Γράφει ο Δημήτρης Χαρλαύτης

Βρισκόμαστε ακόμη στην Κένυα και όπως το υποσχεθήκαμε, θα συνεχίσουμε την περιήγησή μας εκτός Ναϊρόμπι. Για την ακρίβεια πάνω από 500 χιλιόμετρα μακριά!

Diani

Στα νοτιοανατολικά παράλια της Κένυας, λίγο πιο κάτω από τη Μομπάσα, κοντά στα σύνορα με την Τανζανία βρίσκεται ένας επίγειος παράδεισος με θέα τον Ινδικό ωκεανό. Μια απέραντη παραλία πολλών χιλιομέτρων με κατάλευκη άμμο, κάτω από έναν καυτό ήλιο που δεν αστειεύεται, στη γραμμή του Ισημερινού. Η ζέστη σε συνδυασμό με την υγρασία της παραλίας κάνει την παραμονή στη θάλασσα λιγότερο βιώσιμη. Η θερμοκρασία του νερού είναι γύρω στους 30 βαθμούς κελσίου, αναγκάζοντας πολλούς ξένους τουρίστες να παραμένουν στις πισίνες των πολυτελών ξενοδοχείων που βρίσκονται πάνω στην παραλία.

Ένας μικρός επαρχιακός δρόμος χωρίζει τους δύο κόσμους. Τον κόσμο των λευκών Mzungu, που διαμένουν στα ξενοδοχεία με τις πισίνες, και τις γειτονιές με τις παράγκες και τα μικρά αυτοσχέδια μαγαζάκια που πουλάνε αυτοσχέδια βραχιολάκια και μπανάνες δίπλα σε σωρούς από σκουπίδια που βρωμάνε σάπιο πτώμα. This is Africa. Οι φτωχοί εξαθλιωμένοι ντόπιοι, ξένοι μέσα στην ίδια τους τη χώρα, δεν έχουν πρόσβαση στη μαγευτική παραλία του τόπου τους, την οποία ο αχαλίνωτος νεοφιλελευθερισμός υφάρπαξε και παρέδωσε στα δόντια των επενδυτών. Σας θυμίζει κάτι αυτό;

Πασχίζοντας να επιβιώσουν μέσα σε αυτό το τουριστικό οικοσύστημα οι κάτοικοι του Diani παρέχουν φτηνά προϊόντα π.χ. καρύδες και υφάσματα, ή υπηρεσίες μετακίνησης με αυτοσχέδια τρίκυκλα, τα επονομαζόμενα Tuk Tuk.
Λίγο πιο πίσω, μερικοί καλλιεργούν τα μποστάνια τους και έχουν οικόσιτα ζώα.

Καθισμένοι σε ένα ξενοδοχείο – των λευκών -, παρατηρήσαμε την θλιβερή εξέλιξη του τουριστικού οικοσυστήματος. Μερικές ομάδες αρκετά ταλαντούχων ακροβατών έρχονταν μπροστά στην παραλία κάνοντας την παράστασή τους ενώ στο τέλος έβγαζαν καπέλο ζητώντας ένα μικρό φιλοδώρημα από τους τουρίστες. Αμέσως μετά ο μηχανισμός μπήκε σε λειτουργία. Ντόπιοι ένστολοι φύλακες του ξενοδοχείου άρχισαν να επιδεικνύουν τα γκλομπ τους, να τους προπηλακίζουν ώσπου να τους κάνουν να τραπούν σε φυγή.

Wasini

Ταξιδεύοντας ακόμα πιο νότια, κατευθυνθήκαμε προς τα σύνορα με την Τανζανία. Διασχίσαμε πολλά χιλιόμετρα πράσινου τοπίου με πολλαπλές εναλλαγές μεταξύ φοινικόδασους, φυτειών ζαχαροκάλαμου και βοσκοτόπων.
Πού και πού ξεπρόβαλλαν μικρά χωριά με αυτοσχέδιες καλύβες με σκεπές από φύλλα φοίνικα. Η αυτοσχέδια πατέντα είναι σήμα κατατεθέν στην Αφρική. Τη συναντάς στις κατασκευές, στις μηχανές, στα επαγγέλματα, στα φάρμακα, παντού.

Στα παραθαλάσσια σύνορα με την Τανζανία βρίσκεται το πάρκο του νησιωτικού συμπλέγματος του Wasini, ενός τόπου ξεχασμένου από το χρόνο. Εδώ το μουσουλμανικό στοιχείο είναι πιο έντονο, σε αντίθεση με το καθολικό της υπόλοιπης ενδοχώρας. Οι ντόπιοι βαρκάρηδες, ο Αλί και ο Μουσταφά, αφού μας φόρτωσαν στα καΐκια, μας μετέφεραν στο Kisite, την τελευταία βραχονησίδα στα σύνορα με την Τανζανία, στην οποία υπάρχει ένας πανέμορφος κοραλλιογενής ύφαλος με αμέτρητα είδη πολύχρωμων ψαριών και κοραλλιών. Εκεί οι επισκέπτες μπορούν να βουτήξουν και να κάνουν snorkeling, βλέποντας με τη μάσκα τον πανέμορφο βυθό. Είναι ένας υποβρύχιος παράδεισος στη μέση του πουθενά, ξεχασμένος (ακόμα) από τα δόντια της υπερανάπτυξης.

