Από την Ελευθερία Μακρυγιάννη

Δεν ξέρω εάν θα είμαι και πολύ αντικειμενική γιατί ο Βόλος είναι η πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα.
Είναι όμως πανέμορφος ο άτιμος!
Θα προσπαθήσω να γράψω για μέρη τα οποία δεν τα βλέπεις εάν δεν σου τα πει κάποιος.
Η πόλη του Βόλου είναι για μένα αδικημένη γεωγραφικά, γιατί περνώντας από την εθνική οδό θα πρέπει να κάνεις παράκαμψη ανατολικά, και εάν περνάς από θαλάσσης θα πρέπει να κάνεις «παράκαμψη» δυτικά και να μπείς στον Παγασητικό κόλπο.
Παρόλα αυτά μπαίνοντας στην πόλη και από τις δύο διαδρομές πρώτα συναντάς τα «Παλαιά».
Περιοχή υποβαθμισμένη, με μαγαζιά και επαγγέλματα πού είναι υπό εξαφάνιση.
Κάνοντας μία βόλτα μπορείς να αγοράσεις αλεύρι χύμα, ζωντανές κότες και γαλοπούλες, ζωοτροφές, εργαλεία ή να «γανώσεις» τα σκεύη σου. Τα βράδια περπατώντας στους ίδιους πεζόδρομους θα ακούσεις να βγαίνουν διάφορες μουσικές από κλειστές μεταλλικές παλιές πόρτες…
Ελληνικό χιπ χοπ, ροκ, ελαφρολαϊκά live, ρεμπέτικα και ηλεκτρονική μουσική.
Και μετά το ποτό σου θα φας πεϊνιρλί με τηγανητές πατάτες και σαλάτα Ουγγαρέζα.

Η πρώτη πρωινή σου βόλτα θα πρέπει να είναι στο «κορδόνι».
Έτσι λένε οι βολιώτες τον κυματοθραύστη μήκους 2 χιλιομέτρων που καταλήγει σχεδόν απέναντι στα Πευκάκια.
Ένας αναζωογονητικός περίπατος περνώντας από το γεφυράκι με θέα την παραλία του Βόλου, τα σκάφη και τους αθλητές που κάνουν προπόνηση στο κανόε καγιάκ. Ναι θα μου πεις την παραλία την ξέρεις, δε μπορούσα να αντισταθώ σ’αυτό συγνώμη…
Ας ανέβουμε λιγάκι ψηλότερα λοιπόν…
Στους πρόποδες του Πηλίου. Μη τρομάζεις, είναι λιγότερο από 10′ διαδρομή με το αυτοκίνητο.

Θα συναντήσεις λοιπόν τον ποταμό Κραυσίδωνα που κατεβαίνει με ορμή τους χειμερινούς μήνες από το Μέγα Ρέμα ανάμεσα από Πορταριά και Μακρυνίτσα και είναι φυσικό σύνορο του Βόλου και της Νέας Ιωνίας. Στην περιοχή που λέγεται Άγιος Ονούφριος η φύση γύρω από το ποτάμι οργιάζει, πλατάνια δε σε αφήνουν να δεις τι χρώμα έχει ο ουρανός και το μόνο που ακούς είναι το ορμητικό νερό.
Φυσικός καταρράκτης και ο Άγιος Νικολάκης ο κρεμαστός, να σε προσέχει σκαρφαλωμένος πάνω στο βράχο! Όλα αυτά 15′ με τα πόδια από το πατρικό μου, πήγαινα μία φορά την εβδομάδα 😁

Εκεί υπάρχει κι ένα καταπληκτικό μαγαζί τους καλοκαιρινούς μήνες που σέβεται τη φύση με σκαλιστά καθίσματα σχεδόν μέσα στο νερό. Ημίφως και απίστευτη δροσιά.

Η Νέα Ιωνία τώρα έχει να σου προσφέρει μία άλλη νοσταλγική διάθεση.
Διασχίζοντας τα στενά τριγύρω από την εκκλησία της Ευαγγελίστριας, – το κέντρο της προσφυγιάς και της ιστορίας -, κάνεις ένα πραγματικό ταξίδι στο χρόνο.
Πλακόστρωτα στενά που καταλήγουν σε καμιά δεκαριά σπιτάκια με κοινή αυλή στη μέση.
Υπάρχουν 16 με 20 τέτοιες προσφυγικές αυλές όπου μπορώ να περπατάω εκεί μέσα για ώρες…
Παρατηρώντας, καταλαβαίνεις ακριβώς πώς ήταν η ζωή των Μικρασιατών προσφύγων, τότε αλλά και τώρα, γιατί επί το πλείστον κατοικούνται ακόμα από εκείνους. Κάθονται όλοι έξω δηλαδή και σε καλημερίζουν, και υπάρχει κι αυτή η αύρα, αυτή η οργάνωση του χώρου, η συμμετρία, το γιασεμί ακόμα και οι μυρωδιές από τις κατσαρόλες…
Είναι το κάτι άλλο!

Επίσης λατρεύω όλα τα μικρά παρκάκια με μικρά δασάκια πού ξεφυτρώνουν εδώ κι εκεί μέσα στη πόλη.
Και όλα τα τσιπουράδικα που τυχαίνει να είναι κρυμμένα σε κάθε λογής στενό.
Τα εντοπίζεις από τις μυρωδιές δεν είναι δύσκολο…
Ο Βόλος λοιπόν θέλει τα εξής: να έχεις πόδια, μύτη, και κυρίως, φίλη εμένα… Και θα περάσεις τέλεια!

Φωτογραφίες: Ελευθερία Μακρυγιάννη