Τρεις ώρες πτήση από Αθήνα, είκοσι λεπτά στο Paris Charles de Gaulle Airport, μία ώρα στο Μετρό και επιτέλους αναπνέουμε αέρα παριζιάνικο! Αέρα δροσερό – είναι και τέλος Νοεμβρίου – και αναζωογονητικό, αέρα γεμάτο μυρωδιές από γαλλικές λιχουδιές. Έχετε παρατηρήσει ότι το Παρίσι μυρίζει φαγητό; φυσικά μυρίζει και ακριβά αρώματα, μυρίζει και τέχνη και πολιτισμό και κουλτούρα και ευγένεια, μυρίζει διανόηση και διαφωτισμό, μυρίζει λάμψη και καθαριότητα, αλλά σίγουρα μυρίζει έντονα φαγητό.

Είχα να το επισκεφθώ 15 χρόνια και μόλις έφτασα, αφού πήρα τις ανάσες μου, έτρεξα αμέσως στο σήμα κατατεθέν της πόλης: τον Tour Eiffel! Τον φωτογράφησα μέρα και νύχτα, από κοντά και από μακριά, κι όταν σιγουρεύτηκα ότι «ναι είμαι εδώ», δεν είναι όνειρο ούτε ονειροπόληση της καραντίνας, αλλά υπέροχη απτή πραγματικότητα, ξεκίνησα τις βόλτες μου ανά τις γειτονιές του.

Μία είναι η λέξη που μπορεί να περιγράψει την πόλη του φωτός και του έρωτα: Μαγεία!

Μαγική είναι η βόλτα στο ποτάμι και τα γεφυράκια που το στολίζουν, μαγική είναι η Pont Neuf και οι γέφυρες των τεχνών και του Αλέξανδρου του Τρίτου. Μαγική είναι και η Παναγία των Παρισίων, που αν και λαβωμένη, ρίχνει την γοητευτική της σκιά στον Σηκουάνα και του υπενθυμίζει τους αιώνες της παρουσίας της. Μαγική είναι η συνοικία του Μαραί με τις αναρίθμητες γκαλερί, τα γραφικά καφέ και τα μαγαζάκια κάθε λογής. Το κανάλι του Σαιν Μαρτέν με την Rue du Château d’Eau εκεί κοντά να σε γυρίζει στην παιδική σου ηλικία με την ζεστή θαλπωρή της. Η λεωφόρος των Ηλυσίων πεδίων, που είναι κατακόκκινη από τα Χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια και υπέρλαμπρη όπως πάντα. Υπέρλαμπρη είναι και η Πυραμίδα έξω από το Μουσείο του Λούβρου απ’ όπου μπορείς να δεις από μακριά τον φωτισμένο Πύργο του Άιφελ και το Καρουζέλ πίσω από την Αψίδα του Θριάμβου του, σαν κλασική κάρτ ποστάλ.

Την μαγεία μοιράζεται και η γειτονιά του Σαιν Ζερμέν με την αγαπημένη Rue de l’Ancienne Comédie να πρωτοστατεί σε ζωντάνια και ατμόσφαιρα. Κι αφού μιλάμε για ζωντάνια, η συνοικία Butte-aux-Cailles και η υπέροχη Rue des cinq Diamants κάνουν την εμφάνισή τους σαν διαμάντια ανεπεξέργαστα. Και στην αναφορά των διαμαντιών, δεν θα μπορούσε να πάει το μυαλό πουθενά αλλού, παρά στη μία και μοναδική Μονμάρτρη. Βγαίνοντας από το Μετρό, κάθε μα κάθε φορά, αισθάνεσαι ότι μεταφέρεσαι κάπου αλλού. Κάπου μοναδικά, σ’ ένα παραμύθι που το γνωρίζουν και το επισκέπτονται πολλοί, αλλά με έναν τόσο μαγικό τρόπο, αυτό το παραμύθι ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι έχει δημιουργηθεί ειδικά και αποκλειστικά για σένα! Δεν είναι μόνο η υπέροχη θωριά της Βασιλικής της Ιερής Καρδιάς (Sacré-Cœur), ούτε η θέα της πόλης από ψηλά. Δεν είναι τα φιδογυριστά δρομάκια ούτε ο «Τοίχος του Σ’αγαπώ», δεν είναι η ψιλή βροχή ούτε το αεράκι που ρίχνει στους δρόμους τα φύλλα των δέντρων, ούτε τα στολισμένα καφέ εν όψη Χριστουγέννων. Δεν είναι οι μυρωδιές των μπουλανζερί και των Crêpes sucrées, δεν είναι τα φαναράκια στα πεζοδρόμια ούτε τα σκαλιά δίπλα στο τελεφερίκ που τα κατεβαίνεις και βλέπεις μπροστά σου τον Ντίκενς να σου χαμογελά. Δεν είναι τίποτα απ’ αυτά. Είναι όλα! Είναι η αύρα της, η ατμόσφαιρα και ο ερωτισμός της, που δεν σ’ αφήνουν να μείνεις μακριά της, που έρχεται στα όνειρά σου όταν την έχεις πια εγκαταλείψει, και σε στοιχειώνει τόσο μα τόσο γλυκά, που ξυπνάς λιγωμένος και, ενώ έχεις μόλις επιστρέψει, αναφωνείς: Αααααχ, πότε θα ξαναπάω στο Παρίσι!!!

Υ.Γ.: Ομολογώ ότι ξεκίνησα να γράφω με σκοπό να σας πάω όπως πάντα για καφέ, για γλυκό, για ψώνια, για φαγητό και ποτό, αλλά κάπου χάθηκα σε ρομαντικούς δρόμους της σκέψης μου. Θα επανορθώσω στο αμέσως επόμενο άρθρο μου, και θα σας πάω σε όλα τα μέρη που αγάπησα.

Πριν τα Χριστούγεννα, το υπόσχομαι. Προς το παρόν, θα σας γλυκάνω με μερικές φωτογραφίες και επανέρχομαι…

Όσοι με γνωρίζετε προσωπικά, ξέρετε ότι θυσίασα τα πάντα για να φύγω από την Αθήνα και να ζήσω στο νησί που γεννήθηκα. Η επιλογή αυτή ήταν πολύ συνειδητή, παρά τις όποιες δυσκολίες μπορεί να παρουσιάζει. Ένας από τους πολλούς λόγους που επέλεξα να ζω σ’ αυτό το μικρό κομμάτι ξηράς στο κέντρο του Αιγαίου είναι πως εδώ η ζωή δεν σε προσπερνάει. Εδώ ο χρόνος δεν είναι τόσο αμείλικτος όσο στην πόλη. Εδώ αισθάνεσαι τις μέρες που περνούν και την αλλαγή των εποχών με κάθε σου αίσθηση.

Ας πούμε τώρα, που είναι φθινόπωρο, η εποχή εισβάλλει μέσα μας με χίλιους τρόπους. Οι πόρτες των σπιτιών – που το καλοκαίρι παραμένουν ανοιχτές όλη μέρα – κλείνουν, τα φώτα ανάβουν νωρίτερα,

μα όσα κι αν ανάψουν, πάντα μπορείς να δεις τα αστέρια στον ουρανό. Τα πρωινά μετά τη βροχή, ο κόσμος ξεχύνεται στην εξοχή για να μαζέψει σαλιγκάρια και μόλις περάσει λίγος καιρός, το πευκοδάσος γεμίζει ανθρώπους που μαζεύουν τοπικά μανιτάρια (μανίτες). Σε λίγο θα βγουν και τα χόρτα για να συνοδεύουν τα τηγανητά μας ψαράκια.

