Είμαστε ακόμα στην Κωνσταντινουπολη. Νυχτώνει, κι ο ουρανός γεμίζει αποχρώσεις του κόκκινου, λες κι οι μιναρέδες που ξεπροβάλλουν από το Τέμενος Σουλεϊμάνιγιε, τον πληγώνουν και ματώνει τόπους τόπους. Για να σιγουρευτούμε ότι δεν έχει γίνει καμία αιματοχυσία, το επόμενο πρωί επισκεπτόμαστε το Τέμενος.

Είναι χτισμένο ψηλά – γι αυτό και φαίνεται από πολλές γωνιές της πόλης – και, για μένα, είναι το ομορφότερο τζαμί της. Σε μία προσπάθεια να αισθανθώ ντόπια, βγάζω τα πεδιλάκια μου, τυλίγω με το φουλάρι μου το κεφάλι μου, και μπαίνω μέσα. Στο πρώτο αβέβαιο βήμα, μού έρχονται αναμνήσεις από τον Καρδινάλιο που με κυνήγησε, και μια ανησυχία – πού πάω η Χριστιανή; Αλλά μόλις περνάω την ανοιχτή πόρτα, εκπλήσσομαι ευχάριστα. Πολύς κόσμος είναι μέσα, παρέες νέων κάθονται οκλαδόν στην πεντακάθαρη μοκέτα και συζητούν, επισκέπτες βγάζουν φωτογραφίες και γενικά υπάρχει μια γαλήνη και μια ηρεμία. Το εσωτερικό του ναού είναι πανέμορφο, ο τρούλος ένα κόσμημα, και τελικά, ενώ μπήκα φοβισμένη, βγήκα γελαστή. Χαιρέτησα τον Πύργο του Γαλατά που μας κοίταζε από απέναντι και συνέχισα την βόλτα μου.

Από την ησυχία, πάμε προς την ευχάριστη, ζωντανή, πολύχρομη κι αρωματική ατμόσφαιρα του Kadınlar pazarı στην όμορφη γειτονιά του Φατίχ. Εδώ είναι το αγαπημένο μου παζάρι. Το προτιμώ και από το Καπαλί Τσαρσί και από την Αιγυπτιακή αγορά που πνίγονται στους τουρίστες. Εδώ θα δεις κυρίως ντόπιους, οι πωλητές δεν σε ενοχλούν ούτε σε πιέζουν, και βρίσκεις υπέροχα μπαχαρικά, τσαγάκια, γλυκίσματα αλλά και μεζεδάκια, πολύ πιο οικονομικά. Αφού ψωνίσεις τα καλούδια σου, ο ευγενικός κύριος σε κερνάει και μπισκοτάκι γεμιστό με μαρμελάδα. Μμμμμμμ όνειρο!

Με ανεβασμένη διάθεση, κάθεσαι για ένα αρωματικό καφεδάκι κάτω από τα τείχη του παλιού υδραγωγείου (Υδραγωγείο του Ουάλη – Bozdoğan Kemeri ), βολεύεσαι στα χαμηλά σκαμνάκια και ρουφάς! Απόλαυση!   

Το περπάτημα κι ο καφές μας άνοιξε την όρεξη και θα πάμε σ’ ένα μυστικό μέρος, να φάμε αυγά στραπατσάδα πικάντικη, ή όπως το λένε εδώ Μενεμέν, και αυγουλάκια μάτια με λουκάνικο ή χωρίς – όπως προτιμάει κανείς – κατευθείαν από το τηγανάκι, στο οικογενειακό, απολύτως τούρκικο «Yeşil Rize Büfe» ( Bereketzade, Kule Çk. No:11, 34421 Beyoğlu ), μια ανάσα από τον Πύργο του Γαλατά. Εδώ μιλάμε τούρκικα ή με τη γλώσσα του σώματος. Και μετά τα καταπληκτικά αυγουλάκια – λέμε ευχαριστώ στον κυριούλη στα Τούρκικα:»Teşekkürler» – Τεσσέκιουλερ, και μας απαντάει χαμογελαστός στα … Γαλλικά:»A bientôt» – Α μπιεντό! Πάντως, επικοινωνήσαμε. Σε μέρη σαν κι αυτό, που τα βρίσκουμε σε πιο ήσυχους δρόμους, τρώμε εξαιρετικά και στο ένα τρίτο της τιμής που πληρώνουμε οπουδήποτε αλλού.

