Να κάνεις στάση στο Βόλο, για να δεις αγαπημένους φίλους και να μαθαίνεις όλα τα καλά στέκια για τσίπουρο, με κορυφαίο, το παραδοσιακό «Καβουρας» στην Χατζηαργύρη, με την βαβούρα των θαμώνων σε πρώτο πλάνο, αλλά και τις απίθανες μυρωδιές να σε προκαλούν (ναι Ηλιάνα! ) να στριμωχτείς ανάμεσά τους. Αν προλάβεις…

Να συνεχίζεις την περιήγηση στη Λάρισα, που είναι τόσο αγαπημένη, αφού ζουν εκεί φίλοι καρδιακοί, και να ανακαλύπτεις μία απίστευτα ζωντανή πόλη και ένα από τα πιο ενδιαφέροντα εστιατόρια που έχεις επισκεφτεί: «Nonna Rossa«. SOS: Αφήστε χώρο στο στομάχι για το μιλφέιγ με τη φράουλα!

Να κατευθύνεσαι προς το Μέτσοβο και να μαγεύεσαι για πολλοστή φορά από τα επιβλητικά Μετέωρα που σε συντροφεύουν για λίγο στη διαδρομή, κι από την αποπλανούσα ομορφιά της Κατάρας, που μόνο κατάρα δεν είναι, αφού είναι χάρμα οφθαλμών! Και τελικά να κατηφορίζεις στο γραφικό Μέτσοβο.

Να γυρίζεις το πρόσωπο προς τον ήλιο, να γεμίζεις τις αποθήκες του οργανισμού με βιταμίνη D, να φωτογραφίζεις τα χιονισμένα βουνά γύρω σου, να μυρίζεις τα έλατα, το οξυγόνο, την αγνή φύση … αλλά και κάτι άλλο. Κάτι γαργαληστικό που σου ξυπνάει το αίσθημα της πείνας και σε οδηγεί καυευθείαν στην ταβέρνα «Τα 5 Φφφφφ». Εκεί, άκρη άκρη στην αυλή, αγναντεύεις το χωριό, τα πέτρινα σπίτια, τις γκρίζες πλάκες στις στέγες, και γεμίζεις ικανοποίηση, που ολοκληρώνεται με το εξαιρετικό κοκορέτσι και το κοντοσούβλι αρνί, ζουμερά και πεντανόστιμα. Το τζατζίκι τα δροσίζει όλα τέλεια, και δεν θέλεις να φύγεις ποτέ από εκεί, αλλά δεν μπορείς να αγνοήσεις και τα Γιάννινα – όπως τα λένε οι παλιοί Γιαννιώτες – που σε περιμένουν.

Να φτάνεις στα Ιωάννινα και να βουτάς τη ματιά σου μέσα στην γαλήνια λίμνη. Τα χιονισμένα βουνά να στέκουν φρουροί, ο ήλιος να δύει αργά, και να σε περιμένει να πιεις ένα καφεδάκι, πριν νυχτώσει, εκεί δίπλα στα τείχη του κάστρου, στην «Σκάλα» που έμελλε να γίνει το στέκι σου. Τί γραφική πόλη, τί όμορφη, τί ζωντανή, τί αναμνήσεις από τα νιάτα σου! Εδώ είδες την πρώτη σου ταινία στη μεγάλη οθόνη – «Άρωμα γυναίκας» με τον Αλ Πατσίνο – και πήρες μια γεύση από φοιτιτική ζωή… . Το νησάκι σε καλοσορίζει, η συνοικία του Κάστρου φτιάχνει ατμόσφαιρα, τα ασημικά στολίζουν τις βιτρίνες, οι μυρωδιές σε ξεσηκώνουν κι εδώ. Και σε ικανοποιούν ιδιαίτερα τρεις λιχουδιές: η γλυκιά μπουγάτσα του «Select», το παγωτό του «BRETTANIA» και το γιαννιώτικο μπακλαβαδοκαταΐφι του «Τριανταφύλλου«. Όλα σε απόσταση αναπνοής μεταξύ τους, δυο βήματα από το Ρολόι. Το Ρολόι, που είναι για τους Γιαννιώτες, ό,τι είναι η Καμάρα για τους Θεσσαλονικιούς… .

Σε ικανοποιεί φυσικά και ο περίπατος γύρω από τη λίμνη, και το καφεδάκι με γλυκό κουταλιού στο «Chevalier» μέσα στο Κάστρο, και η θέα από το Ιτς Καλέ, και η ευχάριστη ιδιοσυγκρασία των ντόπιων που είναι φιλόξενοι και ευγενικοί. Σε ικανοποιεί βεβαίως, και η εγγύτητα της πόλης με τα ξακουστά – και όχι άδικα – Ζαγοροχώρια.

Να ανηφορίζεις βόρεια, με προορισμό στο GPS τη Γέφυρα της Κλυδωνιάς όπου σε έστειλε η αγαπητή Χριστίνα για να χαρείς τον Βοϊδομάτη, να πλησιάζεις, και να οδηγείς για 700 μέτρα σε χωματόδρομο, που σε βάζει στην καρδιά της φύσης και σε φέρνει σε επαφή με το πιο κρυστάλλινο, το πιο καθαρό, το πιο ερωτεύσιμο ποτάμι που έχεις συναντήσει! Το γεφύρι να στέκει περήφανο έχοντας επίγνωση της ομορφιάς του κι εσύ να βρίσκεσαι εκεί, χωρίς άλλους επισκέπτες, σα να σου ανήκει όλη αυτή η μαγεία!

Να αποχωρίζεσαι με βαριά καρδιά τα κελαρυστά νερά του Βοϊδομάτη  και να παίρνεις τον δρόμο για το Πάπιγκο το ξακουστό. Με την χιονισμένη κορυφή της Τύμφης παρέα, σε όλη την διαδρομή και σε όλο της το μεγαλείο! Κι όταν φτάνεις τελικά, να καταλαβαίνεις για ποιο λόγο όλοι μιλούν για το Πάπιγκο. Στη σκιά των γιγάντων, προστατευμένο κι επιβλητικό, αυτό το χωριό σε μαγεύει. Οι εικόνες γεμίζουν την ψυχή σου, αναπνέεις τον καθαρό αέρα, αισθάνεσαι τη γοητεία του βουνού και του υψόμετρου, της πέτρας, και του ξύλου που καίγεται στα τζάκια. Είναι καθημερινή και είναι ήσυχα. Λίγα ταβερνάκια είναι ανοιχτά, αλλά εσύ αισθάνεσαι ότι βρήκες το καλύτερο. Αυτό με την αυλή και την καλύτερη θέα. Με τα τρυφερά παϊδάκια και το αρνί στη γάστρα που λειώνει στο στόμα. Με το αρωματικό τσιπουράκι. Με τον σκυλάκο που σε πλησιάζει διακριτικά και περιμένει ένα μεζεδάκι. Μα πού να βρεθεί; αφού τα πιάτα άδειασαν αστραπιαία, τίποτα δεν περίσεψε, εκτός βεβαίως, από πολλά χάδια στη γλυκιά φατσούλα.

Ο ήλιος πηγαίνει προς τη δύση του κι εσύ περνάς μια βόλτα απ’ την Αρίστη στον δρόμο του γυρισμού. Δεν στεναχωριέσαι που αποχωρίζεσαι το Πάπιγκο, γιατί σε περιμένουν κι άλλες όμορφες μέρες στα Γιάννενα κι άλλες βόλτες, κι άλλα τσιπουράκια.

Πάμε μέχρι τους Λιγκιάδες για ένα τελευταίο; 😄