Ομολογώ ότι πριν επισκεφτώ τη Σικελία, με είχαν τρομάξει λίγο. Άλλοι μου έλεγαν ότι είναι άσχημη – προφανώς όσοι δεν την έχουν επισκεφθεί -, άλλοι ότι είναι βρώμικη – προφανώς όσοι έχουν πάει μόνο στην Κατάνια και στο Παλέρμο -, κι άλλοι ότι θα μας κλέψουν οι μαφιόζοι. «Μέχρι τα σκουλαρίκια από τα αυτιά θα σας τραβάνε!» δαιμονολογούσαν αυτοί οι τελευταίοι με την ισχυρή φαντασία, που προφανέστατα επισκέφθηκαν τη Σικελία δεκαετίες νωρίτερα ή μέσω γκανγκστερικών ταινιών. Οφείλω να σας ενημερώσω λοιπόν, ότι η Σικελία είναι όμορφη σαν όνειρο, καθαρή κατά το μεγαλύτερο μέρος της – ναι, οκ, οι μεγάλες πόλεις έχουν μερικά σκουπίδια παραπάνω -, και ότι ναι, γύρισα αρτιμελής, με τα αυτιά μου στη θέση τους και με όλα μου τα σκουλαρίκια στη βαλίτσα μου!
Βεβαίως και δεν κατάφερα σε 11 μέρες να γυρίσω ολόκληρη την τεράστια Σικελία, γιατί θέλω να μένω μερικές μέρες σε ένα μέρος, να το ζω και να ανακαλύπτω τις γωνιές του. Όμως επισκέφθηκα ένα σημαντικό κομμάτι της, και θα σας πάρω μαζί μου στα ανατολικά της παράλια που αγάπησα. Αν θέλετε φυσικά..
Ξεκινάω με την Ταορμίνα λοιπόν, που είναι ένα μικρό Παρίσι, βλέπει τη θάλασσα από ψηλά και είναι αστραφτερή από καθαριότητα και με λουσάτες βιτρίνες. Τόσο ρομαντική με την πανέμορφη πλατεία της Piazza IX Aprile, την εκκλησία του San Giuseppe, την Corso Umberto και τα σκαλοπάτια που σε οδηγούν στα λογής λογής μαγαζάκια για να ψωνίσεις κάπαρη, ντόπια ζυμαρικά ή να απολαύσεις ένα κρασί σε ένα απ’ τα κρυφά στενάκια προς τη Via Iallia Bassia, που σου μένει χαραγμένη στο μυαλό.

Η Acireale κοιτάζει το Ιόνιο Πέλαγος από ψηλά και απ’ την παραλία της, και το Aci Castello με το Νορμανδικό του Κάστρο να στέκει αγέρωχο, σε μεταφέρει νοητά σε άλλες εποχές.
Κι εγώ θα σας μεταφέρω τώρα στην δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σικελίας, την Κατάνια, για να δοκιμάσουμε παρέα τις σισιλιάνικες λιχουδιές της. Η Κατάνια είναι όμορφη και γραφική μεν, αρκετά βρωμικούλα δε. Αυτό δικαιολογείται κάπως από την πληθώρα τουριστών και της το συγχωρούμε εύκολα γιατί είναι πολύ ζωντανή, casual και φιλόξενη. Μέρα νύχτα κόσμος πηγαινοέρχεται, λαϊκές αγορές στήνονται, πλανόδιοι πωλητές σε καλημερίζουν, σου στύβουν έναν φρέσκο χυμό ρόδι (δοκιμάστε τον το φθινόπωρο μαζί με πορτοκάλι) και διαμορφώνουν την χαρωπή και χαλαρή ατμόσφαιρα της πόλης.