Αυτές τις μέρες, οδηγείς στους δρόμους και βλέπεις στα χωράφια δεξιά κι αριστερά σου, κόσμο συγκεντρωμένο να μαζεύει τις ελιές του. Άλλοι χτυπούν τα κλαδιά με τις ειδικές βέργες, άλλοι καθισμένοι κάτω από τα δέντρα τις ξεδιαλέγουν. Τα μεσημέρια κάνουν όλοι μαζί διάλειμμα και κολατσίζουν κάτι πρόχειρο αλλά σπιτικό, λέγοντας ιστορίες και χαλαρώνοντας με γέλια. Τα μικρά παιδιά παίζουν τρέχοντας τριγύρω και όλο αυτό γίνεται ένα αξιαγάπητο μικρό πανηγύρι.

Όμως και η όσφρηση συμμετέχει στην εποχή. Περνώντας από το λιοτρίβι του νησιού, μυρίζεις αυτήν την χαρακτηριστική μυρωδιά του πυρήνα της ελιάς. Έντονη, οξεία και τόσο φθινοπωρινή. Συγκεντρωμένοι άντρες συνήθως απ’ έξω, κουβεντιάζουν για να περάσει η ώρα μέχρι να βγει το λάδι τους, το δοκιμάζουν με ψωμί και καμιά φορά το συνοδεύουν και μ’ ένα κρασάκι. Έτσι για το καλό.

Κι εσύ, έχεις την ευκαιρία ν’ ανταλλάξεις δυο κουβέντες με τον γνωστό σου που τυχαία συνάντησες, γιατί έχεις φύγει δύο λεπτά νωρίτερα από το σπίτι για τη δουλειά, κι έτσι ξέρεις ότι σου περισσεύουν ακριβώς δύο λεπτά. Η διαδρομή διαρκεί πάντα το ίδιο!

Παρακάτω, η γειτόνισσα στοιβάζει στην αυλή τα ξύλα για το τζάκι – στα παρτέρια της καμαρώνουν ακόμη λίγα κίτρινα χρυσάνθεμα – και σου υπενθυμίζει ότι πρέπει να κάνεις κι εσύ το ίδιο. Το τζάκι είναι ζεστασιά για τις κρύες μέρες που ακολουθούν όπως επίσης συντροφιά και παρηγοριά για τις νύχτες.

Κι όταν γυρίσεις σπίτι τελικά, θα βρεις στη φρουτιέρα σου φρεσκοκομμένα ρόδια και κυδώνια, γιατί είναι της εποχής. Αν έχεις διάθεση, θα κόψεις και λίγη αρμπαρόριζα από τον κήπο σου και θα φτιάξεις λίγο γλυκό κυδώνι που το τρώει ο καλός σου. Άλλωστε σήμερα έχει συννεφιά, δεν είναι για βόλτες στη θάλασσα…

Σκύρος, Νοέμβριος 2021

Πριν το επισκεφτώ δεν το γνώριζα. Έψαχνα απλώς μία ακόμη πόλη, να συμπληρώσει το ταξίδι στην Πολωνία. Βαρσοβία, Κρακοβία και; Τί άλλο;

Διαβάζοντας διάφορα άρθρα, κατέληξα ότι η τρίτη πόλη της συγκεκριμένης περιήγησης θα ήταν το Βρότσλαβ. Ο ταξιτζής μας είπε ότι προφέρεται με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Βρότσλαβ, Βρότσλαου και κάτι που δεν δύναμαι να προφέρω. Όπως κι αν το προφέρεις όμως, το σίγουρο είναι ότι θα σε καταγοητεύσει. Με την ομορφιά του, την αρχιτεκτονική του, τα νερά του που σε περιβάλλουν όπου κι αν πας, με τους νάνους του και τους φιλόξενους κατοίκους του.

Πολλοί λένε ότι το Βρότσλαβ είναι η Βενετία της Πολωνίας. Εντάξει, μην υπερβάλουμε τόσο. Η Βενετία είναι μία και μοναδική, αλλά πραγματικά αυτή η πόλη είναι χτισμένη πάνω στον ποταμό Οντέρ, με αρκετά νησάκια, γεφυράκια και παραποταμάκια να σε κυκλώνουν και να σου δίνουν σε κάποια σημεία την αίσθηση της πλωτής πόλης.

Για να απολαύσετε αυτήν την εγγύτητα με το υγρό στοιχείο, ένας περίπατος παράλληλα με το ποταμάκι Fosa Miejska από το ύψος της γέφυρας Most Księdza Piotra Skargi έως εκεί περίπου που βρίσκεται το άγαλμα στη Fontanna Alegoria Walki i Zwycięstwa, είναι ό,τι πρέπει. Ειδικά αν βρεθείτε εκεί άνοιξη ή φθινόπωρο, θα σας μαγέψει το υπέροχο τοπίο, τα φυλλώματα των δέντρων, τα χρώματα και οι αντανακλάσεις στο νερό. Και, απ’ όποιο σημείο κι αν ξεκινήσετε, έχω να προτείνω στάση στο τέλος της κάθε διαδρομής. Αν καταλήξετε στην δυτική πλευρά, περάστε το γεφυράκι most św. Antoniego και κατευθυνθείτε στην ζωντανή εβραϊκή συνοικία. Είτε για καφεδάκι, είτε για να τσιμπήσετε, στην οδό Świętego Antoniego θα βρείτε τα πάντα. Αγαπημένο μου, στον αριθμό 26, το Pestka Bistro Wrocław.

Αν διαλέξετε αυτό, ένα κρασάκι παραπάνω θα το πιείτε…

Αν πάλι, καταλήξετε στην άλλη πλευρά, την ανατολική, προτείνω να επισκεφθείτε το Folgujemy. Θα το βρείτε στην οδό Kniaziewicza 16, μακριά από τους πολυσύχναστους δρόμους, και θα νοιώσετε ότι το γνωρίζετε χρόνια. Έχει μια απλότητα αυτό το μαγαζάκι, μια καθαρή ατμόσφαιρα, άνετους ανθρώπους, θαμώνες, νεολαία, που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι στο στέκι σου. Επιπλέον, οτιδήποτε κι αν δοκιμάσετε είναι πολύ νόστιμο. Από τα κουλουράκια με τον καφέ, τα γλυκά, τα σνακς, τις σαλάτες, τις σούπες αλλά και τα κυρίως πιάτα του (εάν πάτε μεσημέρι, ζητήστε το πιάτο ημέρας), όλα είναι νόστιμα και έχουν πολύ ενδιαφέρον.

Καλά ηρεμήσαμε εδώ στα απόμερα, αλλά νομίζω ότι το Βρότσλαβ δεν το έχεις δει, αν δεν περπατήσεις στο κέντρο και στην πολυφωτογραφημένη πλατεία του και στα νησάκια μέσα στο ποτάμι και τις γεφυρούλες τους.

