Όπως σας έχω ξαναπεί, η Ζυρίχη είναι πανέμορφη, πεντακάθαρη, πολιτισμένη κι ανθρώπινη αλλά είναι επίσης και πανάκριβη! Τόσο ακριβή όσο δεν μπορούσα καν να το διανοηθώ όταν μου το έλεγε ο φίλος μου ο Κωνσταντίνος που ζει εκεί. Μέχρι που πάτησα το ποδαράκι μου και κατάλαβα από το πρώτο κιόλας βράδυ! Ένα χοτ ντογκ (ναι Μαρινάκι μου, ζεστός σκύλος! ) τύπου καντίνας αλλά πιο μπαγιάτικο και πιο φτωχό, 11,50 ολόκληρα ευρώ! Και η αναζήτηση για την επιβίωση ξεκίνησε!

Θα αρχίσω πρώτα με τα πρακτικά θέματα και θα φυλάξω τις ειδυλλιακές βόλτες για το τέλος. Πάμε λοιπόν να πάρουμε κάτι για τον δρόμο, να το φάμε έξω δηλαδή – αν δεν είναι χειμώνας και δεν κινδυνεύουμε να χάσουμε τα δάχτυλά μας από το κρύο!

Το «Pizza Nation» και το «Äss-Bar Zürich» (https://www.aess-bar.ch/) είναι συμπαθητικά. Στο πρώτο θα πληρώσετε μία πίτσα κανονικού μεγέθους γύρω στα 20 ευρώ, αλλά τουλάχιστον θα χορτάσετε. Στο δεύτερο θα πάρετε λιχουδιές που μπορείτε να βρείτε σε φούρνο, σε αρκετά λογικές τιμές. ( Να σημειώσω εδώ, ότι την μοναδική μέρα που τολμήσαμε να καθίσουμε σε ένα ιταλικό, πληρώσαμε 30 ευρώ το πιάτο – από τα πιο οικονομικά του μενού ).

Αν πάλι, θέλετε να φάτε κάπου σε εσωτερικό χώρο και να μην δώσετε το νεφρό σας, οι επιλογές είναι δύο. Το όμορφο και κεντρικό «Piadina Bar» θα σας χορτάσει και θα σας κάνει να νοιώσετε πολύ ευπρόσδεκτοι. Τα παιδιά εδώ φτιάχνουν νοστιμότατα σάντουιτς με ένα ειδικό ζυμάρι που το ψήνουν επιτόπου – σαν κρέπα αλλά με ψωμένια ζύμη – και υπέροχα αλλαντικά, τυριά και λαχανικά. Λάτρεψα την Bresaola και την σάλτσα αγκινάρας. Επίσης λάτρεψα την αυθεντική ατμόσφαιρα του χώρου και τους εργαζόμενους, που όταν δεν είχαν να ετοιμάσουν κάποια παραγγελία, έπαιζαν το σκάκι τους στο μπαρ.

Κάπως πιο κάτω, προς τη λίμνη, στην πλατεία Bellevueplatz θα βρείτε το «Sternen Grill + Sternen Grill Restaurant im oberen Stock» όπου δεν θα ξετρελαθείτε με την ατμόσφαιρα, αφού δεν έχει ούτε σταλιά. Είναι απλώς ένα ταχυφαγείο που όμως έχει νόστιμα λουκάνικοπιάτα και χορταστικά.

Κι αφού φτάσαμε μέχρι εδώ, λέω να πάμε ως τη στάση του τραμ και να χωθούμε σ’ ένα με κατεύθυνση προς το Tiefenbrunnen. Να κατέβουμε στη στάση Fröhlichstrasse, να μπούμε για έναν καφέ και μια λιχουδιά στο εξαιρετικό κι αγαπημένο «BACKbAR«, κι αφού πάρουμε δυνάμεις, να εγκαταλείψουμε έστω κι απρόθυμα τις αχνιστές τζαμαρίες του και να περάσουμε απέναντι για να κινήσουμε προς τη λίμνη. Και να βρεθούμε ξαφνικά στην εξοχή, στο δάσος, στα παγωμένα νερά, στη γειτονιά των παπιών και των κύκνων, στη θέα των χιονισμένων βουνών, τόσο έξω από την πόλη αλλά στην πραγματικότητα μόλις 7 λεπτά μακριά της. Τον χειμώνα αυτή είναι η καλή πλευρά για να περπατήσετε στη λίμνη. Το πανέμορφο πάρκο Zürichhorn. Μπορείτε να περιπλανηθείτε, να μυρίσετε τον φρέσκο βουνίσιο αέρα, να παίξετε σαν παιδιά, να φτάσετε περπατώντας ως την εξέδρα Aussichtspunkt Riesbach και να πάρετε το τραμ της επιστροφής από το Feldeggstrasse.

