Από την Ελευθερία Μακρυγιάννη

Δεν ξέρω εάν θα είμαι και πολύ αντικειμενική γιατί ο Βόλος είναι η πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα.
Είναι όμως πανέμορφος ο άτιμος!
Θα προσπαθήσω να γράψω για μέρη τα οποία δεν τα βλέπεις εάν δεν σου τα πει κάποιος.
Η πόλη του Βόλου είναι για μένα αδικημένη γεωγραφικά, γιατί περνώντας από την εθνική οδό θα πρέπει να κάνεις παράκαμψη ανατολικά, και εάν περνάς από θαλάσσης θα πρέπει να κάνεις «παράκαμψη» δυτικά και να μπείς στον Παγασητικό κόλπο.
Παρόλα αυτά μπαίνοντας στην πόλη και από τις δύο διαδρομές πρώτα συναντάς τα «Παλαιά».
Περιοχή υποβαθμισμένη, με μαγαζιά και επαγγέλματα πού είναι υπό εξαφάνιση.
Κάνοντας μία βόλτα μπορείς να αγοράσεις αλεύρι χύμα, ζωντανές κότες και γαλοπούλες, ζωοτροφές, εργαλεία ή να «γανώσεις» τα σκεύη σου. Τα βράδια περπατώντας στους ίδιους πεζόδρομους θα ακούσεις να βγαίνουν διάφορες μουσικές από κλειστές μεταλλικές παλιές πόρτες…
Ελληνικό χιπ χοπ, ροκ, ελαφρολαϊκά live, ρεμπέτικα και ηλεκτρονική μουσική.
Και μετά το ποτό σου θα φας πεϊνιρλί με τηγανητές πατάτες και σαλάτα Ουγγαρέζα.

Η πρώτη πρωινή σου βόλτα θα πρέπει να είναι στο «κορδόνι».
Έτσι λένε οι βολιώτες τον κυματοθραύστη μήκους 2 χιλιομέτρων που καταλήγει σχεδόν απέναντι στα Πευκάκια.
Ένας αναζωογονητικός περίπατος περνώντας από το γεφυράκι με θέα την παραλία του Βόλου, τα σκάφη και τους αθλητές που κάνουν προπόνηση στο κανόε καγιάκ. Ναι θα μου πεις την παραλία την ξέρεις, δε μπορούσα να αντισταθώ σ’αυτό συγνώμη…
Ας ανέβουμε λιγάκι ψηλότερα λοιπόν…
Στους πρόποδες του Πηλίου. Μη τρομάζεις, είναι λιγότερο από 10′ διαδρομή με το αυτοκίνητο.

Θα συναντήσεις λοιπόν τον ποταμό Κραυσίδωνα που κατεβαίνει με ορμή τους χειμερινούς μήνες από το Μέγα Ρέμα ανάμεσα από Πορταριά και Μακρυνίτσα και είναι φυσικό σύνορο του Βόλου και της Νέας Ιωνίας. Στην περιοχή που λέγεται Άγιος Ονούφριος η φύση γύρω από το ποτάμι οργιάζει, πλατάνια δε σε αφήνουν να δεις τι χρώμα έχει ο ουρανός και το μόνο που ακούς είναι το ορμητικό νερό.
Φυσικός καταρράκτης και ο Άγιος Νικολάκης ο κρεμαστός, να σε προσέχει σκαρφαλωμένος πάνω στο βράχο! Όλα αυτά 15′ με τα πόδια από το πατρικό μου, πήγαινα μία φορά την εβδομάδα 😁

Εκεί υπάρχει κι ένα καταπληκτικό μαγαζί τους καλοκαιρινούς μήνες που σέβεται τη φύση με σκαλιστά καθίσματα σχεδόν μέσα στο νερό. Ημίφως και απίστευτη δροσιά.

Η Νέα Ιωνία τώρα έχει να σου προσφέρει μία άλλη νοσταλγική διάθεση.
Διασχίζοντας τα στενά τριγύρω από την εκκλησία της Ευαγγελίστριας, – το κέντρο της προσφυγιάς και της ιστορίας -, κάνεις ένα πραγματικό ταξίδι στο χρόνο.
Πλακόστρωτα στενά που καταλήγουν σε καμιά δεκαριά σπιτάκια με κοινή αυλή στη μέση.
Υπάρχουν 16 με 20 τέτοιες προσφυγικές αυλές όπου μπορώ να περπατάω εκεί μέσα για ώρες…
Παρατηρώντας, καταλαβαίνεις ακριβώς πώς ήταν η ζωή των Μικρασιατών προσφύγων, τότε αλλά και τώρα, γιατί επί το πλείστον κατοικούνται ακόμα από εκείνους. Κάθονται όλοι έξω δηλαδή και σε καλημερίζουν, και υπάρχει κι αυτή η αύρα, αυτή η οργάνωση του χώρου, η συμμετρία, το γιασεμί ακόμα και οι μυρωδιές από τις κατσαρόλες…
Είναι το κάτι άλλο!

Επίσης λατρεύω όλα τα μικρά παρκάκια με μικρά δασάκια πού ξεφυτρώνουν εδώ κι εκεί μέσα στη πόλη.
Και όλα τα τσιπουράδικα που τυχαίνει να είναι κρυμμένα σε κάθε λογής στενό.
Τα εντοπίζεις από τις μυρωδιές δεν είναι δύσκολο…
Ο Βόλος λοιπόν θέλει τα εξής: να έχεις πόδια, μύτη, και κυρίως, φίλη εμένα… Και θα περάσεις τέλεια!

Φωτογραφίες: Ελευθερία Μακρυγιάννη

Όπως λέει ο Φρανκ Σινάτρα: «Θέλω να ξυπνάω σε μια πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, να είμαι ο βασιλιάς του λόφου, η κορυφή της λίστας, να είμαι στο νούμερο ένα, να είμαι κομμάτι της. New York, New York!»

Εδώ και πολλά χρόνια θέλω να γράψω ένα άρθρο για το ταξίδι μου στη Νέα Υόρκη. Όμως πάντα με σταματούσε η απορία: τί να πρωτογράψω για μια πόλη τόσο γεμάτη, τόσο όμορφη, τόσο ζωντανή, τόσο λαμπερή, μια πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, που έχει γίνει τραγούδι όχι μία φορά, που έχει γίνει ταινία, ουκ ολίγες φορές, μια πόλη που την έχουν υμνήσει με κάθε τρόπο και όχι άδικα. Τελικά, συζητώντας με φίλους, αποφάσισα πως ναι, είναι αδύνατον να περιγράψω ένα ταξίδι τριών εβδομάδων, είναι αδύνατον να περιγράψω όσα ζήσαμε εκεί, αυτά τα κινηματογραφικά Χριστούγεννα και την μοναδική Πρωτοχρονιά που περάσαμε στο Μανχάταν. Αυτό που φαίνεται εφικτό, είναι το να δώσω μια συνολική εικόνα και μερικές συμβουλές προς τους επίδοξους επισκέπτες.

Να ξεκινήσω λέγοντας ότι αν αγαπάτε τα ταξίδια κι αν θέλετε να πάρετε μια γεύση του πλανήτη μας, ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη σίγουρα πρέπει να μπει στα σχέδιά σας. Δεν είναι εύκολο, όμως το δικό μας ξεκίνησε με ένα όνειρο και έναν κουμπαρά. Αν κλείσετε εγκαίρως αεροπορικά εισιτήρια, και βρείτε ένα οικονομικό μέρος για διαμονή (αυτό είναι μάλλον το δυσκολότερο σημείο του εγχειρήματος), θα έρθει η στιγμή που το όνειρο θα γίνει πραγματικότητα. Για μια οικονομική διαμονή, αναζητείστε καταλύματα στην περιοχή γύρω απ’ το Μανχάταν, στο Μπρούκλιν ή το Μπρονξ.

