Ξημέρωσε και είσαι στο Παρίσι ξανά. Ο ουρανός είναι μαβής, η ομίχλη σου κρύβει σχεδόν ολόκληρο τον Πύργο του Άιφελ, η θερμοκρασία έχει πέσει στους -2 βαθμούς Κελσίου. Δεν πτοείσαι όμως. Βάζεις σκούφο και γάντια, παίρνεις το Μετρό και κατεβαίνεις στο Marais (στάση Hôtel de Ville). Περπατάς στους γνωστούς δρόμους, ανεβαίνεις την οδό Vieille du Temple, κάνεις μια στάση για ένα καφεδάκι στα όρθια στο οβάλ ξύλινο μπαρ του λιλιπούτειου «Au Petit Fer à Cheval» και μετά συνεχίζεις προς την οδό των τριανταφυλλιών, την Rue des Rosiers και την Εβραϊκή συνοικία.

Χαζεύεις τα όμορφα μαγαζάκια, χάνεσαι στα γύρω στενά, φωτογραφίζεις από μακριά τον εντυπωσιακό ναό με την κόκκινη πόρτα (τον Saint-Paul Saint-Louis), κάνεις μια στάση στην γοητευτική πλατειούλα du Marché Sainte-Catherine, για να σου ανοίξει την όρεξη, λίγο πριν βρεθείς στην άλλη, την ωραιότερη ίσως πλατεία της πόλης: την κεντρική πλατεία του Μαρέ, Place des Vosges που σε μεταφέρει στον 17ο αιώνα και σε μεταμορφώνει σε ηρωίδα παραμυθιού. Στέκεσαι στο κέντρο της και στριφογυρίζεις, χαζεύοντας τον άψογα φροντισμένο κήπο, τα δέντρα με τα χειμωνιάτικα ξερά κλαδιά που τρυπούν το σκούρο μπλε του ουρανού, τα καφεκόκκινα κτίρια με τις μαύρες στέγες, που σε περιβάλουν και σε κλείνουν μέσα σ’ ένα μαγικό κουτί. Από το οποίο σε βγάζει απότομα το κρύο, που έχει θρονιαστεί στα μάγουλα και στη μύτη σου, απειλεί τις πατούσες σου και ενεργοποιεί το στομάχι σου!

Έτσι, κατευθύνεσαι χωρίς καθυστέρηση προς την καμάρα που σε βγάζει στην Rue de Birague, και μπαίνεις μέσα στο πάντα ζωντανό και φιλικό «Café L’Arsenal». Λίγες θέσεις είναι ελεύθερες. Μία στον καναπέ, δίπλα στον ασπρομάλλη κύριο που διαβάζει την εφημερίδα του. Μία μπροστά στη τζαμαρία, ανάμεσα στο ερωτευμένο ζευγαράκι και στους συνταξιούχους που πίνουν το καφεδάκι τους συζητώντας ζωηρά. Μία μπροστά στον καλλιτέχνη που διαβάζει ένα βιβλίο ενώ περιμένει τον φίλο του. Και πράγματι, αυτός δεν αργεί να φτάσει. Μέχρι να στριμωχτείς στο τραπεζάκι της τζαμαρίας, έχει έρθει και κάθεται μαζί με τον καλλιτέχνη, πίσω σου. Παραγγέλνεις μια ομελέτα με τα όλα της και μια ζεστή κρεμμυδόσουπα και, μέχρι να τα παραλάβεις και να αφοσιωθείς στην κατανάλωσή τους, παρατηρείς την γνωστή παρέα των νεαρών που είδες και την προηγούμενη φορά που ήσουν εδώ, να στέκεται στη μπάρα πίνοντας μπύρες και κουβεντιάζοντας γελώντας με την μπαργούμαν, χωρίς να έχουν βγάλει τις καμπαρντίνες και τα παλτό τους, έτοιμοι να ξαναβγούν στο κρύο μόλις αδειάσουν τα ποτήρια τους.

Κάπως έτσι συνεχίζεται η μέρα και για σένα. Με μεζεδάκια, καφέδες και κρουασάν, περιπάτους και αξιολόγηση βιτρινών! Δεν παραλείπεις, μόλις κάνει την εμφάνισή της η νύχτα κι ανάψουν οι φανοστάτες, να περπατήσεις την ατμοσφαιρική Rue Saint-Antoine προς την Ριβολί. Και τελικά, η νύχτα σε βρίσκει στο ευχάριστα φασαριόζικο «Le Pick Clops», να απολαμβάνεις τα κόκκινα κρασιά του, την κις λοραίν της ημέρας και το ασταμάτητο πήγαινε-έλα των περαστικών έξω απ’ την τζαμαρία, που σε κάνει να μαντεύεις κάθε φορά τον προορισμό και τις ζωές τους…

#paris #marais #iloveparis #parisjetaime #france #vacation