Μετά το φαγητό, ένα ακόμη καφεδάκι επιβάλλεται. Κι εφόσον είμαστε στην περιοχή του Γαλατά, έχουμε δύο αγαπημένες επιλογές. Το «Freddo Galata Cafe & Patisserie» στο πιο γραφικό δρομάκι της γειτονιάς που – ευτυχώς – δεν το έχουν ποδοπατήσει οι τουρίστες, είναι η μία επιλογή, και το «Kırmızı Kedi Pera» είναι η άλλη επιλογή. Στο δεύτερο, παίρνουμε και το βιβλίο μας μαζί, βουλιάζουμε σε μία από τις πολυθρόνες και ξεχνιόμαστε με τις ώρες.

Τί κι αν δίπλα είναι η πολύβουη Ιστικλάλ. Εμείς βαδίζουμε σ’ έναν δικό μας κόσμο. Κι όταν πια έχουμε χορτάσει θαλπωρή, ανηφορίζουμε αυτόν τον καταπιεστικά γεμάτο από κόσμο πεζόδρομο, ραγισμένη ανάμνηση του παλιού Πέρα, και όταν φτάσουμε σχεδόν στα δύο τρίτα του, στρίβουμε δεξιά στην οδό Turnacıbaşı, κάνουμε ένα ευχάριστο ζιγκ ζαγκ και σε οχτώ λεπτά – αν δεν κάνουμε στάση να ψωνίσουμε κανένα φανταστικό κιλίμι -, φτάνουμε στο «Cihangir Mantıcısı«. Εδώ, νιώθεις σαν στο σπίτι σου, ένα σπίτι ανοιχτό στον κόσμο και χωρίς πολλά στοιχεία ντεκόρ, αλλά με ανοιχτή καρδιά επίσης, και με μαμαδίστικη κουζίνα. Οι πικάντικοι λαχανοντολμάδες με κόκκινη σάλτσα, τα ομοίως πικάντικα μπιφτεκάκια στο πυρέξ, με πατάτες και κόκκινη σάλτσα, κι η ανάλαφρη πιτούλα με τον κιμά ήταν πεντανόστιμα! Κι αν μετά απ’ αυτό θέλετε καφέ και τέλειο cookie, περνάτε απλώς τον δρόμο απέναντι – ε όχι στο μανάβικο βρε παιδιά, λίγο πιο δεξιά, στο «Mundo Novo Cafe Cihangir». Αν πάλι, ορέγεστε παγωτό, να σας φύγει η κάψα απ’ το τσίλι, στο «Freddo Dondurma», κάθε ντόπιος θα σας στείλει! (Ποίηση γράφω!!!) Όλα αυτά τα νόστιμα, σε απόσταση αναπνοής το ένα απ´το άλλο! Σε μία από τις πιο όμορφες, αυθεντικές και ενδιαφέρουσες γειτονιές της πόλης.

Εδώ δεν βλέπουμε μαντήλες. Βλέπουμε νεολαία να γεμίζει τα καλόγουστα μαγαζιά, βλέπουμε εκκολαπτόμενους ηθοποιούς να διαβάζουν τους ρόλους τους, βλέπουμε χορευτές. Περπατάμε κι εξερευνούμε το Cihangir και το Çukurcuma, με τα αμέτρητα καφέ κι εστιατόρια, δοκιμάζουμε, γευόμαστε, επικοινωνούμε, γελάμε.  

Και στην επιστροφή, περπατάμε στην οδό Boğazkesen, μέχρι να συναντήσουμε την τόσο ενδιαφέρουσα Karabaş Mektebi Sk. που γίνεται στη συνέχεια Lüleci Hendek Cd., για να την εξερευνήσουμε κι αυτή – με κατεύθυνση προς τον γνωστό Πύργο -, να δούμε έργα τέχνης, αντίκες, χειροποίητες κούπες, χαλιά, μεταχειρισμένα ρούχα, πορτατίφ και βίντατζ επιλογές.  Στην διαδρομή θα βρούμε επίσης μικρά κεμπαμπτζίδικα, από τα καλύτερα της πόλης. Και τελικά, θα πάρουμε μια ανάσα για μια τελευταία ανηφόρα, δεξιά στην Hoca Ali Sk., και θα βγούμε εκεί που ήπιαμε καφέ νωρίτερα. Στο «Freddo Galata Cafe & Patisserie».

Μη μου πείτε ότι θέλετε κι άλλο;!…