Αν η τσέπη σας το αντέχει, προτείνω αβλεπί το εκπληκτικό Mount Morris House στο Χάρλμεμ, που θα κάνει την εμπειρία της διαμονής σας μαγική. Όποια κι αν είναι η απόφασή σας, θα σας έλεγα να μην μείνετε στο κέντρο. Το κέντρο του Μανχάταν έχει ενδιαφέρον να το επισκεφθείς, αλλά δεν έχει την ατμόσφαιρα της γειτονιάς που δίνουν άλλα σημεία της πόλης, έχει πολύ φασαρία, τουρισμό και σε τίποτα δεν θα βοηθήσει τις διακοπές σας. Σε αντίθεση, το Χάρλεμ, είναι πανέμορφο, καθαρό, με τα κτίρια του 1800 να στήνουν το σκηνικό, με τους δεντροστόλιστους δρόμους, με πολλά αγαπημένα στέκια και το πάρκο Marcus Garvey Park να δίνει την δική του ανάσα δροσιάς. Κι αφού αναφέρθηκα σε στέκια, ελάτε να σας πάω για καφεδάκι. Το «The Monkey Cup«, βρίσκεται στους 118 δρόμους στην λεωφόρο Adam Clayton Powell Jr Blvd στο νούμερο 1965 και έχει υπέροχο καφέ, ζεστή ατμόσφαιρα και διάφορα καλούδια για να τον συνοδέψετε. Αν τώρα βρίσκεστε απ’ την άλλη πλευρά του πάρκου, εξίσου καλή επιλογή για καφέ είναι και το «Ginjan Cafe«, λίγο πιο ψηλά, στους 125 δρόμους στο 85 E. Και φυσικά, εδώ στην περιοχή του Χάρλεμ, μην παραλείψετε να δοκιμάσετε κουζίνα του νότου, με τα υπέροχα μοσχαρίσια παϊδάκια, τις ψητές γαρίδες με σάλτσα μπάρμπεκιου, και τις λάιβ τζαζ μουσικές να συνοδεύουν το δείπνο σας.

Ο καλύτερος τρόπος να μετακινηθείτε στην πόλη είναι το Μετρό, το οποίο διατρέχει όλο το «νησί» και δεν σταματάει ποτέ. 24 ώρες το 24ωρο στη διάθεσή σας. Ζητείστε έναν Metro map σε οποιονδήποτε σταθμό και θα σας βοηθήσει πολύ. Εδώ θα ήθελα να σημειώσω ότι όταν ζητάτε κάτι απ’ τους ντόπιους πρέπει να είστε ακριβείς. (Εγώ έκανα το λάθος και ζητούσα χάρτη στα εκδοτήρια του Μετρό, και μου απαντούσαν ότι δεν είχαν, και τελικά έπρεπε να ζητήσω «Μετρό μαπ» για να καταλάβουν.) Φυσικά θα περπατήσετε πολύ! Η πόλη είναι τεράστια και πρέπει κάθε φορά να προσανατολίζεστε για να μην περιφέρεστε άσκοπα. Ένας καλός τρόπος είναι να εντοπίσετε στον χάρτη σας το Chrysler Building και το Empire State Building και να ψάχνετε κάθε φορά τις οροφές τους για να προσανατολιστείτε. Φυσικά και ένα απ’ τα πράγματα που δεν πρέπει να χάσετε είναι η θέα του Μανχάταν από τον τελευταίο όροφο του Empire State Building την ώρα που νυχτώνει.

Κάποιες ακόμη δραστηριότητες που δεν πρέπει να χάσετε και που θα σας μείνουν αξέχαστες, είναι οι παρακάτω με σειρά προτεραιότητας:

1. Πρώτο και σημαντικότερο, πρέπει οπωσδήποτε να δείτε μια παράσταση στα θέατρα του Broadway! Είτε σας αρέσει το θέατρο είτε όχι, πιστέψτε με, μια τέτοια παράσταση θα την θυμάστε για όλη σας τη ζωή! Εμείς είδαμε το «Billy Elliot the Musical» σε πρωτότυπη μουσική του Elton John και ήταν ό,τι ωραιότερο έχω δει στη ζωή μου! Σαράντα πέντε άτομα επί σκηνής να τραγουδούν και να χορεύουν απόλυτα συντονισμένα με μια ενέργεια και ένα πάθος που σου έφερνε δάκρυα στα μάτια! Πόσο ταλέντο συσσωρευμένο σε μια σκηνή! Απλά μαγικό!

2. Δεύτερο και εξίσου σημαντικό είναι να κάνετε μια βόλτα με το φέρυ που σε περνάει δίπλα από το Άγαλμα της Ελευθερίας και κάτω από τη γέφυρα του Μπρούκλιν. Εμείς πήραμε αυτό που φεύγει στις τέσσερις το απόγευμα κι έτσι, όταν πηγαίναμε ήταν μέρα, ενώ στην επιστροφή είχε νυχτώσει και η πόλη ήταν φωτισμένη και υπέρλαμπρη. Φυσικά, αξιομνημόνευτη εμπειρία είναι και το να περπατήσετε τη γέφυρα του Μπρούκλιν, απ’ το Μανχάταν προς το Μπρούκλιν και τούμπαλιν. Αν θυμάμαι καλά μας πήρε συνολικά το πήγαινε-έλα γύρω στα 50 λεπτά, και ήταν κάτι που προτείνω οπωσδήποτε!

3. Νέα Υόρκη χωρίς Σέντραλ Παρκ γίνεται; δεν γίνεται. Μια βόλτα σ’ αυτήν την όαση πράσινου, γαλήνης και κινηματογραφικών αναμνήσεων ενδείκνυται βεβαίως. Μπείτε από την είσοδο απέναντι από το The Plaza Hotel και μην παραλείψετε να πιείτε έναν καφέ ή ένα τσάι στο μπαρ αυτού του εμβληματικού ξενοδοχείου, ή ακόμα καλύτερα ένα cocktailάκι με θέα το Central park και να νοιώσετε την αύρα του Κάρυ Γκραντ να σας συνοδεύει… και το άγρυπνο μάτι του Άλφρεντ Χίτσκοκ να σας παρατηρεί…

Δεν έχω πολλά ακόμη να σας πω, γιατί έχω τόσα πολλά στο κεφάλι μου που θα βγει εντελώς χαοτικό αυτό το άρθρο. Σίγουρα θα πρέπει να περπατήσετε στο East Village, να χαζέψετε τις βιτρίνες της Πέμπτης Λεωφόρου, να επισκεφθείτε τον Τερματικό σταθμό Γκραντ Σέντραλ που έχετε δει σε δεκάδες ταινίες, να ψωνίσετε στο Macy’s και στα μεγάλα εκπτωτικά mall, να μπείτε στο Μετρό και να βγείτε στην Τσάινατάουν παθαίνοντας ένα σοκ με την απότομη αλλαγή … χώρας, να επισκεφθείτε μουσεία (να σας ενημερώσω ότι σε πολλά μουσεία, όπως στο Μητροπολιτικό Μουσείο της ΝΥ, δεν χρειάζεται να πληρώσετε εισιτήριο. Μπορείτε να αφήσετε ένα συμβολικό αντίτιμο, γιατί η τιμή του εισιτηρίου είναι ενδεικτική), να απολαύσετε μια συναυλία στο Carnegie Hall, να χαζέψετε τους ουρανοξύστες και την ζωντάνια της Times Square, να διαλέξετε σουβενίρ για όσους αγαπάτε. Και μια και μίλησα για αγάπη, κι επειδή σας αγαπώ που αφιερώνετε χρόνο για να με διαβάσετε, θα σας πάω για ποτό στο πιο αξιομνημόνευτο μπαρ-ρεστοράν που έχω βρεθεί. «Indochine» κυρίες και κύριοι. Εκεί αλλάξαμε χρονιά το 2008 και η εμπειρία ήταν μοναδική! Δοκιμάστε εξαιρετική βιετναμέζικη κουζίνα ή πιείτε ποτό και απολαύστε την ενέργεια του κόσμου και μην παραλείψετε φεύγοντας να περπατήσετε ως την Αψίδα της Πλατείας Ουάσιγκτον και να «συναντήσετε» την Μεγκ Ράιαν να αποχαιρετά τον Μπίλι Κρίσταλ στο «Όταν ο Χάρι γνώρισε τη Σάλι»…

Περίπου δύο ώρες και σαράντα λεπτά θα σας πάρει να φτάσετε από τη Ρώμη με αυτοκίνητο στην Via Enzo Mangiavacchi στο σημείο που βρίσκει την Via Guglielmo Marconi και τα εννιά σκαλοπάτια, που θα σας οδηγήσουν μέσα στην παλιά πόλη της Pienza. Μιας πόλης που είναι το μυστικό κόσμημα όσων αγαπούν την Τοσκάνη και φυσικά όλων των καλοφαγάδων ταξιδιωτών!

