Έχω παρατηρήσει πως όσο περισσότερο μένω σε ένα μέρος, τόσο πιο δύσκολο είναι για μένα να το περιγράψω. Ίσως συσσωρεύονται πολλές πληροφορίες και δεν ξέρω τί να πρωτοδιηγηθώ. Έτσι και με το Πόρτο, δεν ξέρω από που να αρχίσω. Και κατά το συνήθειό μου, θα ξεκινήσω ανάποδα. Δηλαδή από απέναντι. Από την ιδανικότερη γειτονιά για να μείνει κανείς, την Vila Nova de Gaia. Εμείς μείναμε σε ένα όμορφο διαμέρισμα δύο λεπτά απόσταση από το παρκάκι Jardim do Morro και πραγματικά ήταν απίθανα, αφού κάθε μέρα ξεκινούσαμε τη βόλτα μας διασχίζοντας την ομορφότερη γέφυρα που έχω συναντήσει – κι έχω συναντήσει πολλές -, την Γέφυρα Ντομ Λουίς I ( Ponte Luís I ), έχοντας απέναντί μας το κέντρο του Πόρτο, την Ribeira, και κάτω από τα πόδια μας τον ποταμό Ντούρο!

Δεν ξέρω ποια κοσμητικά επίθετα θα ήταν αντάξια για να περιγράψουν αυτή τη θέα, αυτήν την ομορφιά. Γι’ αυτό δεν χρησιμοποίησα κανένα. Ελπίζω οι φωτογραφίες μου να σας μεταφέρουν έστω και λίγη απ’ αυτήν. Η διώροφη γέφυρα Ντομ Λούις 1 κατασκευάστηκε από τον συνεργάτη του Άιφελ, και είτε την διασχίζεις από τον κάτω όροφο είτε από τον πάνω, έχεις την αίσθηση ότι περπατάς σε ένα κομμάτι του πύργου του Άιφελ, σε ένα μαγικό κομμάτι που λειτουργεί σαν μαγικό χαλί, κι αντί να σε φέρει πάνω από τον Σηκουάνα στο κέντρο του Παρισιού, σε μεταφέρει πάνω από τον Ντούρο στο κέντρο του Πόρτο!

Και προσγειώνεσαι στη Ριμπέιρα, και περπατάς παράλληλα με το ποτάμι στην Cais da Ribeira. Ο ουρανός θα σκοτεινιάσει κι ένα ψιλόβροχο θα κάνει την εμφάνισή του. Θα φτάσεις στην πλατεία της Ριμπέιρα και θα στρίψεις δεξιά για να ανηφορίσεις. Όχι όμως από τον κεντρικό δρόμο. Όόόχι. Θα χωθείς εκεί πιο δεξιά, δεξιά από το χαρακτηριστικό συντριβάνι στην μικρή, στενή κι ατμοσφαιρική Rúa Dos Mercadores. Και καθώς την ανεβαίνεις, χαζεύοντας τα ταβερνάκια που προσπερνάς, η βροχή θα δυναμώσει, αλλά δεν θα σ’ ενοχλήσει. Γιατί σε ένα λεπτό θα έχεις φτάσει στο «The Wine Box«. Θα χωθείς μέσα, θα πιάσεις ένα τραπεζάκι στην τζαμαρία και θα απολαμβάνεις τη βροχή στα ζεστά, βλέποντας τους περαστικούς που ανοίγουν τις ομπρέλες τους, πίνοντας ένα ποτήρι λευκό ξηρό Πόρτο και δοκιμάζοντας μεζεδάκια με γαρίδες, καλαμαράκια, όστρακα κι άλλες θαλασσινές λιχουδιές.