Πάμε λοιπόν στην κεντρική του πλατεία με τα πολύχρωμα παραμυθένια κτίρια και τους νάνους να σε παραφυλούν, την Market Square, για να την θαυμάσουμε, και αν έχουμε διάθεση να ανέβουμε 247 σκαλοπάτια (θα κάνουμε και στάσεις, μην θορυβείστε!) και να φτάσουμε στην Γέφυρα των μαγισσών (Bridge of Penitents), όπου θα απολαύσουμε μια θέα της πόλης μοναδική!

Πάμε και στην ερωτική Tumski Bridge, με τα λουκέτα των ερωτευμένων και τη μοναδική της ατμόσφαιρα. Περπατήστε την μέρα, κατευθυνθείτε στον Καθεδρικό Ναό, ανεβείτε στην κορυφή (εντάξει, εντάξει, με το ασανσέρ αυτή τη φορά, μην γκρινιάζετε!), και απαθανατίστε μια διαφορετική οπτική της πόλης.

Χωθείτε στον κήπο του Ναυτικού ομίλου από την είσοδο δίπλα στο άγαλμα του Ιωάννη του Βαπτιστή, και αγναντέψτε το ποτάμι και τα απίθανα αρχιτεκτονήματα. Και μην παραλείψετε να ξαναέρθετε και να περπατήσετε στην γέφυρα, τη νύχτα (τα Χριστούγεννα δε, είναι ένα όνειρο). Θα μεταφερθείτε σίγουρα στην παραμυθοχώρα!

Όλες οι γεφυρούλες στα νησάκια μέσα στον Όντερ έχουν η καθεμία τη χάρη της, όμως οι δικές μου αγαπημένες είναι η Tumski Bridge και η Słodowa Footbridge.

Αφού όμως σας έφερα προς τον Καθεδρικό, ελάτε να σας πάω για πρωινό σε ένα από τα αγαπημένα μου μαγαζάκια. Πάλι εκτός κέντρου και μακριά από τους τουρίστες. Ας αφήσουμε πίσω μας τη Tumski Bridge, ας περάσουμε από την πανέμορφη πλατεία του Καθεδρικού και το Brama kluskowa, κι ας κατευθυνθούμε προς την οδό Szczytnicka. Στο νούμερο 36α, βρίσκεται το «Like It» και θα σας αρέσει σίγουρα! Το πρωινό του, οι καταπληκτικοί φυσικοί χυμοί του, αλλά και τα κυρίως πιάτα του, είναι όλα ξεχωριστά, όπως το προσωπικό και το περιβάλλον (να έχετε στο νου σας ότι στις πέντε το απόγευμα κλείνει). Και αν έχετε όρεξη για γλυκό, αξίζει να περπατήσετε 10 λεπτά από δω που βρισκόμαστε, πιστέψτε με αξίζει, για μία γευστική εμπειρία στο «Pod Trumienką» (Curie-Skłodowskiej 51). Δοκιμάστε και θα με θυμηθείτε!

Η τελευταία μας βόλτα για σήμερα θα είναι στο Μνημείο του Ανώνυμου περαστικού που βρίσκεται στις δύο πλευρές της οδού Świdnicka, όπου διασταυρώνεται με την οδό Pilsudski. Δεν θα σας πω τί είναι για να σας εκπλήξει όπως εμένα. Λέγεται πως συμβολίζει τις πολιτικές αλλαγές που έχουν γίνει στην Πολωνία και είναι ιδιαίτερα επιβλητικό. Στην επιστροφή προς το κέντρο, πάμε να σας κεράσω ένα καφεδάκι και μια αλμυρή τάρτα στο αγαπημένο μου Green Caffè Nero (plac Kościuszki 1) και να σας αποχαιρετήσω έτσι γευστικά, με την ευωδία του φρεσκοαλεσμένου καφέ να μας τυλίγει.

Πολλά φιλιά από το Βρότσλαβ λοιπόν, μία από τις ωραιότερες πόλεις της Ευρώπης, που, κατά την προσωπική μου άποψη, η ομορφιά της ξεπερνάει ακόμα και την Κρακοβία.

Ευχαριστώ πολύ για την παρέα σας και ανυπομονώ να τα ξαναπούμε,

Άννα.

 

 

 

 

 

Από την Ελευθερία Μακρυγιάννη

Είναι 2007 λίγες μέρες πριν τον Δεκαπενταύγουστο.

Ξεκινώντας από τον Πειραιά και για 6-7 ημέρες κάναμε μία όμορφη κρουαζιέρα στο Αιγαίο με το πλοίο «Ocean Monarch».

Ακούσαμε αυτό το όνομα με σπαστά αγγλικά από τον εκάστοτε κυριούλη του πλοίου και 1000 φορές!

Το φώναζαν σε κάθε λιμάνι, μαζί με το ξύλινο ταμπελάκι που το έγραφε…

Oooooceeean Monaaaaarchhhh! Oooooceeean Monaaaaarchhhh! Oooooceeean Monaaaaarchhhh!

Ξέρετε, για να μαζευτούμε. Όπως σαλαγάει ο βοσκός τα γίδια… Περάσαμε από πολλά νησιά…

Στη Σαντορίνη λοιπόν έμεινε το πλοίο αρόδου ανάμεσα από το νησάκι Θόλο Ναυτίλο και τη Θήρα,

μας πέρασαν απέναντι στο λιμανάκι με καραβάκι και ανεβήκαμε πάνω με το γνωστό τελεφερίκ.

Τε λε φε ρικ!

Δεν ξέρω πόσοι το έχετε επισκεφτεί, επίσης δεν γνωρίζω πόσοι έχετε αποκτήσει χρόνια καρδιακά προβλήματα ή συνεχείς κρίσεις πανικού μετά από αυτή τη διαδρομή.

Φτάσαμε λοιπόν επάνω, ψωνίσαμε όμορφα μπιχλιμπίδια, ήπιαμε έναν τέλειο freddo cappuccino – μόλις είχε αρχίσει να μπαίνει στη ζωή μας αυτός ο ωραίος αλλά «αλμυρός» καφές! 8.70€ έκαστος!

Η ώρα μας ήταν περιορισμένη. Προλαβαίναμε όμως να δούμε και το ηλιοβασίλεμα.

Το ξακουστό ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης που την επισκέπτονται κάθε χρόνο χιλιάδες άνθρωποι για να το απαθανατίσουν με τις μηχανές τους ή και να κάνουν πρόταση γάμου στον αγαπημένο τους άνθρωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν να βρούμε θέση…

Η ώρα ήταν γύρω στις έξι και κάτι το απόγευμα. Νωρίς ακόμη. Είχαμε χρόνο μέχρι τις οχτώμιση με εννιά που έπρεπε να μπούμε στο πλοίο.

Αν σκεφτείς και την κίνηση στο τελεφερίκ…

Μήπως να πάμε κάτω στο κατάστρωμα, να το δούμε από κει, να μην αργήσουμε να μπούμε στο Ocean Monarch?

Ναι μωρέ πάμε…

Όχι όχι όχι δεν ξανά μπαίνω εγώ σε αυτό το κουτί που κατεβαίνει τον γκρεμό μετέωρο από μία κλωστή! Πάμε με τα γαϊδουράκια..

Η πρώτη επαφή μου με αυτά τα ταλαίπωρα πλάσματα, έβγαλε την ευαίσθητη πλευρά μου να φανεί σε κοινή θέα.

Όχι! Είπα αποφασίστηκα!

Θα κατέβουμε με τα πόδια!