Συνήθως δεν σας πηγαίνω σε συγκεκριμένο ξενοδοχείο, όμως σήμερα θα ξεκινήσω ακριβώς έτσι. Θα σας πάω στο Bed and Breakfast που θα ήθελα να παίρνω μαζί μου σε κάθε ταξίδι. Ανεβήκατε τα εννιά σκαλιά; στρίψτε δεξιά και αμέσως αριστερά στην  Via Condotti όπου στο νούμερο 13 θα συναντήσετε το πορτάκι του μυστικού κήπου της υπέροχης Ροσέλα: «Il Giardino Segreto«! Δεν θα μπορούσε να είναι πιο μυστικό, πιο αυθεντικό, πιο ιταλικό, πιο φιλόξενο! Μην φανταστείτε κανένα παλάτι. Όχι. Ο ξενώνας της Ροσέλα είναι σαν το σπίτι της αγαπημένης σας θείας στο χωριό – τί; δεν έχετε θεία; αν είχατε όμως;

Βρίσκεται μέσα σε έναν πανέμορφο κήπο, με διάφορες γωνιές και τραπεζάκια που ακόμη κι αν βρίσκονται όλοι οι ένοικοι έξω, και πάλι βρίσκεις χώρο να μείνεις μόνος. Η τρελούλα Ροσέλα σου παρέχει διάφορες μικρές ανέσεις σε κάθε δωμάτιο, ώστε να νοιώσεις αγαπημένος φιλοξενούμενος και – τουλάχιστον πριν λίγα χρόνια που πήγαμε εμείς – δεν μιλάει γρι αγγλικά! Η γλώσσα του σώματος βοήθησε κι εδώ και φυσικά το λαμπερό της χαμόγελο και η πάντα καλή της διάθεση!

Κι αφού αφήσαμε τα πράγματά μας στο δωμάτιο, ήρθε η ώρα για περιήγηση. Η Πιέντσα είναι μικρή και μέσα σε τείχη, οπότε θα είναι πολύ εύκολο να την περπατήσετε, να χαρείτε τα πανέμορφα στενάκια, τα λιλιπούτεια καφέ, την κινηματογραφική θέα της Τοσκάνης από το Punto Panoramico κι απ’ την Via del Casello. Εκεί, στο «Bar Il Casello», θα θαυμάσετε τα κόκκινα χρώματα του ουρανού την ώρα της δύσης του ήλιου, πίνοντας ένα Aperol spritz ή ένα καπουτσινάκι. Φυσικά θα σεργιανήσετε από την Porta al Ciglio ως την Porta al Murello o Porta al Prato και θα γευτείτε το ασύγκριτο πεκορίνο της Πιέντσα, εδώ, στον τόπο παραγωγής του – αυτό με την κόκκινη επικάλυψη, το πιο ήπιο δηλαδή, ήταν το αγαπημένο μου. Και βεβαίως, δεν σας έφερα ως εδώ μόνο για τη θέα, για την κουκλίστικη παλιά πόλη και για το πεκορίνο. Εδώ σας έφερα και για τα picci! Προφέρονται «πίτσι» και είναι το ζυμαρικό που μου έκλεψε την καρδιά! Δοκιμάστε τα με απλή σκορδάτη κόκκινη σάλτσα ή με άγρια μανιτάρια και θα τα λαχταράτε για χρόνια! Δύο αγαπημένες μου τραττορίες είναι: η Trattoria da Fiorella και η Trattoria Latte di Luna, όπου αν είστε τυχεροί, μπορεί να δοκιμάσετε το σεμί φρέντο πορτοκάλι της γιαγιάς για επιδόρπιο. Απλώς απίθανο!

Λίγο πριν το τέλος, έψαχνα έναν τέλειο φούρνο που θυμόμουν να σας πάω, αλλά στη θέση του έχει ανοίξει αυτό: «Pane vino & zucchero». Τυχαίο; Εγώ πάντως θα το δοκίμαζα. Πρέπει επίσης να σας πω, ότι η Πιέντσα έχει το δικό της ιδιόμορφο ωράριο (το ταξίδι μου έγινε το 2011). Τα εμπορικά κλείνουν για μεσημέρι στις 13:00, δεν τρώτε μετά τις δύο το μεσημέρι και μετά τις εννιά το βράδυ, και δεν βρίσκετε ανοιχτό σούπερ μάρκετ μετά τις εφτά το απόγευμα. Το νου σας, λοιπόν, γιατί παίζει να μείνετε νηστικοί!

Πριν σας χαιρετήσω, να σας πω ότι αγαπήσαμε τόσο πολύ αυτό το μικρό κομμάτι της Τοσκάνης, που ενώ στην περιήγησή μας είχαμε στο πρόγραμμα να μείνουμε στη Φλωρεντία έξι μέρες, φύγαμε δυο μέρες νωρίτερα για να απολαύσουμε δύο ακόμη μέρες στην Πιέντσα μας και στον μυστικό μας κήπο . Εύχομαι να σας γεννήσει κι εσάς τέτοια συναισθήματα αγάπης και να περάσετε υπέροχα!

Σας ευχαριστώ πολύ για την παρέα για άλλη μια φορά

Σας φιλώ γλυκά

Άννα.

Κατάγομαι από το όμορφο νησί της Σκύρου, όπου η περίοδος της Αποκριάς είναι πολύ σημαντική στη ζωή των κατοίκων. Είναι η περίοδος που όλοι βγαίνουμε από την χειμερία νάρκη μας, η διάθεσή μας ανεβαίνει και προετοιμαζόμαστε για την πολύτιμη άνοιξη. Είναι και η περίοδος που σηματοδοτείται από τον ήχο των κουδουνιών, που μας σπρώχνουν ρυθμικά προς τη ζωή! Είπα, λοιπόν, να ρίξουμε μια ματιά στα κουδουνοέθιμα σε διάφορες περιοχές της χώρας μας.

Είστε έτοιμοι; φύγαμε:

Κάθε χρόνο Κυριακή της Αποκριάς, στα στενά σοκάκια του Μεσοτόπου της Λέσβου ξεχύνονται οι «κουδουνάτοι», χτυπώντας ρυθμικά τα κουδούνια τους και προκαλώντας απίστευτο σαματά σε όλο το χωριό. Πρόκειται κυρίως για ντόπιους αγρότες και κτηνοτρόφους που αρχικά συγκεντρώνουν δεκάδες κουδούνια -κάποια ξεπερνούν τα 20 κιλά βάρος το ένα- από τα αιγοπρόβατα της περιοχής και στη συνέχεια τα κρεμούν επάνω τους, αφού προηγουμένως μουντζουρώσουν τα πρόσωπά τους ώστε να μη διακρίνονται τα χαρακτηριστικά τους.

