Αφήνεις πίσω σου τη θάλασσα και ανηφορίζεις. Έχεις ακούσει πολλούς να σου προτείνουν να επισκεφθείς το Noto, και λες, γιατί όχι, ας πάω κι εκεί μια βόλτα. Το GPS σε βγάζει κάπου χαμηλά, σε ελεύθερο πάρκινγκ, αφήνεις το αμάξι και χώνεσαι ανεβαίνοντας στα στενάκια με κατεύθυνση την πλατεία του χωριού. Περπατάς σε ήσυχους δρόμους, όλοι οι κάτοικοι απολαμβάνουν τη μεσημεριανή τους σιέστα, τα γατιά είναι κι αυτά νωχελικά απλωμένα στις μικροσκοπικές αυλές. Κι αφού έφτασες ψηλά, κατηφορίζεις πάλι και βρίσκεσαι μπροστά σ’ αυτό:

Η πλατεία του Καθεδρικού ναού σου κόβει την ανάσα, (την ήδη ταλαιπωρημένη από την ανάβαση και τα σκαλοπάτια της καθόδου ). Κόσμος πηγαινοέρχεται με ένα χωνάκι παγωτό στο χέρι κι εσύ κάθεσαι να ξαποστάσεις στο Caffè Sicilia, πίνεις συμπαθητικό καφεδάκι και απολαμβάνεις ένα γλυκάκι – μην χαθούν οι θερμίδες που έκαψες! Μετά κατευθύνεσαι προς την πλατεία Piazza XVI Maggio, και σε μια ξαφνική αναλαμπή παιδικότητας – για να μην πω παλιμπαιδισμού – ανεβαίνεις στο πράσινο τουριστικό τρενάκι και κάνεις μια μικρή βόλτα σε όλα τα τουριστικά σημεία του χωριού. Χαριτωμένο!

Κατεβαίνοντας απ’ το τρένο παίρνεις πάλι την Corso Vittorio Emanuele, κάνεις στάση να απολαύσεις τον πλανόδιο κιθαρίστα με τη ζεστή ερμηνεία στα σκαλιά του Καθεδρικού κι έπειτα κάνεις έναν γοητευτικό περίπατο ως την Porta Reale o Ferdinandea. Ο ήλιος πέφτει και ο ουρανός γεμίζει χρώματα. Από κει και πέρα περιφέρεσαι με βλέμμα απλανές και μαγεμένο στα δρομάκια του Νότου, στα καλλιτεχνικά σκαλοπάτια, στις ανηφόρες με τα πανέμορφα σπίτια, στις κατηφόρες με το αγνάντεμα, στους ναούς, στις πλατείες και στα αγάλματα. Όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου αντικρίζεις μόνο ομορφιά. Η νύχτα έρχεται και ο δρόμος της επιστροφής σε περιμένει. Κρίμα που δεν προέβλεψες μια διανυκτέρευση κι εδώ. Δεν πειράζει. Την επόμενη φορά θα ξέρεις…