Κι αφού τελειώσαμε με την πρώτη μας βόλτα, ελάτε να σας πάω και την άλλη που υποσχέθηκα. Στο κέντρο της πόλης ξανά, στην πλευρά απέναντι από την επιβλητική εκκλησία Grossmünster, θα σας κάνω έναν σύντομο αλλά παραμυθένιο περίπατο. Ξεκινώντας από τη γέφυρα Münsterbrücke κατεβαίνουμε τα σκαλάκια και προχωράμε παράλληλα με το ποτάμι στην Wühre. Βγάζουμε φωτογραφία τις χήνες και τα παπάκια, τους ρίχνουμε λίγα ψίχουλα και συνεχίζουμε έτσι δίπλα στο νερό μέχρι τον σταθμό των φεριμπότ, όπου σκύβουμε τα κεφάλια μας, μπαίνουμε μέσα στην «τρύπια» στοά και ενώ περπατάμε, αγναντεύουμε στα δεξιά μας την άλλη όχθη μέσα από τις καμάρες, ενώ στα αριστερά μας θαυμάζουμε τις περίτεχνες «μυστικές» βιτρίνες. Βγαίνοντας απ’ αυτή την στοά, βρισκόμαστε στην υπέροχη πλατεία Weinplatz όπου αποχαιρετάμε τα νερά του ποταμού, για λίγο μόνο, και κινούμαστε αριστερά και αμέσως δεξιά, όπου θα ανακαλύψουμε το δρομάκι ή τα σκαλάκια αν προτιμάτε που μας οδηγούν στο Lindenhof.

Και να το πάλι το ποτάμι, και να η εκκλησιά, να οι στέγες με τα καφετί κεραμύδια, να οι καμινάδες που αχνίζουν. Όλη η Ζυριχη στο πιάτο! Και στον ουρανό, να κάπου εκεί, ένα φάντασμα πετάει κρατώντας απ’ το χέρι τον γεροστριμμένο τον Σκρούτζ και χάνονται κάπου πιο βαθειά στα στενοσόκακα της πόλης! Ξυπνάμε κι εμείς απ’ την ονειροπόληση και κατηφορίζουμε χαμογελαστοί.

Περνάμε απέναντι από τη γέφυρα Rathausbrücke και καταλήγουμε στο αγαπημένο «Café Henrici» για ένα ζεστό καφεδάκι ή ένα καυτό τσαγάκι, ό,τι προτιμάει ο καθένας. Αυτό το Καφέ έγινε το στέκι μας, για την ευγενική του εξυπηρέτηση, τους χουχουλιάρικους καναπέδες δεξιά, την παρεΐστικη ατμόσφαιρα αριστερά, τις τζαμαρίες του που βλέπουν έξω και φυσικά για τη θέση του. Είναι πολύ φιλικό και ζεστό μέρος και παρότι οι τιμές δεν είναι χαμηλές, μπορείς να τσιμπήσεις ένα σνακ ενώ πίνεις γουλιά γουλιά τον, αξίας έξι ευρώ, καφέ σου! Αν πείτε καλημέρα στον Τζέικομπ θα σας απαντήσει στα ελληνικά, παρόλο που είναι Ισπανός. Πώς θα τον γνωρίσετε; εύκολα. Είναι ψηλός, με κοτσίδα και πάντα ένα χαμόγελο στο πρόσωπο!

Ένα ακόμη φιλόξενο μέρος λίγο πιο κάτω είναι το «Cabaret Voltaire» όπου στην μπροστινή αίθουσα μπορείτε να πιείτε το κατιτίς σας και στα ενδότερα μπορείτε να παρακολουθήσετε κάποια προβολή σχετική με την τέχνη.

Τέχνη είπα; ναι τέχνη. Εδώ οι άνθρωποι αναγνωρίζουν το δικαίωμα του καθένα στην τέχνη, γι’ αυτό και το Μουσείο Τέχνης της Ζυρίχης, το Kunsthaus Zürich κάθε Τετάρτη είναι δωρεάν για όλους. Σας το έχω ξαναπεί στο «Πρώτο Μέρος της Ζυρίχης» αλλά το επαναλαμβάνω, για την εμπέδωση.

Και κάπως έτσι, με το νου στην τέχνη, θα αποχαιρετήσουμε τη Ζυρίχη, αυτή την πόλη έργο τέχνης και πολιτισμού. Εγώ πάω να βρω το φάντασμα, μήπως το καταφέρω να με πάει μια βόλτα στα παιδικά μου χρόνια, και εσάς, σας αφήνω συντροφιά με ζωγραφική και χρώματα.