Το ντύσιμο και το βάψιμο του προσώπου, αποτελεί μια ολόκληρη ιεροτελεστία, στην οποία συμμετέχουν μικροί και μεγάλοι.

Οι αρμαθιές των κουδουνιών δένονται μεταξύ τους με τα λουριά στο στήθος, στη μέση, στα χέρια, στους γοφούς. Κάθε «κουδουνάτος» προσπαθεί να ζωστεί με όσα περισσότερα κουδούνια μπορεί, προκειμένου να κάνει και περισσότερο θόρυβο ξεσηκώνοντας τους πάντες στο πέρασμά του.

Φορώντας μαντήλια, χαϊμαλιά και χάντρες στο λαιμό, καθώς και πλουμιστές πολύχρωμες φτερωτές νεροκολοκύθες στα κεφάλια, οι «κουδουνάτοι» ξεχύνονται στα στενά σοκάκια του χωριού χτυπώντας δυνατά τα κουδούνια τους, ώστε να τους ακούσει η γη και να «ξυπνήσει», ενώ με τις «κουτσκούδες» (φαλλόμορφα ξύλα) που κρατούν στα χέρια, χτυπούν δυνατά το έδαφος για να καρπίσει.

Λένε πως οι «κ’δουνάκ’» συμβολίζουν τις ψυχές των πεθαμένων που έχουν το χάρισμα να γονιμοποιούν τη γη και πως η αποτρόπαια εμφάνιση τους μαζί με τον τρομακτικό θόρυβο των κουδουνιών εξαγνίζουν και διώχνουν τις κακές δυνάμεις. Πρόκειται για ένα παγανιστικό έθιμο με ρίζες στη διονυσιακή λατρεία της αρχαιότητας.

Πηγή: travel.gr

Το πρωί της Κυριακής της Τυρινής ο ήχος των κουδουνιών αντηχεί στις γειτονιές των Σερρών καλώντας άπαντες να συμμετάσχουν στο «ιδιότυπο τελετουργικό» τους… ο λόγος φυσικά για τους κουδουνοφόρους της αποκριάς… αράπηδες, μπαμπούγεροι, τράγοι είναι μόνο μερικά από τα ονόματα με τα οποία είναι γνωστοί στο κοινό.
 
Οι συμμετέχοντες ντυμένοι με δέρματα αιγοπροβάτων φέρουν ζώνες με κουδούνια προσπαθούν σύμφωνα με την παράδοση να διώξουν τα ακάθαρτα πνεύματα που έχουν φωλιάσει στα σπίτια και τα σοκάκια μιας και ο δυνατός ήχος που προκαλούν σε συνδυασμό με την τρομαχτική τους εμφάνιση έχει ρόλο «αποτροπαϊκό». Μία άλλη θεωρία θέλει τους Μπαμπόγερους να συμβολίζουν την «αναγέννηση της φύσης» και το πέρασμα από τον χειμώνα στην άνοιξη. Ο ήχος των κουδουνιών «ξυπνά» την φύση από την χειμερία της νάρκη ενώ παράλληλα αποτελεί μήνυμα προς τους γεωργούς και τους κτηνοτρόφους να προετοιμάζονται εν όψει των εαρινών εργασιών στα χωράφια (για μία κοινωνία η οποία βασιζόταν κατά κόρων στην καλλιέργεια της γης η παράταση του χειμώνα σήμαινε ζημιά στην παραγωγή).

Λίγο πιο κάτω θα δούμε αναλυτικότερα τους κωδωνοφόρους των Σερρών.

Πηγή: καθημερινός Παρατηρητής

Οι κάτοικοι του χωριού Γέργερη στο νομό Ηρακλείου, ντυμένοι µε προβιές, ζωσμένοι µε κουδούνια και µε µμουντζουρωμένα πρόσωπα και χέρια, βγαίνουν στους δρόµους και επιδίδονται σε έναν «αρκουδίστικο χορό». Δεµένοι µεταξύ τους µε σχοινιά, ο ένας ακολουθεί τον άλλο, τρέχουν, χορεύουν, σατιρίζουν, δημιουργώντας µε τους ήχους και τις κραυγές τους ατµόσφαιρα έκστασης.

Στο δε μικρό χωριό της Νέδουσας, 45 χιλιόμετρα από την Σπάρτη, αναβιώνει κάθε χρόνο µια πανάρχαιη σύναξη για καλή σοδειά! Την Καθαρά Δευτέρα, το αυθεντικό αγροτικό δρώµενο «Ευετηρίας» αποτελεί έναν από τους καλύτερα σωζόµενους λαογραφικούς θησαυρούς του ελλαδικού χώρου. Στο γλέντι αυτό, οι επισκέπτες δεν θεωρούνται θεατές αλλά συνεορταστές που συµµετέχουν καθ’ όλη τη διάρκεια του δρώµενου.

Αποτελείται από τρεις τελετουργικές πράξεις: Το οµαδικό µουντζούρωµα και τον Αγερµό, την επίσκεψη δηλαδή του «θιάσου» σε όλα τα σπίτια του χωριού, τον «Χορό των Τράγων» µε τα κρεµασµένα κουδούνια και το ιερότερο κοµµάτι, το όργωµα-σπορά στην πλατεία του χωριού, τον γάµο και τον θάνατο, τον οποίο διαδέχεται η ανάσταση. Ξεκινήστε ακολουθώντας την ποµπή του Αγερµού, παρακολουθήστε τον «θίασο» στον Χορό των Τράγων και στη συνέχεια την Αροτρίαση. Την κάθαρση της Ανάστασης ακολουθεί ολονύχτιο γλέντι.

Πηγή: trikalalife.gr

Μπορεί να μην έχουν την πιο περίεργη ονομασία και να καταλαβαίνεις αμέσως περί τίνος πρόκειται, ωστόσο στον Σοχό Θεσσαλονίκης και στα περίχωρα κάνουν θραύση. Τους Κωδωνοφόρους, λοιπόν, θα τους δεις να φορούν στολές από δέρματα ζώων με κουδούνια στερεωμένα πάνω τους, να παρελαύνουν και να χορεύουν παντού, κάνοντας κάτι παραπάνω από αισθητή την παρουσία τους.

Στο Βαμβακόφυτο Σερρών πριν από περίπου 26 χρόνια, ο τοπικός Μορφωτικός Λαογραφικός Όμιλος αποφάσισε να επαναφέρει τη δημόσια παράσταση που πραγματοποιούνταν παλαιότερα στους δρόμους, αλλά και στην κεντρική πλατεία του χωριού. Πρόκειται για τα «Μπαμπούγερα» που είναι διάφοροι ρόλοι που υποδύονται οι κάτοικοι: Βλέπεις μεταξύ άλλων τον παππού και τη γιαγιά, τον γαμπρό και τη νύφη, τον ταχυδρόμο, τον φωτογράφο, τον αρκουδιάρη με την αρκούδα, τον Εύζωνα, και τους ταπουτζήδες που προστατεύουν τη νύφη, ώστε να μην την «κλέψει» κάποιος από τους θεατές. Πάνω τους είναι στερεωμένα μεγάλα κουδούνια και  στα χέρια τους κρατούν ένα χοντρό, στρογγυλό ξύλο, το ταπούς.

Αντίστοιχα, στο Φλάμπουρο Σερρών οι ντόπιοι ντύνονται με δέρματα από αιγοπρόβατα, φορούν στη μέση τους μεγάλα κουδούνια, όπως επίσης και την «μπαμπουσάρκα» μάσκα. Η συγκεκριμένη μάσκα έχει τη μορφή τεράστιου κωνικού καπέλου που καλύπτει το πρόσωπο και είναι φτιαγμένη στο χέρι με διάφορες κορδέλες, χάντρες κλπ. Έτσι «στολισμένοι», περνούν από σπίτι σε σπίτι για να λάβουν από τους οικοδεσπότες χρήματα και ένα πορτοκάλι. Το πορτοκάλι συμβολίζει τη «μετάνοια» και εκείνοι με τη σειρά τους χορεύουν, με τις κουδούνες τους να χαλάνε τον κόσμο!

