από το σπίτι για τη δουλειά, κι έτσι ξέρεις ότι σου περισσεύουν ακριβώς δύο λεπτά. Η διαδρομή διαρκεί πάντα το ίδιο!

Παρακάτω, η γειτόνισσα στοιβάζει στην αυλή τα ξύλα για το τζάκι – στα παρτέρια της καμαρώνουν ακόμη λίγα κίτρινα χρυσάνθεμα – και σου υπενθυμίζει ότι πρέπει να κάνεις κι εσύ το ίδιο. Το τζάκι είναι ζεστασιά για τις κρύες μέρες που ακολουθούν όπως επίσης συντροφιά και παρηγοριά για τις νύχτες.

Κι όταν γυρίσεις σπίτι τελικά, θα βρεις στη φρουτιέρα σου φρεσκοκομμένα ρόδια και κυδώνια, γιατί είναι της εποχής. Αν έχεις διάθεση, θα κόψεις και λίγη αρμπαρόριζα από τον κήπο σου και θα φτιάξεις λίγο γλυκό κυδώνι που το τρώει ο καλός σου. Άλλωστε σήμερα έχει συννεφιά, δεν είναι για βόλτες στη θάλασσα…

Σκύρος, Νοέμβριος 2021