Όπως τα γαϊδουράκια.

Κάναμε… 45 λεπτά με το ρολόι. Το ξέρατε εσείς ότι είναι τόσο ψηλά η Θήρα και ότι ο δρόμος είναι

και φουλ ζιγκ ζαγκ;

Μπήκαμε τρέχοντας στο άδειο καϊκάκι – λέω πάει, εμάς περιμένουν! Ανεβαίνουμε στο Ocean monarch – κατάστρωμα… άδειο το πλοίο. Πάμε πλώρη σαν τον Τιτανικό;

Να μη χάσουμε το ηλιοβασίλεμα…;;;

Αυτόοοοοο το ξακουστόοοοο ηλιοβασίλεμαααααα της Σαντοριιιιίνης…. που την επισκέπτονται κάθε χρόνο χιλιάααααααδες άνθρωποι για να το απαθανατίσουν με τις φωτογραφίικκεεεες τους μηχανές ή

και να κάνουν πρόταση γάμου στον αγαπημένο τους άνθρωπο.

Ναι! Αυτό το βλέπεις από πάνω! Όχι από κάτω!

🥺🥺

Αφήστε με να κλάψω ξανά.

Αντίο.

Θα αρχίσω αυτό το άρθρο με μια απορία: γιατί ο Πλατανιστός της Νότιας Εύβοιας λέγεται έτσι;

Πλα τα νι στος. Και γιατί δεν έχει το όνομα κάποιου Αγίου, ή να λεγόταν, ας πούμε, «Παναγία βοήθα»;!

Και γιατί δεν λέγεται «Πλατανιστός» το χωριό Άγιος Δημήτριος, που είναι φουλ στα πλατάνια;

Για να εξηγηθώ: η διαδρομή προς τον ατυχέστατα επονομαζόμενο Πλατανιστό, είναι ορεινή και κατάξερη. Ερημιά μαύρη, σκιά πουθενά. Ουδείς οικισμός στον δρόμο σου. Μόνο στροφές και ησυχία. Φτάνοντας στο χωριό, εδώ χωριό, εκεί χωριό, πουθενά το χωριό. Κάτι σκόρπια σπίτια ρημαγμένα

απ’ τον χρόνο και μια ταμπέλα: προς το πλατανιώτικο σπίτι και το γεφύρι. Κατηφορίζουμε κι εμείς, γεμάτοι περιέργεια και απορία. Το μονοπάτι γεμάτο ξερά πεσμένα σύκα και σαπίλα. Κάπου μπερδευόμαστε και στρίβουμε δεξιά από το πιο πλατύ σημείο. Λάθος. Γυρίζουμε πίσω στο πιο στενό σημείο και συνεχίζουμε αριστερά. Το μονοπάτι ίσα που υπήρχε. Και ξαφνικά ακούγεται νερό που τρέχει. Και λίγο πιο κάτω, ιδού:

Τα λόγια είναι περιττά. Η έκπληξη ήταν τεράστια, γιατί τίποτα δεν μας προδιέθετε για την ομορφιά που θα αντικρίζαμε. Παγωμένα και κρυστάλλινα τρεχούμενα νερά, υπέροχο δροσιστικό τσαλαβούτημα, κι ένα Αρτινό γεφύρι πανέμορφο. Χαλάλι το θριλεράκι της διαδρομής. (Τη μέρα που επιστρέφαμε, συναντήσαμε τη φίλη μας την Τούλα, και μας είπε, πως αν συνεχίζαμε λίγο παρακάτω στον δρόμο, θα βρίσκαμε ένα μαγικό τοπίο με καταρράχτη και βάθρες που καταλήγουν στο ποτάμι. Ένα τόσο όμορφο σημείο που «βλέπεις» τις νύμφες ζωντανές να χαμογελούν. Κι έρχομαι απογοητευμένη και λέω: μια ταμπέλα βρε παιδιά! Βάλτε μια ταμπέλα, έστω και με ιδιωτική πρωτοβουλία, δεν είναι τόσο δύσκολο. Κρίμα να έρχεται ο επισκέπτης τόσο δρόμο και να βλέπει την εγκατάλειψη και να χάνει τη μαγεία.)

Αντίθετα, η άλλη διαδρομή, προς τον Άγιο Δημήτριο, ήταν ένα όνειρο. 33 λεπτά – είτε ξεκινάς από το Μαρμάρι, είτε από την Κάρυστο – μέσα στο πράσινο, μέσα στα πλατάνια, μέσα σε απίθανη ομορφιά, που κάπου μπερδεύεσαι. Μα πού είμαι τελικά, στη νότια Εύβοια ή στο Πήλιο;

Στα μισά της απόστασης, το γραφικό χωριουδάκι Παραδείσι, δίνει μια παραδεισένια νότα. Είτε για φαγητό, είτε για καφεδάκι ελληνικό, μια στάση αξίζει και με το παραπάνω. Δύο ταβερνάκια για να διαλέξουμε, κάτω από την απολαυστική σκιά των πλατάνων, φιλόξενα και με ποιότητα υλικών και ανθρώπων. Και στο τέλος αυτής της απίθανης διαδρομής, το χωριό του Αγίου Δημητρίου. Κουκλί!

Εδώ θα μας περιποιηθεί ο κυρ Βαγγέλης και η κυρία Γεωργία. Θα γεμίσουμε οξυγόνο και ζεστασιά και,

αν δεν φυσάει – καθόλου όμως! – θα ταλαιπωρήσουμε λίγο το αμάξι μας για να κάνουμε μια βουτιά στην παραλία του Αγίου Δημητρίου, στην αγκαλιά του Αιγαίου. Αν φυσάει και έχει κύμα, έχει και επικίνδυνα ρεύματα. Το νου σας.

Στη νότια Εύβοια όμως, δεν χρειάζεται να κινδυνέψει κανείς για να απολαύσει καθαρές θάλασσες και παραλίες, αν και αξίζει μια διαδρομή ακόμη ως την, άγριας ομορφιάς, παραλία Γιαννιτσίου. Οι επιλογές σε παραλίες είναι και πολλές, και εύκολες και πολύ γοητευτικές. Και το λέω εγώ, που έχω μεγαλώσει σε νησί και δεν κολυμπάω όπου να ‘ναι. Από το Μαρμάρι ώς τον Μπούρο, βρίσκουμε τη Μεγάλη Άμμο (εκεί βέβαια, παίζει να μας έρθει κανένα kite surf στο κεφάλι!), την Αγία Παρασκευή, τον ήσυχο Άγιο Αθανάσιο, τον Μπούρο και τέλος, την δική μου αγαπημένη, την παραλία Κάβος ή Αλυκές, με τα βαθιά κρυστάλλινα νερά και το παραλιακό μπαράκι με τις ξαπλώστρες που σε κάνει να νοιώθεις ότι βρίσκεσαι σε μια φιλόξενη αυλή.

Μετά το δροσερό κολύμπι στις Αλυκές, ανηφορίσαμε προς το χωριό Μύλοι. Σε 14 λεπτάκια είχαμε φτάσει, αφού μπήκαμε και πάλι σε μια όμορφη διαδρομή με πλατάνια. Τόσο πράσινο στη Νότια Εύβοια δεν το περίμενα! Πάνω στο χωριό κυλάει το ποτάμι και ενώ τρώγαμε στο ταβερνάκι, ακούγαμε το νεράκι να τρέχει κελαρυστό. Γεμίσαμε αρώματα και εικόνες, γεμίσαμε και τα … παγουρίνο μας με κρύο νερό από τη βρύση του χωριού και φύγαμε να πάμε για ξεκούραση.