Η Εδεσσαϊκή Κλαπουτάρκα προέρχεται από τις διονυσιακές τελετές της Αρχαίας Μακεδονίας και θυμίζει πολύ τους κωδωνοφόρους, αφού κουδούνια, ζωνάρια και προβιές, μαζί με μπόλικο τσίπουρο, είναι τα απόλυτα «αξεσουάρ» των συμμετεχόντων. Όσον αφορά στη σημασία της, δίνει το σήμα για το τέλος του χειμώνα και την αρχή της άνοιξης, άρα και της γονιμότητας.

Πηγή: biscotto.gr

Το Μάρτιο του 1905, ο Richard Dawkins, πήγε ειδικά στη Σκύρο για να μελετήσει το αποκριάτικο έθιμο. Η περιγραφή του μας δίνει μια πιστή εικόνα της μασκαρεμένης τριάδας και ιδίως του «γέρου». Για την ερμηνεία του εθίμου σημειώνει απλώς σαν «λαϊκή εξήγηση», την παράδοση του κατεστραμμένου μισότρελου τσοπάνη που φορτώθηκε τα κουδούνια των χαμένων προβάτων του, ερμηνεία που διατηρείται μέχρι τις ημέρες μας.

Στο νησί φτάσαμε το απόγευμα του Σαββάτου. Φθάνοντας στη Χώρα ακούσαμε από μακριά έναν απίστευτο σαματά από κουδουνοκτυπήματα. Όσο πλησιάζαμε οι ήχοι δυνάμωναν.  Είχα δει και είχα ακούσει στην τηλεόραση διάφορα ντοκιμαντέρ, είχα διαβάσει κάποιες σχετικές μελέτες, είχα ψυχανεμισθεί για το τι θα συναντούσα, αλλά άλλο να το μελετάς και άλλο να το ζεις. Αυτός ο ζωντανός ήχος των κουδουνιών ήταν κάτι το συγκλονιστικό.  Ώσπου διασταυρωθήκαμε με τους πρώτους “Κουδουνάτους”, ένα θέαμα ανεπανάληπτο. Από τα στενά σοκάκια, από κάθε γωνιά ξεχύνονταν παρέες -παρέες και ο ήχος των κουδουνιών ακουγόταν από παντού, μία ατμόσφαιρα δαιμονισμένη.  Πολύ γρήγορα πιάσαμε τη συζήτηση  με τους ντόπιους και παρατηρώντας και ακούγοντας τις αφηγήσεις μυηθήκαμε πάραυτα στο εορταστικό κλίμα του νησιού. Ανάμεσα στις εκδηλώσεις αυτές της Σκυριανής Αποκριάς,  που όπως διαπίστωσα είχε τρείς φάσεις,  η πρώτη – οι “ Γέροι” – ξεχωρίζει σαν μοναδική στον ελληνικό χώρο,  και αφορά σε μια τριάδα μεταμφιεσμένων που αποτελείται από τον «γέρο», την «κορέλα» και τον «φράγκο».

Ο «γέρος» είναι ο πρωταγωνιστής αυτής της τριάδας και παριστάνει ένα γέρο-τσοπάνη ζωσμένο με κουδούνια. 

Ο τρόπος που δένονται τα κουδούνια στη ζώνη της μέσης είναι αρκετά έξυπνος, έτσι που να επιτρέπει να φοριούνται πολλά κουδούνια, χωρίς να εμποδίζονται από την επαφή τους με την κάπα.

Ο «γέρος» προχωρεί με ρυθμικούς βηματισμούς, κουνώντας τη μέση του, έτσι ώστε τα κουδούνια που είναι περασμένα σ’ αυτή, να δίνουν ήχους φοβερούς, αλλά ρυθμικούς κι εναλλασσόμενους. Κατά διαστήματα στέκεται και «σείεται», και τότε το κούνημα του κορμιού του είναι διαφορετικό, όπως και οι ήχοι των κουδουνιών.

Όμως δεν είναι και ότι πιο εύκολο να προκύψει κανείς «Γέρος». Κατ’ αρχάς θα πρέπει να έχει μια φυσική ρώμη για να μπορεί να φορέσει απάνω του το βάρος της στολής που ξεπερνά τα 50 κιλά. Στη συνέχεια θα πρέπει να μάθει την τεχνική των βηματισμών και των πηδημάτων καθώς και την σωστή κίνηση της μέσης  και των γοφών γιατί από εκεί κουμαντάρονται τα κουδούνια και διαμορφώνεται  ο ρυθμός της μουσικής των κουδουνοκτυπημάτων.  Η στολή του γέρου  στις μέρες μας αξίζει μια περιουσία, ξεπερνώντας τα 3.000 Ευρώ. Τα  τεράστια κουδούνια παραγγέλνονται σε χαλκοματάδες στην Κοζάνη, ενώ όλα τα υπόλοιπα μέρη κατασκευάζονται από ντόπιες πρώτες ύλες στη Σκύρο.  Αν σήμερα, λόγω της σχετικής ευημερίας, αρκετοί μπορούν, παρόλο το υψηλό  κόστος, να την αποκτήσουν, γιατί αποτελεί ευτυχώς ένα είδος πρώτης ανάγκης για τους ντόπιους, τα παλιά χρόνια ήταν απαγορευτικό.

Και έτσι οι φτωχοί κτηνοτρόφοι δουλεύαν 5-6 μεροκάματα δωρεάν, οργώνοντας τα αμπέλια στα αφεντικά τους ή σε μεγαλοκτηνοτρόφους προκειμένου να τους παραχωρήσουν τη φορεσιά του “γέρου”   για να την χαρούν για μια-δυο ώρες. Πολύ αργότερα στη δεκαετία του 1970, οι έφηβοι μέχρι να ενηλικιωθούν και να πρωτοφορέσουν τη  δικιά τους φορεσιά με τα κουδούνια, προπονούνταν ζώνοντας  πάνω τους τενεκεδάκια  συσκευασίας γάλακτος με βοτσαλάκια για να μάθουν τον ρυθμό.  Σήμερα βλέπεις παιδάκια 7-13 ετών  να βηματίζουν με τις φορεσιές του “γέρου” και να ανταγωνίζονται με αξιώσεις τους πρεσβύτερους  αλλά  και πιτσιρίκια μια σταλιά, να μιμούνται και να τρέχουν πίσω από τους πρωταγωνιστές.

Πηγή: simadiatouaigaiou.wordpress.com

Ελπίζω ότι εξερευνήσαμε ικανοποιητικά τις θορυβώδεις απόκριες της Ελλάδας και εύχομαι σε όλους μας να έχουμε υγεία και να χαρούμε αυτήν την ξεχωριστή περίοδο με την ψυχή μας.

Ευχαριστώ πολύ για την παρέα σας,

Σας φιλώ γλυκά,

Άννα.

Τί είναι η Ρώμη για σας; Είναι το Κολοσσαίο κι η Ρωμαϊκή Αγορά; Είναι η Φοντάνα ντι Τρέβι κι η Πιάτσα ντι Σπάνια; Μήπως είναι το Βατικανό, ο Άγιος Πέτρος κι ο Τίβερης; Μήπως η Πιάτσα Ναβόνα και το Πάνθεον, ή η Πιάτσα Βενέτσια και το Campo de’ Fiori? Το Castel Sant’Angelo και το Τραστέβερε, ή ίσως η Cappella Sistina και η Πιετά του Μιχαήλ Άγγελου; Σίγουρα η Ρώμη είναι όλα αυτά μαζί κι άλλα τόσα.