Κι όταν η βροχή κοπάσει, θα συνεχίσεις την ευχάριστη ανηφόρα για να βρεθείς στην πλατεία Largo São Domingos, θα σταθείς μπροστά στους πλανόδιους μουσικούς, θα λικνιστείς στο ρυθμό του τραγουδιού τους, κι έπειτα θα κατευθυνθείς προς την Rua das Flores. Εκεί θα περιπλανηθείς ευχάριστα μέχρι να φτάσεις μπροστά στο «Fábrica da Nata» (Praça Almeida Garret) κι απότομα να θυμηθείς: «ΔΕΝ ΕΧΩ ΦΑΕΙ ΓΛΥΚΟ ΣΗΜΕΡΑ!» Όμως δεν ξεχνάς ότι βρίσκεσαι στην Πορτογαλία και τα παστίς ντε νάτα είναι εδώ. Με το τραγανό τους φύλλο, την ζεστή γλυκιά κρέμα, πασπαλισμένη με κανέλλα και ζάχαρη άχνη, σου δίνουν την ενέργεια που χρειάζεσαι για να συνεχίσεις την περιήγηση. Πάντα ανεβαίνοντας. Μέσα από μικρά στενάκια βρίσκεσαι μπροστά στο πανέμορφο Σιντιβάνι των Λεόντων κι απέναντί σου έχεις την εντυπωσιακή Igreja do Carmo.

Την θαυμάζεις, φωτογραφίζεις τα ψηφιδωτά της και κατευθύνεσαι προς την πιο όμορφη πλατεία του Πόρτο, την Praça de Carlos Alberto.

Αν ο ήλιος έχει βγει, πίνεις ένα καφεδάκι κάπου έξω. Αν κρυώνεις, χώνεσαι στο κουκλίστικο δρομάκι Tv. de Cedofeita και φτάνεις στο «Nicolau Porto«, ανακατεύεσαι με τους ντόπιους, και πίνεις τον καφέ σου σ’ αυτόν τον φιλικό και cozy χώρο.

Κοίτα όμως πώς έφτιαξε ο καιρός! Η νύχτα έρχεται και είναι γλυκιά, έτσι που δεν γίνεται ν’ αντισταθείς. Θα κατηφορίσεις – φτάνουν πια οι ανηφόρες! – μέχρι το «Aduela«, για να απολαύσεις ένα απεριτίφ στα τραπεζάκια του, στην τριγωνική πλατεία ακριβώς μπροστά του και να νοιώσεις ξανά είκοσι χρονών.

Και ναι, καταλαβαίνω. Κουράστηκες πια. Απόκαμες. Ήρθε η στιγμή για ένα ξεχωριστό, πλούσιο δείπνο. Ένα δείπνο με παραδοσιακά πιάτα που θα ευφράνουν την ψυχή σου, λόγω της φιλοξενίας του προσωπικού, (που ενώ σου παρουσιάζει τα πιάτα του μενού σε κάνει και μια βόλτα στην ιστορία της πόλης), και της οικογενειακή ατμόσφαιρα. Εδώ, στο «Postigo do Carvão«.

Πρέπει να φας καλά και να κοιμηθείς καλά, γιατί έχεις πολλές μέρες και πολλές ανηφόρες να αδράξεις. Έχεις πολλές φορές να χαθείς μέσα στα δρομάκια. Έχεις να περπατήσεις πλάι πλάι με τον Ντούρο, να τον αγναντέψεις από το τελεφερίκ κι από το Jardim do Morro. Έχεις να επισκεφθείς τις κλειστές αγορές τροφίμων, να ανέβεις στο φρούριο, να μετρήσεις ένα ένα τα σκαλάκια στο Escadas do Barredo, να δεις το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μπροστά στο Δημαρχείο να αλλάζει χρώματα. Να περπατήσεις την οδό της Αγίας Κατερίνας, να κάνεις επίσκεψη στον πύργο του Ναού των Κληρικών, να παρακολουθήσεις Φάντο, να γνωρίσεις διαφορά οινοποιεία, να θαυμάσεις τον Σταθμό του Σάο Μπέντο. Να γαληνέψεις στον κήπο του Καθεδρικού Ναού με τη θέα του Πόρτο περιμετρικά, να σε καλλεί να χωθείς όλο και πιο βαθειά μέσα του, να εξερευνήσεις κάθε στενάκι, να ανέβεις κάθε σκαλοπάτι του, να σταθείς κάτω από κάθε πύλη, να το νοιώσεις και να το αγαπήσεις μέχρι το τελευταίο σου κύτταρο…