Πού πήγαμε; δεν σας έχω πει; Ναι, συνήθως δεν σας προτείνω κατάλυμα, γιατί βρίσκουμε κάποιο airbnb ανάλογα με τις ανάγκες μας. Σήμερα όμως θα σας πω, γιατί μείναμε στα υπέροχα Lithos Villas, ψηλά στην Κάρυστο, στον οικισμό Κόκκαλοι. Τα Lithos Villas είναι ανεξάρτητες κατοικίες, πολύ άνετες, λιτά διακοσμημένες, πεντακάθαρες και με υπέροχες σούπερ βεράντες. Έχεις όλη την Κάρυστο στο πιάτο, βλέπεις θάλασσα και ηλιοβασίλεμα. Ξεκούραση με τα όλα της!

Θα επιστρέψω όμως στο θέμα του φαγητού, και έτσι γευστικά θα κλείσω αυτή την περιήγηση. Θα σας πάω σε δύο μαγαζιά μέσα στην Κάρυστο και σε ένα στο φευγιό.

Υπέροχο πρωινό και brunch – αυστηρά ως τις 14:00 – και πολύ συμπαθητικό καφέ, απολαύσαμε στο Alea Boutique Cafe Bar. Βρίσκεται πάνω στην πλατεία, από την ήσυχη πλευρά της περατζάδας, που εγώ προτιμώ, και έχει ευγενέστατο προσωπικό και καλή εξυπηρέτηση. Το Croque Madame με την μπεσαμέλ, πολύ το ευχαριστήθηκα!

Αλλά, η έκπληξη της Καρύστου ήταν το Γευσίπλους! Δεν περίμενα ένα τέτοιο εξαιρετικό εστιατόριο σ’ αυτήν τη μικρή κωμόπολη. Ήξερα ότι επιμελείται το μενού ο σεφ Μπαξεβάνης, αλλά αυτό δεν δίνει πάντα εγγύηση. Πραγματικά, οτιδήποτε δοκιμάσαμε με θαλασσινά ήταν ονειρεμένο! Η μους ταραμά εξαίσια, η σαλάτα με τα μανιτάρια απίθανη! Η πίσω αυλή σε ηρεμούσε και σε προδιέθετε για το υπέροχο δείπνο που ακολουθούσε. Αξίζει σίγουρα να το επισκεφθείτε.

Και φεύγοντας από την Κάρυστο, θα σας κάνω μια μικρή παράκαμψη, και αντί να πάμε από Στύρα για να βγούμε στο δρόμο για Χαλκίδα, θα ανέβουμε προς το χωριό Ζωοδόχος Πηγή (για τους ντόπιους Ρεούζι), και θα καθίσουμε στην αυλή της πρώτης ταβέρνας στα αριστερά μας, στον καταπληκτικό Μπάρμπα Γιώργη. Θα απολαύσουμε τη θέα και μαζί μ’ αυτή, τα ωραιότερα παϊδάκια έβερ!!!

Αν σας αρέσουν τα παϊδάκια, πρέπει οπωσδήποτε να κάνετε μια στάση εδώ. Έχω έρθει πολλές φορές και, ανεξαρτήτως εποχής, το κρεατάκι είναι σταθερά ζουμερό, μαλακό, σωστά κομμένο και νοστιμότατο. Δοκιμάστε και θα με θυμηθείτε.

Κάπως έτσι θα σας αφήσω σήμερα. Με πολλές όμορφες αναμνήσεις και μια μικρή… λιγούρα!

Σας ευχαριστώ που μου κάνατε παρέα και σ’ αυτή τη βόλτα.

Ως την επόμενη φορά,

σας φιλώ γλυκά,

Άννα.

 

 

Από την Ελευθερία Μακρυγιάννη

Εδώ και περίπου 9 χρόνια ακολουθώ την αγαπημένη μου ποδοσφαιρική ομάδα σε αγώνες εκτός έδρας ανά την Ελλάδα.

Το γεγονός ότι η ομάδα μου έπαιξε μονάχα λίγες αγωνιστικές στην πρώτη κατηγορία καθορίζει και το είδος των προορισμών που είχα την τύχη να επισκεφτώ.

Οι περισσότερες πληροφορίες που έχω συλλέξει είναι για το οδικό δίκτυο της Ελλάδας, τα διόδια, και τα σημεία στάσης για κατούρημα, μιας και με λεωφορεία γεμάτα άντρες που θέλουν και να καπνίσουν οι στάσεις πολλές.

Πολύωρα οδικά ταξίδια σε σλόου μόσιον τα περισσότερα σε χωριά του Θεσσαλικού κάμπου, δυτικής Μακεδονίας και Στερεάς Ελλάδας.

Κανονικά μαθήματα γεωγραφίας και μόνο, διότι φτάνοντας στον προορισμό μας, βλέπαμε τον αγώνα και γυρίζαμε πάλι πίσω στη βάση μας.

Αιγίνιο, Γιαννιτσά, Παλαμάς, Φαρκαδόνα, Καρδίτσα, Στυλίδα, Ψαχνά Ευβοίας, Σέλλανα, Χάλκη Λάρισας, Φάρσαλα, Ταύρος, Κερατσίνι, Νέα Σμύρνη, Ιωάννινα.

Ώσπου ήρθε η ιδέα..

Πού παίζει η Νίκη; Ιτέα..

Λοιπόν θα αφήσουμε το παιδί και θά πάμε Σου Κου στο Γαλαξείδι… βλέπουμε και τον αγώνα και επιστρέφουμε. Πρώτη νύχτα μόνοι χωρίς το παιδί (που θα έμενε στις γιαγιάδες).

Φανταστικά…

Κλείνουμε δωμάτιο μέσω πλατφόρμας, προπληρώνουμε, μαζεύουμε δυο ρούχα, φουλάρουμε βενζίνη το Μίκρα και γκόοου… Σάββατο πρωί κατά τις δέκα έχουμε ξεκινήσει.

Τέλειες καιρικές συνθήκες, τρελή διάθεση, εθνική οδός και στρίβουμε δεξιά για Μπράλο ( τα ‘χω μάθει όλα λέμε…)

Ο Κωστής τραγουδάει Σάσα Μπάστα

– «Ή ορίζεις μέρα ή πετάω τη βέρα.»

Πρώτη φορά το άκουγα ορκίζομαι…

Φτάσαμε σε ένα τέλειο σημείο για ξεκούραση στη Γραβιά. Από το δρόμο πάνω χαζεύαμε τα σπίτια, την πλατεία, βγάζαμε φωτογραφίες εμάς και κάτι κατακόκκινα κυκλάμινα…

Α! Ξέχασα να αναφέρω ότι σταματήσαμε και βγάζαμε φωτογραφίες, γιατί το αυτοκίνητο ανέβασε θερμοκρασία, τρύπησε το ψυγείο, έβγαζε καπνούς, έκανε θορύβους και τα λοιπά…

Αργά το απόγευμα είχαμε επιστρέψει στο Βόλο αλλάζοντας οδική βοήθεια από νομό σε νομό.

Γαλαξίδι πάντως δεν αντικρύσαμε.