Μέσα στο καΐκι οι ψαράδες τραγουδούν ντόπια τραγούδια και παίζουν με αυτοσχέδια κρουστά. Στη συνέχεια ζητάνε και από τους τουρίστες να τραγουδήσουν τραγούδια του τόπου τους. Συνεχώς μας λένε τη φράση «Akuna Matata», δηλαδή «άστο να γίνει», «χαλάρωσε βρε παιδάκι μου»… Είναι το διεθνές τσιτάτο τους. Κάτι σαν το δικό μας «Γεια μας» ή «Ώπα» που λέμε στους τουρίστες που επισκέπτονται την Πλάκα. Ο τουρισμός έχει και τη διεθνή του ορολογία…
Στην επιστροφή οι ψαράδες μας άφησαν στο νησί τους, το Wasini, όπου δοκιμάσαμε τοπικά νοστιμότατα εδέσματα, όπως λιθρίνια, καβούρια, αστακούς, kasawa και passion fruit.

Το Wasini είναι ένα νησί 3500 κατοίκων, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, την αλιεία και τον τουρισμό, ενώ μερικοί δουλεύουν απέναντι στο μικρό λιμάνι του χωριού Shimoni. Είναι μια κοινωνία με έντονο το μουσουλμανικό στοιχείο, με τις γυναίκες να φορούν μαντήλες και να ασχολούνται με τις δουλειές του σπιτιού, σκληρό κατάλοιπο ενός αυστηρού παρελθόντος.
Σύμφωνα με τις αφηγήσεις των ψαράδων, στο νησί δεν υπάρχει αστυνομία διότι δεν υπάρχει εγκληματικότητα. Αυτό συμβαίνει γιατί όλο το νησί είναι μια μεγάλη οικογένεια, αφού θεσμικά επιτρέπεται ο γάμος πρώτων εξαδέλφων. Δηλαδή γίνεται της αιμομιξίας…

Οι σπηλιές των σκλάβων

Λίγο πριν την αποχώρησή μας από το Shimoni επισκεφτήκαμε τις σπηλιές των σκλάβων, ένα μέρος με σκοτεινή ιστορία. Σε αυτό το μέρος οι Άραβες στοίβαζαν και τιμωρούσαν τους σκλάβους που προορίζονταν να πουληθούν στη Ζανζιβάρη αλλά και στη Μέση Ανατολή. Ο επισκέπτης μπορεί να δει ακόμα τις σκουριασμένες αλυσίδες καρφωμένες στους σταλακτίτες του σπήλαιου.

Το δουλεμπόριο Αφρικανών ήταν συνήθης πρακτική όχι μόνο για τους λευκούς, αλλά και για τους Άραβες και μάλιστα με πιο σκληρούς όρους, αφού οι τελευταίοι τους ευνούχιζαν, ώστε να μην μπορούν να αναπαραχθούν και να γίνουν ανεξέλεγκτοι. Αυτό δικαιολογεί την απουσία εκτεταμένων μαύρων πληθυσμών στη Μέση Ανατολή, σε αντίθεση με την Αμερικανική ήπειρο, όπου η μαύρη φυλή, όντας απόγονοι μεταφερόμενων εκεί σκλάβων από τους λευκούς αποικιοκράτες, έχει σήμερα πρόδηλη παρουσία.

Παρόμοια σπηλιά είναι και η σπηλιά του Ali Barbour στο Diani, αλλά αντί για μουσείο έχει γίνει πολυτελές εστιατόριο που σερβίρει αχνιστά μύδια, αστακό, καβούρια και άλλα υπερεκτιμημένα εδέσματα και μπαγιάτικα γλυκά (στον Κολωνό έχω βρει πιο φρέσκα) πάνω σε πολυτελή υφάσματα και κάτω από κρυφούς φωτισμούς με ελάχιστη κατανάλωση 20 ευρώ ανά άτομο. Μην πάτε εκεί. Τα εδέσματα των ψαράδων στο Wasini είναι πολύ πιο αυθεντικά και νόστιμα και ας κυκλοφορούν στο τραπέζι της ταβέρνας μυρμήγκια (tungu tungu).

Και μ΄ αυτή τη… γραφική εικόνα θα κάνουμε ένα ακόμη διάλειμμα πριν περάσουμε στο τρίτο και τελευταίο μέρος αυτού του εκπληκτικού ταξιδιού. Σε λίγες μέρες, τα ξαναλέμε.

Φωτογραφίες: Ioanna Malliou, Dimitris Charlaftis