Για μένα είναι σημαντικό κάθε φορά που την επισκέπτομαι να περπατάω από την Piazza Venezia μέχρι το Colosseo την ώρα που πέφτει ο ήλιος και ανάβουν τα φώτα της πόλης. Είναι σημαντικό επίσης να απολαμβάνω ένα παγωτό χωνάκι περπατώντας μέσα στα δρομάκια γύρω απ’ το Πάνθεον. Να αγοράζω τα αγαπημένα μου κουλουράκια με κρασί και καστανή ζάχαρη από το Forno Campo de ‘Fiori και να κατευθύνομαι προς την Via della Conciliazione θαυμάζοντας μπροστά μου τον Άγιο Πέτρο και στην επιστροφή το Κάστρο.

Πολύ σημαντικό για μένα όμως είναι και το να αποφεύγω τις ορδές τουριστών που κατακλύζουν αυτήν την πόλη-μουσείο. Ένας καλός τρόπος είναι να μένω σε μια όμορφη και ζωντανή γειτονιά, μακριά απ’ την πολυκοσμία αλλά πολύ κοντά στο κέντρο (τρεις στάσεις με το Μετρό από την Piazza di Spagna). Αυτή είναι η γειτονιά γύρω απ’ την Αγορά Mercato Trionfale. Εδώ θα συναντήσετε κυρίως ντόπιους, θα φάτε πολύ καλύτερα απ’ ότι στο κέντρο, θα αναπνεύσετε ελεύθερα, θα κοιμηθείτε ήσυχα και την άλλη μέρα, θα πάρετε το Μετρό απ’ το Ottaviano και τσουουουουπ σε 5 λεπτάκια θα βρίσκεστε στο κέντρο της Ρώμης. Πριν απ’ αυτό όμως, θα είναι κρίμα να μην μπείτε στον αγαπημένο μου φούρνο για ένα απολαυστικό maritozzo con la panna. «Panificio Bonci» και θα με θυμηθείτε!

Στη συγκεκριμένη γειτονιά είναι πολλά τα αγαπημένα στέκια. Άλλα είναι πιο κυριλέ, όπως το «Okasan» που θα σας μεταφέρει ανατολικά, κι άλλα πιο κάζουαλ, όπως το «Hostaria Dino e Tony» για γνήσιο ιταλικό φαγητό, το «El Maìz – Venezuelan Street Food» που θα σας μεταφέρει στη Λατινική Αμερική και το «Enofficina» που θα σας σερβίρει το αγαπημένο σας κρασί ή ποτό πριν τελειώσει το βράδυ σας σε ένα χαλαρό περιβάλλον γεμάτο νέους διαφόρων ηλικιών που συζητούν μεταξύ τους έχοντας αφήσει τα κινητά στην άκρη! Εδώ μην περιμένετε ντιζάιν και τίποτα σούπερ ατμοσφαιρικό. Το μέρος έχει κάτι αυθεντικό που εμένα μου αρέσει πολύ, έχει πάντα ενδιαφέροντες θαμώνες και κρατάει και λίγο πιο αργά σε σχέση με άλλα μέρη που κλείνουν μόλις … λαλήσουν τα κοκόρια!

Φυσικά και δεν θα τελείωνα την περιήγηση χωρίς ένα παγωτάκι. Ένα; Τί ένα; Όχι μόνο ένα αλλά δύο θα σας κεράσω: το ένα στην «Gelateria Iamotti» και το άλλο στην «Manny’s Gelateria Artigianale«. Διαλέξτε κι απολαύστε χωρίς καμία τύψη!

Και θα τελειώσω αυτή τη μικρή μας βόλτα, με ένα αγαπημένο σιντριβάνι και ένα τεράστιο ΜΗΝ. Το σιντριβάνι βρίσκεται στον Βοτανικό κήπο της Ρώμης, λέγεται Fontana dell’Acqua Paola, είναι ένα έργο τέχνης και έχει υπέροχη θέα σε όλη την πόλη. Μπορείτε να το συνδυάσετε με βόλτα στο Trastevere και να είστε σίγουροι ότι η ανάβαση θα κάψει κάθε περιττή θερμίδα απ’ τα παγωτάκια! Το ΜΗΝ μπορεί να χαλάει τον ρομαντισμό του άρθρου, αλλά θα σας βοηθήσει να μην χαλάσουν οι διακοπές σας. ΜΗΝ μείνετε σε καμία περίπτωση στο πιο βρώμικο ξενοδοχείο που έχω δει στη ζωή μου – και δυστυχώς έχω μείνει! Μείνετε μακριά απ’ το Affittacamere Home Paradise που είναι η ενσάρκωση της Κόλασης! Σας το αναφέρω, επειδή βρίσκεται στην συγκεκριμένη γειτονιά και δεν θα ήθελα με τίποτα να κάνετε αυτό το λάθος!

Και κάπως έτσι … πεζά, σας χαιρετώ για σήμερα.

Να περνάτε πάντα όμορφα,

σας ευχαριστώ για την παρέα,

Άννα.

Από την Ελευθερία Μακρυγιάννη

Να πηγαίνεις εκδρομή στο βουνό με τα παιδιά κρύβει πολλούς κινδύνους, κυρίως ψυχολογικούς.

Ρισκάρουμε σήμερα, μια μουντή Κυριακή που πηγαίνει φουλ για βροχή, κάνουμε εκδρομούλα στο δάσος. Η Σκύρος μπορεί να είναι ένα νησί στη μέση της Ελλάδας, για κάποιους στη μέση του πουθενά, είναι εύκολα προσβάσιμη όμως. Αυτό φάνηκε τα τελευταία χρόνια όπου όλο και περισσότεροι είναι οι τουρίστες, όλο και περισσότεροι με ρωτάνε για το πώς θα έρθουν. Πολλή και η διαφήμιση… Όλα καλά αυτά, αλλά για το καλοκαίρι! Τώρα τον χειμώνα ολόκληρη η Σκύρος (κι εδώ αναφέρομαι στους ανθρώπους που την κατοικούν) σπεύδει στο δάσος να μαζέψει πευκομανίτες! Διορθώστε με οι γνώστες, μανιτάρια βρώσιμα πορτοκαλί χρώματος που φυτρώνουν στο πευκοδάσος της Σκύρου. Μα θα μου πείτε, η Σκύρος έχει άσπρα μπλέ σπιτάκια, σοκάκια και βουκαμβίλιες. Ω ναι! Έχει ΚΑΙ υπέροχα δάση! Φτου φτου. Όλοι θα παινευτούν σε κάθε γωνιά για το πόσες Μανίτες μάζεψαν, αλλά κανείς δεν πρόκειται να σου πει από πού. Είναι επτασφράγιστο μυστικό της κάθε οικογένειας. Πραγματικά δεν πίστευα στα μάτια μου! Ενώ είχαμε τα παιδιά αμόλα στο βουνό, η κίνηση ήταν απερίγραπτη. Μηχανάκι ανέβαινε, βανάκι κατέβαινε. Τζιπ ανέβαινε, κούρσα κατέβαινε. Όλοι γεμάτοι Μανίτες! Απίστευτο. Εμείς τίποτα… Ούτε μία! Μονάχα άσπρα δηλητηριώδη βρίσκαμε κ τρέμαμε για τα παιδιά… Έχουμε χωριστεί σε 3-4 υποομάδες ( και Σκυριανοί μαζί) και, πού και πού καθώς συναντιώμαστε καυχιέται η μία ομάδα στην άλλη ότι δήθεν βρήκε! Ψεεεμααα όπως οι ψαράδες! Η βόλτα μας κατά τα άλλα ήταν υπέροχη. Φύση απίστευτη, καιρός δροσερός, ούτε κρύο ούτε ζέστη. Πού και πού ξεπετιόταν η χώρα της Σκύρου μέσα από τα πεύκα και η θάλασσα στο βάθος. Άπραγοι λοιπόν έπειτα από 2,5 ώρες, επιστρέψαμε κοντά στα σταθμευμένα αυτοκίνητα. Καθίσαμε λίγο σε ένα εκκλησάκι να ξεκουραστούμε…Ακούγεται παιδική φωνή…

-Μαμαααααα. Βρήκα ένα μανιταααααααρι! Απαντάμε όλες οι μαμάδες ταυτόχρονα..