Δεν πειράζει. Άλλη φορά.

Καλά να είμαστε…

Σήμερα λέω να σας πάω μια διαφορετική βόλτα στην πανέμορφη κι ερωτική Βερόνα. Και λέω διαφορετική, γιατί δεν θα επισκεφθούμε το μπαλκόνι της Ιουλιέτας, ούτε την κεντρική πλατεία Piazza delle Erbe, ούτε το διάσημο γεφύρι Ponte Pietra, ούτε το κάστρο της, το Castel San Pietro. Το πολύ πολύ, να ρίξουμε μια ματιά στην Piazza Bra καθότι θα βρεθεί στον δρόμο μας όταν θα σας πάω για ένα πολύ ξεχωριστό δείπνο! Θα είναι όμως σίγουρα μια πολύ ρομαντική βόλτα.

Δεν θα μας λείψουν οι πλατείες, και μην μου ανησυχείτε. Ίσα ίσα που θα ξεκινήσουμε από μία όμορφη με ενδιαφέρουσες γωνιές και πολλές επιλογές. Αυτή είναι η Piazza San Zeno. Βρίσκεται δυτικά του ποταμού Άντιτζε, και την κοσμεί η Βασιλική του Αγίου Ζήνωνα της Βερόνας. Είναι αγαπημένο σημείο συνάντησης και εξόδου των ντόπιων και η ατμόσφαιρά της είναι τόσο αυθεντική και με κάποιον ιδιαίτερο τρόπο ρομαντική και φθινοπωρινή. Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ βρίσκεται ένα από τα Μισελενάτα εστιατόρια της πόλης, το πανάκριβο Casa Parbellini. Αρκετά ακριβό, αλλά όχι άπιαστο, είναι και το Il Localino, στην μικρούλα Piazza Pozza, αξίζει όμως μια επίσκεψη για Απεριτίβο (νοστμότατα μεζεδάκια με 5 και 7 ευρώ το καθένα) λόγω της ζεστής του ατμόσφαιρας και των ωραίων γεύσεων. Τα πρωινά ο κόσμος απολαμβάνει την ησυχία της πιάτσας San Zeno και όταν πέφτει το σκοτάδι τριγυρίζει στα όμορφα στενά και πίνει κρασί στις τρατορίες της.

Σας υποσχέθηκα όμως ρομαντζάδα και προς τα εκεί σας πηγαίνω. Ελάτε να κατηφορίσουμε προς την εξίσου όμορφη και πολύ ζωντανή Piazza Corrubbio, να πάρουμε μία πίτσα στο χέρι, χορταστική με την χοντρή της ζύμη, από το La Pizza di Paolo & Rosetta, να περάσουμε απέναντι στην οδό Barbarani Berto, που θα μας βγάλει εκεί που θέλω από την αρχή να σας πάω. Στα σκαλάκια που θα μας ανεβάσουν στον πεζόδρομο που βρίσκεται πάνω από το ποτάμι και προχωράει παράλληλα μ’ αυτό για 400 πανέμορφα μέτρα. Αριστερά μας τα νερά του ποταμού, δεξιά μας τα δεντράκια των παρτεριών, φανοστάτες ανά λίγα μέτρα και η πέτρινη κουπαστή να σε προστατεύει αλλά και να σε προκαλεί να σκαρφαλώσεις πάνω της και να λιαστείς αγναντεύοντας μία από τις ομορφότερες γέφυρες που έχω αντικρύσει: την γοητευτική Ponte di Castelvecchio, που θεωρείται το πιο τολμηρό και αξιοθαύμαστο έργο του Μεσαίωνα της Βερόνας! Η πόλη που βρισκόμαστε είναι απίθανα όμορφη από κάθε άποψη. Όμως εμένα αυτή η γέφυρα κι αυτά τα 400 μέτρα περίπατου παράλληλα με τον Αντίτζε με έκαναν να ερωτευτώ τη Βερόνα.

Η γέφυρα, ο πεζόδρομος και ο καφές! Νομίζω ότι εδώ, έχω πιει τον ωραιότερο εσπρέσο της ζωής μου, και όσοι με γνωρίζετε, ξέρετε πόσο το ψάχνω το θέμα του καφέ. Ε λοιπόν, ωραιότερο καφέ από αυτόν δεν έχω γευτεί. Δεν εννοώ σε όλη τη Βερόνα. Σε ένα συγκεκριμένο μέρος: στο «Caffè Borsari«. Βρίσκεται στον κεντρικό πεζόδρομο Corso Porta Borsari, και πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσετε τον καφέ ή το καπουτσίνο Viennese! Όνειρο!!!

Και με δύο ακόμη όνειρα θα τελειώσουμε αυτήν την πρώτη ματιά στην πόλη της Βερόνας. Θα περάσουμε δίπλα από το ένα όνειρο, για να πάμε στο άλλο. Η μία ονειρεμένη στάση μας θα είναι στην Αρένα της Βερόνας (στην Piazza Bra, όπως υποσχέθηκα), μια αξιοθαύμαστη μικρογραφία του Κολοσσαίου της Ρώμης, που όμως είναι κατά 50 χρόνια παλιότερη απ’ το Κολοσσαίο! Πανέμορφη, στέκει εκεί δίπλα μας, μπορούμε να την περιτριγυρίσουμε, και αν είμαστε τυχεροί, να παρακολουθήσουμε και μια παράσταση μέσα σ’ αυτόν τον υπέροχο χώρο.

Η δεύτερη και τελευταία στάση μας, περνάει από το στομάχι, ακριβώς όπως ο έρωτας.

Είναι ακριβό, το ξέρω. Όμως, πιστέψτε με αξίζει! Είναι μια γαστρονομική εμπειρία που θα προσφέρετε στον εαυτό σας. Πάρτε μόνο δύο πιάτα από το μενού που ανανεώνεται ανά δύο μήνες, δεν θα σας στροβοκοιτάξει κανείς, και τελειώστε το γεύμα σας με το μοναδικό μιλφέιγ του βραβευμένου σεφ Giancarlo Perbellini (La Millefoglie di Giancarlo Perbellini). Αυτό δεν αλλάζει, υπάρχει πάντα στο μενού!

Αέρινο, ανάλαφρο, αρωματικό και τόσο τέλειο που αδυνατώ να το περιγράψω! Πού θα τα γευθείτε όλα αυτά; στο βραβευμένο με Michelin, «Locanda 4 Cuochi«, στην Via Alberto Mario 12.

Αυτός ήταν ο δικός μας τρόπος να αποχαιρετήσουμε τη Βερόνα. Γαστρονομικά.

Μην ανησυχείτε, θα επανέλθω σ’ αυτήν την φανταστική πόλη, να σας πάω έναν ακόμη ρομαντικό περίπατο, μεγαλύτερο σε διάρκεια, να σας πάω στο κάστρο για να την θαυμάσουμε από ψηλά και να σας πάω και για ψώνια, στη φίλη μου τη Giovanna, που θα σας ντύσει πολύ σικάτα και πολύ οικονομικά.

Προς το παρόν,

σας γλυκοφιλώ,

σας ευχαριστώ για την παρέα,

Άννα.

