Τρεις ώρες πτήση από Αθήνα, είκοσι λεπτά στο Paris Charles de Gaulle Airport, μία ώρα στο Μετρό και επιτέλους αναπνέουμε αέρα παριζιάνικο! Αέρα δροσερό – είναι και τέλος Νοεμβρίου – και αναζωογονητικό, αέρα γεμάτο μυρωδιές από γαλλικές λιχουδιές. Έχετε παρατηρήσει ότι το Παρίσι μυρίζει φαγητό; φυσικά μυρίζει και ακριβά αρώματα, μυρίζει και τέχνη και πολιτισμό και κουλτούρα και ευγένεια, μυρίζει διανόηση και διαφωτισμό, μυρίζει λάμψη και καθαριότητα, αλλά σίγουρα μυρίζει έντονα φαγητό.

Είχα να το επισκεφθώ 15 χρόνια και μόλις έφτασα, αφού πήρα τις ανάσες μου, έτρεξα αμέσως στο σήμα κατατεθέν της πόλης: τον Tour Eiffel! Τον φωτογράφησα μέρα και νύχτα, από κοντά και από μακριά, κι όταν σιγουρεύτηκα ότι «ναι είμαι εδώ», δεν είναι όνειρο ούτε ονειροπόληση της καραντίνας, αλλά υπέροχη απτή πραγματικότητα, ξεκίνησα τις βόλτες μου ανά τις γειτονιές του.

Μία είναι η λέξη που μπορεί να περιγράψει την πόλη του φωτός και του έρωτα: Μαγεία!

Μαγική είναι η βόλτα στο ποτάμι και τα γεφυράκια που το στολίζουν, μαγική είναι η Pont Neuf και οι γέφυρες των τεχνών και του Αλέξανδρου του Τρίτου. Μαγική είναι και η Παναγία των Παρισίων, που αν και λαβωμένη, ρίχνει την γοητευτική της σκιά στον Σηκουάνα και του υπενθυμίζει τους αιώνες της παρουσίας της. Μαγική είναι η συνοικία του Μαραί με τις αναρίθμητες γκαλερί, τα γραφικά καφέ και τα μαγαζάκια κάθε λογής. Το κανάλι του Σαιν Μαρτέν με την Rue du Château d’Eau εκεί κοντά να σε γυρίζει στην παιδική σου ηλικία με την ζεστή θαλπωρή της. Η λεωφόρος των Ηλυσίων πεδίων, που είναι κατακόκκινη από τα Χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια και υπέρλαμπρη όπως πάντα. Υπέρλαμπρη είναι και η Πυραμίδα έξω από το Μουσείο του Λούβρου απ’ όπου μπορείς να δεις από μακριά τον φωτισμένο Πύργο του Άιφελ και το Καρουζέλ πίσω από την Αψίδα του Θριάμβου του, σαν κλασική κάρτ ποστάλ.

Την μαγεία μοιράζεται και η γειτονιά του Σαιν Ζερμέν με την αγαπημένη Rue de l’Ancienne Comédie να πρωτοστατεί σε ζωντάνια και ατμόσφαιρα. Κι αφού μιλάμε για ζωντάνια, η συνοικία Butte-aux-Cailles και η υπέροχη Rue des cinq Diamants κάνουν την εμφάνισή τους σαν διαμάντια ανεπεξέργαστα. Και στην αναφορά των διαμαντιών, δεν θα μπορούσε να πάει το μυαλό πουθενά αλλού, παρά στη μία και μοναδική Μονμάρτρη. Βγαίνοντας από το Μετρό, κάθε μα κάθε φορά, αισθάνεσαι ότι μεταφέρεσαι κάπου αλλού. Κάπου μοναδικά, σ’ ένα παραμύθι που το γνωρίζουν και το επισκέπτονται πολλοί, αλλά με έναν τόσο μαγικό τρόπο, αυτό το παραμύθι ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι έχει δημιουργηθεί ειδικά και αποκλειστικά για σένα! Δεν είναι μόνο η υπέροχη θωριά της Βασιλικής της Ιερής Καρδιάς (Sacré-Cœur), ούτε η θέα της πόλης από ψηλά. Δεν είναι τα φιδογυριστά δρομάκια ούτε ο «Τοίχος του Σ’αγαπώ», δεν είναι η ψιλή βροχή ούτε το αεράκι που ρίχνει στους δρόμους τα φύλλα των δέντρων, ούτε τα στολισμένα καφέ εν όψη Χριστουγέννων. Δεν είναι οι μυρωδιές των μπουλανζερί και των Crêpes sucrées, δεν είναι τα φαναράκια στα πεζοδρόμια ούτε τα σκαλιά δίπλα στο τελεφερίκ που τα κατεβαίνεις και βλέπεις μπροστά σου τον Ντίκενς να σου χαμογελά. Δεν είναι τίποτα απ’ αυτά. Είναι όλα! Είναι η αύρα της, η ατμόσφαιρα και ο ερωτισμός της, που δεν σ’ αφήνουν να μείνεις μακριά της, που έρχεται στα όνειρά σου όταν την έχεις πια εγκαταλείψει, και σε στοιχειώνει τόσο μα τόσο γλυκά, που ξυπνάς λιγωμένος και, ενώ έχεις μόλις επιστρέψει, αναφωνείς: Αααααχ, πότε θα ξαναπάω στο Παρίσι!!!

Υ.Γ.: Ομολογώ ότι ξεκίνησα να γράφω με σκοπό να σας πάω όπως πάντα για καφέ, για γλυκό, για ψώνια, για φαγητό και ποτό, αλλά κάπου χάθηκα σε ρομαντικούς δρόμους της σκέψης μου. Θα επανορθώσω στο αμέσως επόμενο άρθρο μου, και θα σας πάω σε όλα τα μέρη που αγάπησα.

Πριν τα Χριστούγεννα, το υπόσχομαι. Προς το παρόν, θα σας γλυκάνω με μερικές φωτογραφίες και επανέρχομαι…