-Μη το πιάσεις!

-πεταξε το!

-ελα να σου πλύνω τα χέρια!

-μη το βάλεις στο στόμα!

-μαμά! Να το!

Είδα σε αργή κίνηση αυτή τη σκηνή κι ακόμα παίζει στο μυαλό μου. Τεράστια πευκομανίτα να πέφτει με δύναμη στο βραχώδες και λασπωμένο έδαφος και να σπάει σε αφράτα πορτοκαλί κομμάτια. Και 7 ενήλικες να γουρλώνουν τα μάτια και να φωνάζουν

-ΜΗΗΗΗΗΗΗΗ

-ΠΟΥ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ;

-ΜΠΡΑΒΟ ΑΓΆΠΗ ΜΟΥ!

Καφέδες, τσιγάρα να πετιούνται βίαια και όλοι να τρέχουν πίσω από το περήφανο κοριτσάκι και να χάνονται ξανά στο δάσος. Μας ξεφτύλισε!

Να πηγαίνεις εκδρομή στο βουνό με τα παιδιά κρύβει πολλούς κινδύνους, κυρίως ψυχολογικούς.

Ομολογώ ότι πριν επισκεφτώ τη Σικελία, με είχαν τρομάξει λίγο. Άλλοι μου έλεγαν ότι είναι άσχημη – προφανώς όσοι δεν την έχουν επισκεφθεί -, άλλοι ότι είναι βρώμικη – προφανώς όσοι έχουν πάει μόνο στην Κατάνια και στο Παλέρμο -, κι άλλοι ότι θα μας κλέψουν οι μαφιόζοι. «Μέχρι τα σκουλαρίκια από τα αυτιά θα σας τραβάνε!» δαιμονολογούσαν αυτοί οι τελευταίοι με την ισχυρή φαντασία, που προφανέστατα επισκέφθηκαν τη Σικελία δεκαετίες νωρίτερα ή μέσω γκανγκστερικών ταινιών. Οφείλω να σας ενημερώσω λοιπόν, ότι η Σικελία είναι όμορφη σαν όνειρο, καθαρή κατά το μεγαλύτερο μέρος της – ναι, οκ, οι μεγάλες πόλεις έχουν μερικά σκουπίδια παραπάνω -, και ότι ναι, γύρισα αρτιμελής, με τα αυτιά μου στη θέση τους και με όλα μου τα σκουλαρίκια στη βαλίτσα μου!
Βεβαίως και δεν κατάφερα σε 11 μέρες να γυρίσω ολόκληρη την τεράστια Σικελία, γιατί θέλω να μένω μερικές μέρες σε ένα μέρος, να το ζω και να ανακαλύπτω τις γωνιές του. Όμως επισκέφθηκα ένα σημαντικό κομμάτι της, και θα σας πάρω μαζί μου στα ανατολικά της παράλια που αγάπησα. Αν θέλετε φυσικά..
Ξεκινάω με την Ταορμίνα λοιπόν, που είναι ένα μικρό Παρίσι, βλέπει τη θάλασσα από ψηλά και είναι αστραφτερή από καθαριότητα και με λουσάτες βιτρίνες. Τόσο ρομαντική με την πανέμορφη πλατεία της Piazza IX Aprile, την εκκλησία του San Giuseppe, την Corso Umberto και τα σκαλοπάτια που σε οδηγούν στα λογής λογής μαγαζάκια για να ψωνίσεις κάπαρη, ντόπια ζυμαρικά ή να απολαύσεις ένα κρασί σε ένα απ’ τα κρυφά στενάκια προς τη Via Iallia Bassia, που σου μένει χαραγμένη στο μυαλό.

Η Acireale κοιτάζει το Ιόνιο Πέλαγος από ψηλά και απ’ την παραλία της, και το Aci Castello με το Νορμανδικό του Κάστρο να στέκει αγέρωχο, σε μεταφέρει νοητά σε άλλες εποχές.
Κι εγώ θα σας μεταφέρω τώρα στην δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σικελίας, την Κατάνια, για να δοκιμάσουμε παρέα τις σισιλιάνικες λιχουδιές της. Η Κατάνια είναι όμορφη και γραφική μεν, αρκετά βρωμικούλα δε. Αυτό δικαιολογείται κάπως από την πληθώρα τουριστών και της το συγχωρούμε εύκολα γιατί είναι πολύ ζωντανή, casual και φιλόξενη. Μέρα νύχτα κόσμος πηγαινοέρχεται, λαϊκές αγορές στήνονται, πλανόδιοι πωλητές σε καλημερίζουν, σου στύβουν έναν φρέσκο χυμό ρόδι (δοκιμάστε τον το φθινόπωρο μαζί με πορτοκάλι) και διαμορφώνουν την χαρωπή και χαλαρή ατμόσφαιρα της πόλης.

Το κέντρο της είναι η Piazza Università και η Via Etnea καθώς και η περιοχή της Ιχθυαγοράς στην Piazza Alonzo di Benedetto. Τι έγινε; Σας μύρισε ψαράκι; Ας κάνουμε λοιπόν μια στάση για ένα μεζεδάκι στο ξακουστό κι αγαπητό «Scirocco Sicilian Fish Lab». Δεν προτείνω συγκεκριμένο πιάτο. Θα σας κατευθύνει σίγουρα η μύτη σας κι η λιγούρα που θα σας δημιουργηθεί! Και τώρα που φάγαμε, δεν το καθυστερώ άλλο και θα σας κεράσω ένα απ’ τα πιο ωραία παγωτά που δοκίμασα εδώ. «Don Peppinu» στο νούμερο 20 της Via Etnea, βλέπετε, διαλέγετε, γεύεστε! Αν επιλέξετε γρανίτα, θα σας ρωτήσουν αν θα την συνοδεύσετε με μπριός ή όχι. Για να δείξετε ντόπιοι κόψτε κομμάτι απ’ το αφράτο ψωμάκι – με το χέρι εννοείται – βουτήξτε το στη γρανίτα σας και κάντε το μια χαψιά! Με αυτά και με τ’ άλλα πέρασε η ώρα και η νύχτα πέφτει … όχι στο Παλέρμο, αλλά στην Κατάνια. Αυτή είναι η πιο όμορφη στιγμή να περπατήσουμε κατά μήκος της Via Crociferi, από το άγαλμα Cardinale Beato Dusmet προς την αψίδα του San Benedetto και τις επιβλητικές εκκλησίες του 18ου αιώνα, μέχρι τα σκαλάκια στο τέρμα της. Δεξιά κι αριστερά έχει αναρίθμητα μπιστρό με ενδιαφέρον μενού, εγώ όμως θα σας πάω σε ένα αγαπημένο στέκι για να πιούμε bloody mary και να τσιμπήσουμε κατιτίς κάτω από τα κλαδιά των δέντρων και ανάμεσα σε ντόπιες παρέες : Razmataz | Wine Bar, στη Via Montesano, 17/19.
Την υπόλοιπη εξερεύνηση της πόλης θα σας αφήσω να την κάνετε μόνοι σας. Πλατείες, μοναστήρια, κάστρα, ρωμαϊκά θέατρα, το λιμάνι και την θρυλική Αίτνα, θα τα γυρίσει ο καθένας ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του. Εγώ πριν την αποχαιρετήσουμε θα σας πάω να δοκιμάσετε τα καλύτερα αραντσίνι που δοκίμασα, στο εξαιρετικό «Pasticceria Savia«, στη Via Umberto I. Τα τρία αγαπημένα μου: με φιστίκι, με μελιτζάνα και φυσικά το ραγού. (Και το κανόλι του είναι ξακουστό, απλώς εμένα τα τηγανητά γλυκά με τις φουλ λιπαρές κρέμες δεν είναι του γούστου μου.)