Παγωτό, ice cream, crème glacé, gelato, helado. Σε όποια γλώσσα κι αν το προφέρουμε, η γλύκα και η δροσιά του, ξεκινούν από τη γλώσσα μας, ιντριγκάρουν τον ουρανίσκο μας και τελικά ευφραίνουν την καρδούλα μας! Οι γεύσεις αμέτρητες, φαντασία να υπάρχει και όρεξη να δοκιμάζουμε, που συνήθως δεν μας λείπει! Η προέλευσή του μπερδεμένη. Όμως, ακόμη κι αν ισχύει ότι τα πρώτα παγωτά δημιουργήθηκαν στην Κίνα ή στη Μεγάλη Βρετανία, όταν το φέρνουμε στο μυαλό μας κυριαρχεί, νομίζω, η λέξη gelato, και ως εκ τούτου, η Ιταλική του καταγωγή. Είναι τυχαίο άλλωστε, ότι τα νοστιμότερα παγωτά που έχω γευτεί, τα δοκίμασα στην Ιταλία;

Πριν σας πάω όμως στη γειτονική μας χώρα, θα ξεκινήσω από λίγο πιο μακριά.

• Πρώτη στάση στην αγαπημένη Σεβίλλη και στο «Créeme Helado» στην οδό Pl. del Museo 2, που είναι η συνέχεια της Calle Laraña, προς το ποτάμι. Εδώ θα βρούμε αμέτρητες επιλογές, αλλά ό,τι έχει μέσα πορτοκάλι είναι απίθανο, κατά την γνώμη μου. Ενδιαφέρον έχει και η γεύση αβοκάντο που δεν την βρίσκεις και κάθε μέρα μπροστά σου…

• Δεύτερη στάση σε λίγο πιο ψυχρά κλίματα. Βρισκόμαστε στην παλιά πόλη της Κρακοβίας για να δοκιμάσουμε (σε μια χώρα που παράγει βατόμουρα και τα βρίσκεις σε κάθε γλύκισμα) το παγωτό βατόμουρο του «Smocza Gała Lodziarnia» (στην οδό Sławkowska 24A), που σε παρασέρνει με τη νοστιμιά και τη δροσιά του και σε ταξιδεύει σε άγρια δάση, σε χειμερινούς καρπούς και σε φρούτα, κατακόκκινα και παθιασμένα.
• Δεν γίνεται να μείνει εκτός αυτής της παγωτοδιαδρομής, το διάσημο «Bertillon» στο νησάκι του Σεν Λουί της Γαλλικής πρωτεύουσας. Όποτε κι αν επισκεφθείτε το Παρίσι, αξίζει η αναμονή στην ουρά έστω για μία μπάλα από την αδιανόητα υπέροχη καραμέλα που λειώνει στο στόμα και θα σας γλυκολειώσει ωσάν κεράκια!
• Προ-προ-τελευταία στάση για σήμερα και έχουμε πατήσει ιταλικά εδάφη. Στην ρομαντική και παραμυθένια Βερόνα βρισκόμαστε για να γευτούμε τα παγωτά της «Gelateria La Romana», που βρίσκεται μόλις 8 λεπτά περπάτημα από την Ponte di Castelvecchio (μία από τις ομορφότερες γέφυρες της Ευρώπης κατά τη γνώμη μου), στην οδό Piazza Santo Spirito 9. Οι γεύσεις πολλές και κάθε μία έχει τον χαρακτήρα της. Μια, δυο ή τρεις δοκιμές θα σας πείσουν.

• Στο νούμερο πέντε θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα μυστικό που γνωρίζουν χιλιάδες επισκέπτες της Ρώμης, εμένα όμως μου το είπε ο φίλος μου ο Δημήτρης, άλλοτε κάτοικος Ρώμης και νυν φίλος με σεβαστή άποψη περί γεύσης. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να πατήσω το πόδι μου στη Ρώμη και να μην τρέξω απνευστί στο «Giolitti» για παγωτό τιραμισού! Θα βρείτε αυτό το ξεχωριστό μέρος στο στενάκι της Via degli Uffici del Vicario, στο νούμερο 40, θα πληρώσετε πρώτα όσες μπάλες επιθυμείτε και κατόπιν θα σταθείτε μπροστά στο ψυγείο και θα διαλέξετε. Κάθε μέρα έπαιρνα μία μπάλα τιραμισού και κάτι ακόμη. Μετά από δυο τρεις δοκιμές, και οι δύο μπάλες στο χωνάκι μου, ήταν τιραμισού. Δεν ξέρω πώς καταφέρνουν και πετυχαίνουν την απόλυτη ισορροπία γλύκας, γεύσης και δροσιάς. Ξέρω όμως πως εδώ έχω γευτεί κάποια απ’τα πιο νόστιμα παγωτά της ζωής μου! Κι έτσι, κλείνω για λίγο τα μάτια, κρατώ το χωνάκι στο χέρι μου και περπατάω στο απόβραδο της Ρώμης, φτάνω στη Φοντάνα ντι Τρέβι, ρίχνω ένα κέρμα και εύχομαι: να ξαναγυρίσω εδώ, με την ίδια συντροφιά, στους ίδιους δρόμους και τις ίδιες μοναδικές απολαύσεις.
• Τέλος, δεν θα μπορούσαμε να μην μνημονεύσουμε το παγωτό φιστίκι, στην στομαχογητεύτρα Σικελία! Βρισκόμαστε στο «Il Cucchiaino» στις Συρακούσες, συγκεκριμένα στην απίθανη Ορτυγία, και διαλέγουμε την γεύση με το ψιλοκομμένο φιστίκι μέσα, που δημιουργεί μια έκρηξη γεύσης στο στόμα και στην καρδιά! Κι αν ανηφορίσουμε λίγο, και φτάσουμε στο Συντριβάνι της Αρτέμιδος με το παγωτάκι μας ανά χείρας, όλες οι αισθήσεις θα γίνουν μία και θα πλημμυρίσουμε χαρά και ευδαιμονία! Πόσο πιο όμορφα να τελειώσει μια βόλτα;

Σας στέλνω μια γλυκιά καληνύχτα.

ΣΗΜ.: Οι φωτογραφίες είναι από το Google.

Το δίλλημα τέθηκε ανάμεσα στην Κέρκυρα και την Κεφαλλονιά. Κέρδισε η δεύτερη λόγω οικογενειακών καταβολών. Παρόλο που το επώνυμο του Παναγιώτη λήγει σε -άτος, δεν είχε ποτέ πατήσει το ποδαράκι του στην Κεφαλονια και τα Ντομάτα απ’ όπου, σύμφωνα με οικογενειακές μαρτυρίες κατάγεται, και αισθανθήκαμε πλέον πως ήγγικεν η ώρα να το πατήσουμε το ποδαράκι μας μαζί, καθόλου όμως δεν διαισθανθήκαμε το κακό να έρχεται!

Φτάσαμε στην Κεφαλλονια την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2020. Ο καιρός ήταν υπέροχος, οι θερμοκρασίες καλοκαιρινές και η διάθεσή μας ανεβασμένη. Τις δύο πρώτες μέρες επιλέξαμε να ξεκουραστούμε, τριγυρίζαμε στο Αργοστόλι και γύρω απ’ αυτό, πίναμε καφεδάκι στο Soulatso Cafe, τρώγαμε ωραιότατο πρωινό με αυγουλάκια μπενεντίκτ, αβοκάντα(!) και όλα τα σχετικά στο De Bosset Coffee & Cocktail, επισκεφθήκαμε για ρομαντικό δείπνο με ωραία θέα το Il Borgo Restaurant στα Κάστρα, δίπλα στο Κάστρο του Αγίου Γεωργίου – μεγάλη η χάρη του! – κι αφού χαλαρώσαμε αρκετά, ξεκινήσαμε τις εξορμήσεις.

