50.000 αυτοκίνητα προς ενοικίαση βρίσκονται διαθέσιμα στο νησί της Κέρκυρας, όσες ακριβώς και οι λακούβες των δρόμων! Εντάξει, πλάκα κάνω. Στην πραγματικότητα, οι λακούβες μπορεί να είναι πολύ περισσότερες!!! Όμως τα πάντα μπορείς να συγχωρήσεις σ’ αυτό το ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ νησί!
Ξέρετε, όσοι με διαβάζετε, ότι κάθε μέρος που επισκέπτομαι το ερωτεύομαι, άλλο λιγότερο κι άλλο περισσότερο, όμως η Κέρκυρα ίσως είναι το πιο όμορφο νησί που έχω γνωρίσει.

Γιατί τα έχει όλα! Μια απίθανη Χώρα, με τα καντούνια και τα αρχοντικά της, τις υπέροχες πλατείες, το Λιστόν – λένε πως παλιά έπρεπε να είσαι στην ειδική λίστα των ευγενών για να περάσεις από κει – το Φρούριο που στέκει άγρυπνος φρουρός σε κάθε σου περίπατο, τον Άγιο – εννοείται τον Σπυρίδωνα – να βρίσκεται στο κέντρο όλων αυτών, και βεβαίως την ευγένεια και τη φιλοξενεία των ντόπιων. Και δεν μιλάω για την τυπική ευγένεια των ανθρώπων που δουλεύουν στην εστίαση, αλλά για μια φιλική διάθεση να σε γνωρίσουν, να σου μιλήσουν και φυσικά να σε εξυπηρετήσουν. Αν σε όλα αυτά προσθέσεις τις καταπράσινες διαδρομές, τα αγέρωχα κυπαρίσσια που στολίζουν τους λόφους, τις πανέμορφες παραλίες, τα γραφικά χωριά και το καλό φαγητό, δεν είναι να απορεί κανείς για την τεράστια προσέλευση επισκεπτών. Τόσο τουρισμό έχει το νησί, που όπου κι αν μπαίναμε, σε ταβέρνα, σε φαρμακείο, σε μάρκετ, παντού, η πρώτη καλημέρα που μας απηύθηναν ήταν στην αγγλική γλώσσα. Εμείς απαντούσαμε στα ελληνικά κι έτσι ξεκινούσε η κουβεντούλα. 

Ήρθε η ώρα για τις βόλτες μας νομίζω, κι επειδή το νησί αυτό είναι ανεξάντλητο, θα σας πάω σε επιλεγμένα μέρη που απόλαυσα και τα νοσταλγώ. Ξεκινάω αμέσως με την αγαπημένη μου παραλία: Ροβινιά λέγεται, βρίσκεται βορειοδυτικά κι έχει λίγο περπάτημα – αφού μπείτε στον κατσικόδρομο, θα βρείτε τρία τέσσερα ιδιωτικά πάρκινγκ όπου μπορείτε να αφήσετε το αυτοκίνητό σας και να κάνετε μόνο λίγο περπατηματάκι. Κι αφού κατεβείτε τα σκαλάκια θα βρεθείτε τσουουουπ στην Ταυλάνδη ή στο Βιετνάμ με ένα μόλις βήμα! Η παραλία είναι ανοργάνωτη οπότε πάρτε μαζί σας άφθονο νεράκι, γιατί δεν θα θέλετε να φύγετε νωρίς από αυτόν τον επίγειο Παράδεισο!

Όταν η μαγεία της Ροβινιάς σας επιτρέψει να αποχωρήσετε, μπείτε στο χωριουδάκι Γαρδελάδες και δοκιμάστε τα νόστιμα μεζεδάκια στο «Καφενές Αλλού» με κρύο κρασάκι και χαλαρή διάθεση.
Κι αφού είμαστε σχετικά βόρεια, θα σας πάω για φαγητό σε ένα ακόμη αγαπημένο μέρος. Η Παλαιά Περίθεια είναι γνωστή και πιστέψτε με αξίζει την ανάβαση – με το αυτοκίνητο καλέ, μην τρομάζετε. Εδώ φαίνεται πως έχει σταματήσει ο χρόνος κι όταν κατηφορίσετε στη μικρή πλατεία για να καθίσετε στον «Φόρο» – μα είναι όνομα αυτό για ταβέρνα; – και να δοκιμάσετε την μαμαδίστικη μαγειρική και τη φιλοξενία της Βάσως και – αν θυμάμαι καλά – του Θωμά, θα το καταλάβετε. Όλα ήταν όπως έπρεπε, η ήσυχη πλατειούλα, η φιλική διάθεση, το χαμόγελο, και φυσικά το φαγητό κι αυτή η καρυδόπιτα στο τέλος με έχουν όλα στοιχειώσει! Σκέφτεστε καμιά φορά, «θα κλείσω τα μάτια μου και όταν τα ανοίξω θέλω να βρίσκομαι…εκεί»; Αυτό ακριβώς. Μετά από ένα δροσερό μπάνιο σε κρυστάλλινα νερά, θα ήθελα να βρίσκομαι στην καρέκλα αυτή, στο τραπεζάκι κάτω από το δέντρο, με τη Βάσω δίπλα μου να μου εξηγεί γελαστή και γαλήνια τί μαγείρεψε για χάρη μου!

