Από την Ελευθερία Μακρυγιάννη

Να πηγαίνεις εκδρομή στο βουνό με τα παιδιά κρύβει πολλούς κινδύνους, κυρίως ψυχολογικούς.

Ρισκάρουμε σήμερα, μια μουντή Κυριακή που πηγαίνει φουλ για βροχή, κάνουμε εκδρομούλα στο δάσος. Η Σκύρος μπορεί να είναι ένα νησί στη μέση της Ελλάδας, για κάποιους στη μέση του πουθενά, είναι εύκολα προσβάσιμη όμως. Αυτό φάνηκε τα τελευταία χρόνια όπου όλο και περισσότεροι είναι οι τουρίστες, όλο και περισσότεροι με ρωτάνε για το πώς θα έρθουν. Πολλή και η διαφήμιση… Όλα καλά αυτά, αλλά για το καλοκαίρι! Τώρα τον χειμώνα ολόκληρη η Σκύρος (κι εδώ αναφέρομαι στους ανθρώπους που την κατοικούν) σπεύδει στο δάσος να μαζέψει πευκομανίτες! Διορθώστε με οι γνώστες, μανιτάρια βρώσιμα πορτοκαλί χρώματος που φυτρώνουν στο πευκοδάσος της Σκύρου. Μα θα μου πείτε, η Σκύρος έχει άσπρα μπλέ σπιτάκια, σοκάκια και βουκαμβίλιες. Ω ναι! Έχει ΚΑΙ υπέροχα δάση! Φτου φτου. Όλοι θα παινευτούν σε κάθε γωνιά για το πόσες Μανίτες μάζεψαν, αλλά κανείς δεν πρόκειται να σου πει από πού. Είναι επτασφράγιστο μυστικό της κάθε οικογένειας. Πραγματικά δεν πίστευα στα μάτια μου! Ενώ είχαμε τα παιδιά αμόλα στο βουνό, η κίνηση ήταν απερίγραπτη. Μηχανάκι ανέβαινε, βανάκι κατέβαινε. Τζιπ ανέβαινε, κούρσα κατέβαινε. Όλοι γεμάτοι Μανίτες! Απίστευτο. Εμείς τίποτα… Ούτε μία! Μονάχα άσπρα δηλητηριώδη βρίσκαμε κ τρέμαμε για τα παιδιά… Έχουμε χωριστεί σε 3-4 υποομάδες ( και Σκυριανοί μαζί) και, πού και πού καθώς συναντιώμαστε καυχιέται η μία ομάδα στην άλλη ότι δήθεν βρήκε! Ψεεεμααα όπως οι ψαράδες! Η βόλτα μας κατά τα άλλα ήταν υπέροχη. Φύση απίστευτη, καιρός δροσερός, ούτε κρύο ούτε ζέστη. Πού και πού ξεπετιόταν η χώρα της Σκύρου μέσα από τα πεύκα και η θάλασσα στο βάθος. Άπραγοι λοιπόν έπειτα από 2,5 ώρες, επιστρέψαμε κοντά στα σταθμευμένα αυτοκίνητα. Καθίσαμε λίγο σε ένα εκκλησάκι να ξεκουραστούμε…Ακούγεται παιδική φωνή…

-Μαμαααααα. Βρήκα ένα μανιταααααααρι! Απαντάμε όλες οι μαμάδες ταυτόχρονα..

-Μη το πιάσεις!

-πεταξε το!

-ελα να σου πλύνω τα χέρια!

-μη το βάλεις στο στόμα!

-μαμά! Να το!

Είδα σε αργή κίνηση αυτή τη σκηνή κι ακόμα παίζει στο μυαλό μου. Τεράστια πευκομανίτα να πέφτει με δύναμη στο βραχώδες και λασπωμένο έδαφος και να σπάει σε αφράτα πορτοκαλί κομμάτια. Και 7 ενήλικες να γουρλώνουν τα μάτια και να φωνάζουν

-ΜΗΗΗΗΗΗΗΗ

-ΠΟΥ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ;

-ΜΠΡΑΒΟ ΑΓΆΠΗ ΜΟΥ!

Καφέδες, τσιγάρα να πετιούνται βίαια και όλοι να τρέχουν πίσω από το περήφανο κοριτσάκι και να χάνονται ξανά στο δάσος. Μας ξεφτύλισε!

Να πηγαίνεις εκδρομή στο βουνό με τα παιδιά κρύβει πολλούς κινδύνους, κυρίως ψυχολογικούς.