Το κέντρο της είναι η Piazza Università και η Via Etnea καθώς και η περιοχή της Ιχθυαγοράς στην Piazza Alonzo di Benedetto. Τι έγινε; Σας μύρισε ψαράκι; Ας κάνουμε λοιπόν μια στάση για ένα μεζεδάκι στο ξακουστό κι αγαπητό «Scirocco Sicilian Fish Lab». Δεν προτείνω συγκεκριμένο πιάτο. Θα σας κατευθύνει σίγουρα η μύτη σας κι η λιγούρα που θα σας δημιουργηθεί! Και τώρα που φάγαμε, δεν το καθυστερώ άλλο και θα σας κεράσω ένα απ’ τα πιο ωραία παγωτά που δοκίμασα εδώ. «Don Peppinu» στο νούμερο 20 της Via Etnea, βλέπετε, διαλέγετε, γεύεστε! Αν επιλέξετε γρανίτα, θα σας ρωτήσουν αν θα την συνοδεύσετε με μπριός ή όχι. Για να δείξετε ντόπιοι κόψτε κομμάτι απ’ το αφράτο ψωμάκι – με το χέρι εννοείται – βουτήξτε το στη γρανίτα σας και κάντε το μια χαψιά! Με αυτά και με τ’ άλλα πέρασε η ώρα και η νύχτα πέφτει … όχι στο Παλέρμο, αλλά στην Κατάνια. Αυτή είναι η πιο όμορφη στιγμή να περπατήσουμε κατά μήκος της Via Crociferi, από το άγαλμα Cardinale Beato Dusmet προς την αψίδα του San Benedetto και τις επιβλητικές εκκλησίες του 18ου αιώνα, μέχρι τα σκαλάκια στο τέρμα της. Δεξιά κι αριστερά έχει αναρίθμητα μπιστρό με ενδιαφέρον μενού, εγώ όμως θα σας πάω σε ένα αγαπημένο στέκι για να πιούμε bloody mary και να τσιμπήσουμε κατιτίς κάτω από τα κλαδιά των δέντρων και ανάμεσα σε ντόπιες παρέες : Razmataz | Wine Bar, στη Via Montesano, 17/19.
Την υπόλοιπη εξερεύνηση της πόλης θα σας αφήσω να την κάνετε μόνοι σας. Πλατείες, μοναστήρια, κάστρα, ρωμαϊκά θέατρα, το λιμάνι και την θρυλική Αίτνα, θα τα γυρίσει ο καθένας ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του. Εγώ πριν την αποχαιρετήσουμε θα σας πάω να δοκιμάσετε τα καλύτερα αραντσίνι που δοκίμασα, στο εξαιρετικό «Pasticceria Savia«, στη Via Umberto I. Τα τρία αγαπημένα μου: με φιστίκι, με μελιτζάνα και φυσικά το ραγού. (Και το κανόλι του είναι ξακουστό, απλώς εμένα τα τηγανητά γλυκά με τις φουλ λιπαρές κρέμες δεν είναι του γούστου μου.)

Μια τελευταία πολύ χρήσιμη πληροφορία που θα σας δώσω αφορά το παρκάρισμα. Στην Κατάνια λοιπόν παρκάρουμε μόνο επί πληρωμή στην μπλε διαγράμμιση και κατά προτίμηση σε σημεία με καλό φωτισμό και κίνηση – όχι απόμερα. Αν χρειαστείτε πάρκινγκ, πολύ καλό και οικονομικό (10€ για όλο το 24ωρο) είναι το Pollina Park, στη Via Pietro Platania 31. Ο κυριούλης δεν μιλάει αγγλικά φυσικά, αλλά με δυο τρεις ιταλικές λέξεις και πολύ νοηματική, θα τα καταφέρετε σίγουρα!

Αργήσαμε όμως να κατευθυνθούμε στον πραγματικό μας προορισμό. Γιατί, για μένα πλέον Σικελία σημαίνει Ορτυγία. Αυτό είναι το νησάκι των Συρακουσών, στο οποίο περνάς από δύο γεφυράκια, είτε με τα πόδια, είτε με αυτοκίνητο. Η Ορτυγία είναι ένα μικρό διαμάντι! Την γνώρισα με βροχή, την ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα και άλλαξα τα σχέδια όλου του ταξιδιού μου για να την χορτάσω. Κι αυτή μου το ξεπλήρωσε με πέντε ηλιόλουστες μέρες, με λουκούλλεια γεύματα, με περατζάδες και ονειροπόληση ατελείωτη!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αν νοικιάσετε αυτοκίνητο από αεροδρόμιο, οι τιμές είναι πολύ χαμηλές. Απλώς, ακόμη και αν βάλετε φουλ ασφάλεια, θα σας δεσμεύσουν ένα ποσό – πριν δύο μήνες στη Σικελία μας δέσμευσαν 600€ για 11 μέρες – το οποίο θα σας επιστρέψουν μόλις παραδώσετε το αυτοκίνητο. Εμάς μας το επέστρεψαν αμέσως. Το δεσμεύουν για την περίπτωση κλοπής ή βανδαλισμού. Υπάρχει περίπτωση να αποφύγετε αυτήν την αγχωτική διαδικασία, αν κάνετε κράτηση από το γραφείο ενοικιάσεως απευθείας και όχι μέσω πρακτορείου.