Και μετά απ’ αυτό το θείο μέρος θα σας πάω πάλι κάπου όπου δεν συρρέουν οι τουρίστες. Στο νότιο τμήμα του νησιού, που αγάπησα δύο σημεία. Το ένα είναι το ορεινό χωριό Χλωμός! Και βέβαια ο δρόμος είναι χλωμός και θέλει προσοχή, (πηγαίνετε ή από Λίνια ή από Άγιο Δημήτριο. Οποιαδήποτε άλλη διαδρομή βγάζει το GPS είναι μόνο για αιγοπρόβατα!) αλλά μόλις φτάσετε στον «Μπαλή» και αγναντέψετε αυτή την απίστευτη θέα, θα ξεχλωμιάσετε! Τριγυρίστε στα στενάκια του χωριού και χαρείτε τις γωνιές του.
Και θα τελειώσω τις βόλτες εκτός πόλης, με το δεύτερο σημείο – στην πόλη θα σας πάω για φινάλε. Κατευθυνθείτε νότια και πάλι, περάστε από τα Μωραΐτικα και τον Ψαρά και θα φτάσετε στην παραλία Μπουκάρη και το ταβερνάκι που μου έκλεψε την καρδιά λόγω της απίθανης θέσης του πάνω στο κύμα: «Boukari Beach Restaurant». Εδώ καθίσαμε κάτω από έναν συννεφιασμένο ουρανό και ήπιαμε μπυρίτσα με χταποδάκι, βγάλαμε φωτογραφίες και βυθιστήκαμε στο μπλε της θάλασσας.

Αν είστε τυχεροί και πετύχετε ανοιχτό, φεύγοντας από την πόλη προς το νότο, το ταβερνάκι/καφέ  «Aegli Restaurant» απέναντι από το Ποντικονήσι, πιείτε μια τζιτζιμπίρα πριν τις εξορμήσεις σας. Η θέα είναι τέλεια, τα αεροπλάνα απλώνεις το χέρι και τα πιάνεις σχεδόν, πριν προσγειωθούν, οι άνθρωποι είναι ευγενέστατοι, και έχω μείνει με την απορία: γιατί υπολειτουργεί αυτό το όμορφο μέρος;

Ξέρω, είπα πολλά και σας κούρασα. Γι’ αυτό θα σας πάω μια τελευταία βόλτα στην κούκλα πόλη της Κέρκυρας. Θα σας κεράσω έναν καφέ στο «Mikro Café», θα σας κεράσω παγωτό Πάβλοβα στον καταπληκτικό «Παπαγιώργη», θα σας πάω για ένα ξεχωριστό δείπνο στο εστιατόριο που φάγαμε φανταστικά, το «Restaurant Anthos» και τελικά θα σας περάσω από την αγαπημένη μου πλατεία, την πλατεία Δημαρχείου, θα σας αφήσω να τριγυρίσετε λίγο – θέλετε ένα σουβλάκι ή λίγους λουκουμάδες; – και τελικά θα σας πάω για ποτό στον ωραιότερο πεζόδρομο της πόλης, την οδό Γκύλφορδ και το καφέ/μπαρ που παίζει μέσα στη μέρα από κλασσική μουσική έως τζαζ και που όταν πίνετε ποτό στα τραπεζάκια του, σας κάνει να νοιώθετε ότι είστε ντόπιος που συνάντησε την παρέα του και χαλαρώνει ανέμελα συντροφιά με τον Κάρολο Κουν και τον γλυκύτατο Δημήτρη. Εδώ λοιπόν, στο «Cale Larga» θα σας αποχαιρετήσω, με μια συμβουλή: μείνετε μέσα στην πόλη για να είστε κεντρικά για τις εξορμήσεις σας αλλά και για να την χαρείτε μέρα και νύχτα, έχετε στο μυαλό σας τις καθημερινές διακοπές νερού από τον Δήμο, και φυσικά, αν μπορείτε, επισκεφθείτε το νησί τον Μάιο ή στο τέλος Σεπτέμβρη. Μ’ αυτήν τη μία συμβουλή που ήταν τελικά τρεις, σας φιλώ, σας ευχαριστώ για την παρέα σας και ανυπομονώ για την επόμενη βόλτα μας.
Να είστε όλοι καλά,
Άννα.