Κατά το συνήθειό μου, σ’ αυτήν τη σύντομη βόλτα μας στη Βαρκελώνη, δεν θα σας πάω στη Ράμπλα, ούτε στην Plaça de Catalunya. Δεν θα σας πάω στην παραλία, ούτε στο Μνημείο του Κολόμβου. Δεν θα σας πάω στην Rambla de Mar, ούτε στο Ενυδρείο, να δείτε τους καρχαρίες να κολυμπούν πάνω απ’ τα κεφάλια σας. Ούτε στους κλιμακωτούς καταρράκτες του Mirador de l’Alcalde να θαυμάσετε τη θέα της πόλης από ψηλά, ούτε στο καταπληκτικό Τελεφερίκ του Μοντζουίκ και στον λόφο, μα ούτε στο Μουσείο Πικάσο, ούτε στο Parc de la Ciutadella.

Θα σας πάω όμως στο Μαγικό Σιντριβάνι του Μοντζουίκ! Θα είναι απόγευμα, κοντά στη δύση του ήλιου και θα κατέβουμε στο Μετρό της Plaça d’Espanya. Δεν θα ξέρετε πού σας πηγαίνω. Θα είναι έκπληξη. Θα περπατήσουμε μαζί την Av. de la Reina Maria Cristina και όταν φτάσουμε στο κυκλικό σιντριβάνι μαζί με δεκάδες ακόμη ρομαντικούς σαν κι εμάς, θα ξεκινήσουν οι μουσικές να παίζουν, θ’ ανάψουν τα φώτα και τα νερά θα αρχίσουν τον συντονισμένο πολύχρωμο χορό τους. Και όλοι θα ενθουσιαστούμε σαν μικρά παιδιά και θα χαζεύουμε σιωπηλοί και γαληνεμένοι το όμορφο θέαμα.

Θα σας πάω και στην αγαπημένη μου αγορά τροφίμων, Mercado de La Boqueria, και θα χορτάσουμε μυρωδιές, θα χορτάσουμε την γλύκα της καθημερινότητας και της οικογενειακής φροντίδας και φυσικά θα δοκιμάσουμε γεύσεις αξιομνημόνευτες, στο «Bar Quiosc Modern«, ή στο μικρό αλλά θαυματουργό «Direkte boqueria» για πιο ανατολίτικες επιλογές. Από την αγκαλιά της θάλασσας κατευθείαν στο πιάτο μας!

Θα σας πάω και στη La Pedrera ή Κάζα Μιλά, του Γκαουντί για να βρεθείτε και πάλι σε έναν μαγικό κόσμο αρχιτεκτονικής και παραμυθιού, μέρα ή νύχτα (υπάρχουν νυχτερινές ξεναγήσεις και σόου). Μετά απ’ αυτήν την επίσκεψη, θα σας πάω στην Gràcia και την Πλατεία de la Vila de Gràcia για να νοιώσουμε την αυθεντική Βαρκελώνη της νεολαίας και των ντόπιων κατοίκων, αποφεύγοντας το μεγάλο κύμα τουριστών του κέντρου. Θα περπατήσουμε στις όμορφες γειτονιές, θα ακούσουμε πλανόδιους μουσικούς, θα περάσουμε κι απ’ την Plaça de la Revolució και την Plaça del Sol de Gràcia, θα απολαύσουμε τον καφέ μας και τη λιχουδιά μας στο «SlowMov«, θα πιούμε ένα κρασάκι συνοδεία νόστιμων τάπας στο «Bar Bodega Quimet» κι ίσως τελειώσουμε τη βραδιά μας με ένα παγωτάκι από το «Paral·lelo Gelato».

Θα σας πάω βεβαίως και στο παραμυθένιο Πάρκο Γκιουέλ (Parc Güell ), εκεί που ο Γκαουντί μας μεταφέρει στους κόσμους που κατοικούν ο Χάνσελ και η Γκρέτελ ή κάποιοι άλλοι ήρωες των παραμυθιών της δικής σας παιδικής ηλικίας. Από το πάρκο βλέπουμε και τη Σαγράδα Φαμίλια από ψηλά, αυτόν τον ατελείωτο ναό, που η κατασκευή του ξεκίνησε το 1882 και ίσως, ίσως λέω, τελειώσει το 2026 ( επέτειος 100 χρόνων από τον θάνατο του Γκαουντί ), αν και αυτή η πιθανότητα μοιάζει κάπως χλωμή! Τουλάχιστον, μπορούμε πλέον να την επισκεφθούμε, είτε σαν ένα έργο αρχιτεκτονικής ευφυίας, είτε σαν ένα μνημείο ματαιοδοξίας και σπατάλης του ιδρώτα των φορολογουμένων!

Και κάπως έτσι, με μια καταγγελία κοινωνικοοικονομικής φύσης, κατέστρεψα όποιο ρομαντικό κλίμα είχα τυχόν δημιουργήσει και θα σας χαιρετήσω για σήμερα αποδεχόμενη την αδυναμία μου να κλείσω το στόμα μου – ακόμη κι όταν γράφω! – όταν μια σκέψη κάνει την εμφάνισή της με την επιθυμία να την μοιραστώ. Δεν φταίω εγώ, το μυαλό μου μου παίζει παιχνίδια!

Σας ευχαριστώ μέσα απ’ την καρδιά μου για την παρέα που μου κάνατε

σας φιλώ γλυκά

Άννα.