Μια τελευταία πολύ χρήσιμη πληροφορία που θα σας δώσω αφορά το παρκάρισμα. Στην Κατάνια λοιπόν παρκάρουμε μόνο επί πληρωμή στην μπλε διαγράμμιση και κατά προτίμηση σε σημεία με καλό φωτισμό και κίνηση – όχι απόμερα. Αν χρειαστείτε πάρκινγκ, πολύ καλό και οικονομικό (10€ για όλο το 24ωρο) είναι το Pollina Park, στη Via Pietro Platania 31. Ο κυριούλης δεν μιλάει αγγλικά φυσικά, αλλά με δυο τρεις ιταλικές λέξεις και πολύ νοηματική, θα τα καταφέρετε σίγουρα!

Αργήσαμε όμως να κατευθυνθούμε στον πραγματικό μας προορισμό. Γιατί, για μένα πλέον Σικελία σημαίνει Ορτυγία. Αυτό είναι το νησάκι των Συρακουσών, στο οποίο περνάς από δύο γεφυράκια, είτε με τα πόδια, είτε με αυτοκίνητο. Η Ορτυγία είναι ένα μικρό διαμάντι! Την γνώρισα με βροχή, την ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα και άλλαξα τα σχέδια όλου του ταξιδιού μου για να την χορτάσω. Κι αυτή μου το ξεπλήρωσε με πέντε ηλιόλουστες μέρες, με λουκούλλεια γεύματα, με περατζάδες και ονειροπόληση ατελείωτη!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αν νοικιάσετε αυτοκίνητο από αεροδρόμιο, οι τιμές είναι πολύ χαμηλές. Απλώς, ακόμη και αν βάλετε φουλ ασφάλεια, θα σας δεσμεύσουν ένα ποσό – πριν δύο μήνες στη Σικελία μας δέσμευσαν 600€ για 11 μέρες – το οποίο θα σας επιστρέψουν μόλις παραδώσετε το αυτοκίνητο. Εμάς μας το επέστρεψαν αμέσως. Το δεσμεύουν για την περίπτωση κλοπής ή βανδαλισμού. Υπάρχει περίπτωση να αποφύγετε αυτήν την αγχωτική διαδικασία, αν κάνετε κράτηση από το γραφείο ενοικιάσεως απευθείας και όχι μέσω πρακτορείου.

Όποιος έχει επισκεφτεί τη Σκύρο καλοκαίρι και έχει γνωριστεί με τους ντόπιους, σίγουρα έχει ακούσει ιστορίες για τη Σκυριανή Αποκριά. Ιστορίες που λέγονται από μικρούς και μεγάλους και που συνήθως συνοδεύονται από χαρακτηριστικές φωτογραφίες και γελαστά πρόσωπα, γεμάτα προσμονή γι’ αυτήν την μοναδική εποχή του χρόνου. Μοναδική για όλους τους Σκυριανούς, που μετράνε τις μέρες αντίστροφα – όπως τα παιδάκια για τα Χριστούγεννα – από τις πρώτες κακοκαιρίες του φθινοπώρου. Με λίγα λόγια, μόλις «μυρίσει» χειμώνας, κάθε κάτοικος του νησιού ονειρεύεται και λαχταρά τις Απόκριες. Και όχι άδικα.

Οι Απόκριες στη Σκύρο έχουν πολλές ιδιαιτερότητες. Καταρχήν διαρκούν τρεις βδομάδες, αφού οι «Γέροι και οι Κορέλες» ντύνονται από την Κυριακή του Τριωδίου έως την τελευταία Κυριακή της αποκριάς, την «Τυρινή», για να δώσουν τη θέση τους στην Καθαρά Δευτέρα, στις παραδοσιακές στολές, τις μουσικές, τους χορούς και τα τραγούδια. Βέβαια τίποτα δεν είναι απόλυτο ή προγραμματισμένο. Κι αυτή είναι μία από τις πολλές χάρες του συγκεκριμένου καρναβαλιού. Δεν είναι οργανωμένο από κανέναν φορέα, παρά μόνο από την αγάπη και το πάθος των Σκυριανών. Μπορεί να βγουν – όπως λένε στο νησί – οι «Γέροι» την Κυριακή, αλλά και μια άσχετη Τετάρτη. Μια Δευτέρα μπορεί ένας κουδουνοφόρος να τα «βροντήξει» έξω από το σπίτι της αγαπημένης του για να εκδηλώσει τον έρωτά του, και μια Παρασκευή ένας άλλος να κατευθυνθεί προς το νεκροταφείο για να τον «ακούσει» η μανούλα του που δεν ζει πια. Οπωσδήποτε, κάθε Σαββατοκύριακο όλο το νησί πάλλεται από τους ρυθμικούς ήχους των κουδουνιών και την μυστηριακή ατμόσφαιρα των ημερών. Τα καλντερίμια γεμίζουν κόσμο που θαυμάζει το έθιμο. Τις πανέμορφες «Κορέλες» με τα λευκά φουστάνια και τους χρωματιστούς «μεντενέδες» να στροβιλίζονται όλο χάρη γύρω από τον «Γέρο» τους, να του κάνουν τσαλίμια, κι όταν αυτός χωθεί σ’ ένα μικρό σοκάκι για να ξεκουραστεί λιγάκι – η στολή με τα κουδούνια μπορεί να ζυγίζει και πενήντα κιλά! – να του τραγουδούν για να πάρει δυνάμεις. Τους χαριτωμένους «Φράγκους» – ο γιος που γύρισε από την πόλη με φράγκικα ντυσίματα – να διακωμωδούν ό,τι τους κάνει κέφι και να πειράζουν γνωστούς και φίλους. Και φυσικά τους «Γέρους». Πώς τα χτυπάει αυτός; περπατάει σωστά κι αρχοντικά; το μαντίλι του είναι όμορφα φορεμένο; η μτσούνα είναι από σπάνιο χρώμα; πόση ώρα αντέχει να τα λιλιρήσει;

Τα συναισθήματα που σου δημιουργεί αυτό το δρώμενο είναι πολλαπλά. Σε αναστατώνει, σε συγκινεί, σε παθιάζει, σου παίρνει το μυαλό! Θέλεις να συμμετέχεις κι εσύ και ακολουθείς τις παρέες των «Γέρων» μέχρι το μοναστήρι του Άι Γιώργη και ακούς τις καμπάνες που χτυπούν για να ξυπνήσει η γη, να φύγει ο χειμώνας, να έρθει η άνοιξη, να ανθοφορήσει η πλάση, να αναπαραχθεί το ζωικό βασίλειο, να φύγει το κακό και να έρθει το φως, ο ήλιος, η ζωή. Όλα αυτά κορυφώνονται όσο πλησιάζει η Καθαρά Δευτέρα, και την τελευταία Κυριακή, μπορεί να μετρήσεις ταυτόχρονα μέχρι και σαράντα «Γέρους» στο κεντρικό καλντερίμι της Σκύρου. Όχι ότι χρειάζεται να τους μετρήσεις, γιατί το νησί συγκλονίζεται από τον ήχο τους, τρέμει ηδονικά και κάθε σου αίσθηση το γνωρίζει, πως ήρθε πια η Άνοιξη, πως τα προβλήματα τα εξορίσαμε από τον τόπο μας και προχωράμε στη ζωή μας πιο ανάλαφροι και πιο αγαπημένοι.

Αμήν φίλοι μου.

Φωτογραφίες: https://www.facebook.com/%CE%91%CF%80%CF%8C%CE%BA%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%A3%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%BF-293199847490