Έχετε ακούσει αυτό που λένε ότι αν κάποιος θέλει πολύ κάτι, όόόόλο το σύμπαν συνωμοτεί και τσουυυπ, αυτό το πολυπόθυτο «κάτι» έρχεται και τον βρίσκει; Ε λοιπόν, κάτι τέτοιο συμβαίνει μ’ εμένα και το … φαγητό!!! Επειδή είμαι τόσο κοιλιόδουλη, το καλό φαγητό έρχεται και τσουπ, με βρίσκει!

Ας εξηγήσω γιατί σας τα λέω όλα αυτά:

Θυμάστε το ταξίδι μου στη Σικελία; Τις έντεκα μέρες που είχαμε στη διάθεσή μας, δεν είχαμε συγκεκριμένο πλάνο προορισμών. Μόνο ότι προσγειωθήκαμε Κατάνια και θα φεύγαμε από Παλέρμο, αφού θα χωνόμασταν στην ενδοχώρα, θα εξερευνούσαμε ορεινά χωριά και τελικά θα καταλήγαμε στο Παλέρμο. Φυσικά, τίποτα δεν κάναμε απ’ όσα σκεφτόμασταν, γιατί μας μάγεψε η πλανεύτρα Ορτυγία και δεν μπορούσαμε να ξεκολλήσουμε απ’ αυτήν! Έτσι, το μόνο που απέμενε στο τέλος ήταν δυο βράδια, που είπαμε να τα περάσουμε σε ένα ήσυχο χωριουδάκι. Και το μοναδικό κριτήριο ήταν να απέχει γύρω στη μία ώρα απ’ το αεροδρόμιο, καθώς δεν είμαστε τύποι των πολύωρων οδικών διαδρομών ούτε των πρωινών ξυπνημάτων. Ψάχνοντας στον χάρτη, κι αφού απορρίψαμε υπέροχα μέρη ( που βρίσκονται ήδη στο πλάνο επόμενου ταξιδιού), καταλήξαμε στο Castelbuono.

Και ιδού οι εκπλήξεις: όχι μόνο πέσαμε πάνω στο διήμερο φεστιβάλ μανιταριού -που τα τρώω σαν τρελή- αλλά ανακαλύψαμε και ότι το μικρό και υπέροχο Καστελμπουόνο, είναι η πατρίδα του φημισμένου σε όλη τη Σικελία ζαχαροπλαστείου «Fiasconaro«! Φημισμένο για το Πανετόνε ( ένα είδος τσουρεκοκέικ που τρώνε σε πολλά μέρη της Ευρώπης τα Χριστούγεννα ), φημισμένο και για την ουράνια, την κολασμένη κρέμα φιστίκι ( που βρίσκεις σε όλη τη Σικελία σε βαζάκια που γράφουν πάνω Fiasconaro και τα πληρώνεις στη διπλάσια τιμή απ’ ότι στην πηγή, δηλαδή στο Castelbuono!!! )!!! Μα πώς συνωμότησε έτσι το σύμπαν να πάρω άλλα τρία κιλά που τα είχα χάσει κάπου στην πορεία;;;!!!

Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο όμορφο ήταν αυτό το διήμερο! Πόσο όμορφο και γραφικό είναι το χωριό, πόσο φιλόξενοι, γελαστοί και αγκαλίτσες οι κάτοικοι!

Και όταν λέω για φιλόξενους κατοίκους πάει αμέσως το μυαλό μου στην πρόσχαρη κυρία που μας έφτιαχνε εσπρεσσάκια στο Melix Pub, αριστερά απ’ την Chiesa dell’Itria (Maria Odigitria) στην Via Umberto I, 81. Μην το ψάχνετε στον χάρτη, δεν υπάρχει πουθενά. Είναι ένα απλό συνοικιακό μπαράκι με υπέροχη θετική αύρα! Η κυρία – υποθέτω ιδιοκτήτρια – θα σας μιλάει ασταμάτητα στα ιταλικά και θα σας πειράζει χαρωπά, ακόμη κι αν δεν γνωρίζετε τη γλώσσα! Έτσι θα σας φτιάξει το κέφι και θα συνεχίστε τη βόλτα σας σ’ αυτόν τον γραφικό δρόμο ως την πλατεία Margherita. Εδώ θα λιαστείτε ευχάριστα, θα απολαύσετε τα εδέσματα του Fiasconaro, μετά θα περπατήσετε πιο ψηλά, προς τον πύργο Torre dell’Orologio, θα ανεβείτε τον δρόμο της Santa Anna, θα περάσετε την πύλη και θα βρεθείτε στην πλατεία Castello και το Κάστρο του χωριού. Αν θέλετε να πάρετε κι άλλο ήλιο, θα προχωρήσετε λίγο ακόμη και θα χαλαρώστε κάτω απ’ τα δέντρα, στα παγκάκια πίσω απ’ το κάστρο, αγναντεύοντας τη θέα.

Ακόμη δεν πεινάσατε; Τί; Διψάσατε; Ε λοιπόν έχω λύση και για τα δύο: «Do’House» αγαπημένοι μου. Σ’ αυτή την όμορφη μπυραρία θα βρείτε νόστιμα πιάτα και δροσερά απεριτίφ. Βρίσκεται επίσης σε πολύ ωραίο σημείο, καθώς είχαμε το παζάρι (είπαμε ότι βρεθήκαμε στο φεστιβάλ μανιταριών) δεξιά κι αριστερά μας, κόσμος πηγαινοερχόταν, τοπικές μπάντες έπαιζαν χαρούμενες μουσικές πιο κάτω κι εμείς κάναμε «μελέτη» των τοπικών αλλαντικών, τυριών και κρασιών 😁

Η επόμενη μέρα ήταν η τελευταία μας, αλλά για να μην μείνουμε με τη μελαγχολία, μας επεφύλασσε μια έκπληξη! Στην Piazza Giacomo Matteotti 5 μπροστά από το κρεοπωλείο είχε στηθεί το πιο νόστιμο «βρώμικο» που έχω δοκιμάσει! Τοπικά φρέσκα λουκανικάκια, με ψητό κρεμμύδι μέσα σε τέλειο αφράτο ψωμάκι! Έτσι για πρωινό! Το βρήκαμε μπροστά μας πηγαίνοντας για τον τελευταίο καφέ της Σικελίας, και το τιμήσαμε δεόντως, όπως και δεκάδες ακόμη επισκέπτες και ντόπιοι! Στη συνέχεια, ψωνίσαμε απ’το Fiasconaro μερικά βαζάκια κρέμα φυστίκι και βουρ για το αεροδρόμιο. Επόμενη στάση η Ρώμη, που μας φάνηκε κάπως απρόσωπη μετά τις περατζάδες στο Castelbuono, μετά τις μυρωδιές, τα γέλια και τον βουνίσιο αέρα του.

Castelbuono τέλος λοιπόν. Όμως βάζουμε άνω τελεία, γιατί αποχωρίσαμε με το ζόρι και υποσχεθήκαμε να επιστρέψουμε. Για να ξαναδούμε αυτό το χωριουδάκι και να επισκεφθούμε την γοητευτική Ganghi που την προσπεράσαμε με το αυτοκίνητο κι ακόμη μας καλεί σαν επιμονή Σειρήνα…