Γράφει η Ελευθερία Μακρυγιάννη

Έχω τόσες ώρες άπραγη στο κάθισμα του συνοδηγού ακούγοντας τα παιδιά να τσακώνονται για έναν ροζ μαρκαδόρο… 

Και σκέφτομαι σκέφτομαι…

Κι αναρωτιέμαι εάν όλοι αυτοί που αποφάσισαν να περάσουν το Πάσχα κάτω από το αυλάκι για να πάνε στα χωριά τους, είναι πράγματι Αθηναίοι!

Τι θα συνέβαινε στη χώρα εάν έμεναν ακόμη στις γενέτειρες τους; Πώς τους αρέσει αυτή η χωρίς χρόνο ζωή; Και γιατί υπάρχουν διόδια;

 Το ταξίδι από Βόλο για Άργος δεν είναι μεγάλο, μα έγινε, εξαιτίας αυτής της ασυνήθιστης για μας κίνησης. 

Μα γιατί τη λένε κίνηση εφόσον δεν κινείται κανείς;

Το Άργος λοιπόν είναι ένα μέρος αδικημένο. 

Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από άλλες πόλεις και το λέω εγώ που ήμουν τοπικίστρια. 

Είναι από τις παλαιότερες, συνεχώς κατοικούμενες πόλεις στον κόσμο. Χαζοί ήταν όλοι αυτοί που την κατοίκησαν λοιπόν;

Το κάστρο της, που φωτίζεται πανέμορφα τη νύχτα, ονομάζεται Λάρισα. Ούτε αυτό δε με πείραξε σαν Βολιώτισσα…

Και είναι ίδιο με το κάστρο του Ναυπλίου, το Παλαμήδι. Λίγο πιο κάτω από το κάστρο υπάρχει το μοναστήρι της Παναγιάς Πορτοκαλούσας το οποίο ερωτεύτηκαν τα παιδιά μου και κάτω από το μοναστήρι, στο υπόγειο σα να λέμε, είναι το Κρυφό Σχολειό όπου το 1798  φοίτησε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Βλέποντας τη θέα απο εκεί συνειδητοποιείς ότι το μυαλό των προγόνων μας  έπαιρνε άλλες στροφές. Από το Άργος βλέπεις καθαρά το κάστρο του Ναυπλίου και το αντίθετο. Και από τις Μυκήνες βλέπεις και τα δύο κάστρα. Σχηματίζουν κάτι σαν τρίγωνο φαντάζομαι. Μα τις Μυκήνες δεν τις βλέπεις από πουθενά. 

Αυτή ήταν η τέταρτη φορά που επισκέφτηκα τις Μυκήνες (12 χιλιόμετρα από το Άργος).

Ο καιρός ήταν υπερβολικά ζεστός για Απρίλιος, ότι πρέπει για αρχαιολογικό χώρο, για εγκαύματα και γρανίτα καρπούζι…

Οι εκατοντάδες τουρίστες με τιραντάκια και σορτς, εμείς με τζίν και φούτερ… το σύνδρομο της Ελληνίδας μάνας… 

Ο Δημήτρης ήρθε τρέχοντας 

 – Μαμά ένας κύριος εκεί στο γκρουπ με είπε Μητσάκο! Πώς ήξερε το όνομά μου;

– Τί λες μωρέ Μήτσο; Τί σου είπε δηλαδή;

– Μπουένος Ντίας Μητσάκο!

– Μήπως σου είπε, Μπουένος Ντίας Μουτσάτσο;…

-Μαμά βγάλε φωτογραφία το θησαυρό του Ατρέα να το δείξω στην κυρία μου… Μαμά βγάλε το σπαθί του Αγαμέμνονα να το δείξω στην κυρία μου… Μαμά βγάλε τον τάφο της Κλυταιμνήστρας και στείλτο στην κυρία μου…

Και εγώ που ξέχασα τη φωτογραφική μου στο Βόλο… έχω ανοίξει Instagram και στέλνω στις φίλες μου..  κοίτα εδώ είναι ο Μιχάλης Ρέππας που κοιτάζει το θησαυρό του Ατρέα και εδώ ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος μπροστά στο σπαθί του Αγαμέμνονα… 

Ιστορικές στιγμές!

Λοιπόν η είσοδος στις Μυκήνες είναι στα 20€ όμως στις 19/4 ημέρα μνημείων ήταν δωρεάν. Το λες και κωλοφαρδία… (συγνώμη για τα γαλλικά)

Επίσης όποιος γκουγκλάρει και δει ότι η είσοδος στο Παλαμήδι είναι 4€ να μη το πιστέψει… 20€ και αυτό! 

Να θέλεις να δείξεις στα παιδιά σου την ιστορία τους και να πεινάσεις μία εβδομάδα. Εμ, φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη και τώρα θέλουν να το κρύψουν κατάλαβες; 

Μετά τις Μυκήνες λοιπόν επισκεφτήκαμε μια ταβέρνα στο Άργος διότι ήσαν Μεγάλη Παρασκευή και θέλαμε καλαμαράκια τηγανητά… και τσουπ ακριβώς δίπλα, το αρχαίο θέατρο Άργους… 

Παλαιότερο και μεγαλύτερο από της Επιδαύρου με χωρητικότητα που έφτανε τους 20.000 θεατές και παρόλο που λείπουν τα ακριανά του καθίσματα η ακουστική του  είναι σοκαριστική.  Έμεινα στο κέντρο της σκηνής και άκουσα τη φωνή μου σαν να μιλούσα σε μικρόφωνο. 

Εκνευρίστηκα και με ένα ζευγάρι Αυστριακών που νόμιζαν ότι είναι ρωμαϊκό! Ξεστραβώσου, γράφει 320 π.Χ.

Βαριά τα καλαμαράκια…φφφφ! 

Μισό λεπτό να πάω στη σκιά… 

Όπως είπα στην αρχή είναι μία αδικημένη πόλη γιατί παρόλο που διαθέτει από ενετικά (βλ. στρατώνες Καποδίστρια), βυζαντινά, οθωμανικά, ελληνιστικά κτίσματα και πάρα πολλά να δεις, αμπελώνες, πορτοκαλεώνες μυρωδιές, γεύσεις… όλοι έχουμε πάει στο πανέμορφο – δε λέω- Ναύπλιο, μα λίγοι στο Άργος. Η απόσταση μεταξύ τους είναι γύρω στα δώδεκα χιλιόμετρα και ο δρόμος καταπληκτικός. Κάνε το βήμα την επόμενη φορά εσύ Αθηναίε… εσύ ναι κατάλαβες… ο Θεός να σε κάνει Αθηναίο!