Πρώτη επιλογή ο διάσημος Μύρτος. Περιμέναμε ότι θα είχε πολύ κόσμο και φασαρία, ένεκα της διασημότητάς του, όμως δεν πτοηθήκαμε γιατί η μέρα ήταν ιδανική: χωρίς καθόλου αέρα, άρα και χωρίς ρεύματα. (Οι ντόπιοι μας είπαν να πάμε μέρα που δεν φυσάει, γιατί τα νερά εκεί έχουν επικίνδυνα ρεύματα.) Κατεβαίνοντας με το αυτοκίνητο αντικρύσαμε τα πρώτα μαγικά πλάνα! Κι όταν φτάσαμε, νοιώσαμε πως βρισκόμασταν στον νεραϊδόκοσμο του «Μπου για Μουν», που περιγράφει ο Στίβεν Κινγκ στην «Ιστορία της Λίσι».

Λευκά βότσαλα και λευκή άμμος, σε μια απέραντη κατάλευκη παραλία, με πάμπολλες σειρές από λευκές ξαπλώστρες και καλαμένιες ομπρέλες τακτικά τοποθετημένες, καθαρές και καλοδιατηρημένες, κόσμος πολύς γύρω γύρω, και υπέροχη, ανέλπιστη, ονειρεμένη ησυχία! Υπήρχε μια καντίνα ψηλά, κοντά στο πάρκινγκ, που έπαιζε σιγανή μουσική, όμως οι ξαπλώστρες ήταν απόλυτα ήσυχες και επιπλέον, ήταν δωρεάν!

Και μας έκανε τόση εντύπωση! Μια τόσο γνωστή παραλία, να προσφέρει στους επισκέπτες δωρεάν ομπρέλα και ξαπλώστρα, και ταυτόχρονα τόση γαλήνη κι ομορφιά! Αυτό θα πει φιλοξενία!

Τα νερά δε, ήταν το κάτι άλλο! Κρυστάλλινα, δροσερά, διαυγέστατα. Ο βυθός έλαμπε με τα άσπρα του βότσαλα και την λευκή άμμο την εμπλουτισμένη από λευκό άργιλο. Το τοπίο από μόνο του σε προκαλούσε να το σεβαστείς και να το απολαύσεις, κι η ηρεμία, η γλύκα κι η χαρά ήταν τα μόνα συναισθήματα που αποκόμιζες. Θα ξαναπήγαινα στην Κεφαλονιά, μόνο για να ξαναβουτήξω σ’ αυτά τα νερά, και να διαβάσω το βιβλίο μου περιβαλλόμενη από αυτό το παραμυθένιο τοπίο!

(Λίγο καιρό μετά, που μίλησα με μια φίλη που ζει στην Κεφαλονιά, μου είπε ότι αυτό με τις δωρεάν ξαπλώστρες δεν ισχύει και ότι μάλλον ήταν τυχαίο – ας έχουμε κι εμείς λίγη τύχη πού και πού 😁).

Η διαδρομή της επιστροφής από την παραλία του Μύρτου προς την Αγία Ευφημία και την Σάμη ήταν πανέμορφη, το δείπνο στο Καρνάγιο στη Σάμη ανώτερο των προσδοκιών και με πολύ καλό και φιλικό σέρβις, και τίποτα δεν μας προετοίμασε γι’ αυτό που μας περίμενε. Γιατί την άλλη μέρα, ήρθε και μας βρήκε ο «Ιανός»! Με μια ατμοσφαιρική βροχούλα ξεκίνησε και λίγο δροσερό αεράκι, και κατέληξε να καταστρέψει τη μισή Κεφαλονιά! Κι εμείς ήμασταν εκεί!

Την πρώτη μέρα χαρήκαμε την αλλαγή του καιρού, και αφού δεν είχαμε ζήσει ποτέ κάτι παρόμοιο, δεν μπορούσαμε και να αντιληφθούμε τί θα ακολουθούσε. Κάναμε μια υπέροχη φθινοπωρινή βόλτα με το αυτοκίνητο, κατεβήκαμε ως τις Καταβόθρες, ρίξαμε μια ματιά από ψηλά στον Μακρύ και στον Πλατύ Γιαλό, τριγυρίσαμε στα γραφικά Σβορωνάτα, βρήκαμε το μικρό χωριουδάκι – Το χωριό μας – «Ντομάτα», ήπιαμε ελληνικό καφεδάκι στο Cafe Marina στα Κουρκουμελάτα. Όλα καλά ως εκεί.

Και μετά ξεκίνησε. Κόπηκε το ρεύμα πρώτα και μετά το νερό! Ξεριζώθηκαν δέντρα και κολώνες της ΔΕΗ, γίνανε κατολισθήσεις, η Άσσος θάφτηκε ολόκληρη κάτω από λάσπη, δρόμοι καταποντίστηκαν, σπίτια πλημύρισαν, περιουσίες χάθηκαν, αλλά ευτυχώς δεν χάθηκαν ζωές. Δυο μέρες μετά, μας βρίσκει βρώμικους (δεν είχαμε νερό στο ξενοδοχείο είπαμε!) και ταλαιπωρημένους να ψάχνουμε άλλο κατάλυμα μέσα στο Αργοστόλι, αφού μόνο εκεί υπήρχε ρεύμα και νερό. Ήμασταν πολύ τυχεροί (μαζί μ’ εμάς έψαχναν κατάλυμα στο Αργοστόλι άλλοι χίλιοι γουρλήδες, σαν κι εμάς, τουρίστες) και βρήκαμε το πανέμορφο και πεντακάθαρο A&B Minimal Suite, και δεν θα ξεχάσω ποτέ το υπέροχο μπάνιο που έκανα στην μαρμάρινη σούπερ άνετη ντουζιέρα του! Όνειρο!

Από κει και ύστερα, οι επιλογές μας ήταν περιορισμένες. Με δρόμους κλειστούς, με χωριά κατεστραμμένα, με τον στρατό, το Δήμο και την αστυνομία να προσπαθούν μέρα νύχτα να περισώσουν ό,τι μπορούσαν, δεν είδαμε τη φίλη μας τη Δέσποινα, δεν είδαμε ποτέ την Άσσο, την Αγία Ιερουσαλήμ, το Φισκάρδο, το Βούτι, το Λιμνοσπήλαιο Μελισσάνης.

Παρόλα αυτά, αγαπήσαμε αυτό το όμορφο νησί, που έχει τα πάντα: παραλίες θεϊκές, δάση, βουνά, διαδρομές, και ζεστή φιλοξενία παρά τις δύσκολες συνθήκες! Απολαύσαμε την διαδρομή με το αυτοκίνητο από το Αργοστόλι στο Ληξούρι, απολαύσαμε την ανθρωπιά και την ευγένεια του Pero και της συντρόφου του στο ομώνυμο καφέ Pero, απολαύσαμε το κόκκινο σαγηνευτικό Ξι και τα παγωμένα φανταστικά νερά στους Πετανούς και στην υπέροχη Αντίσαμο, απολαύσαμε την σπιτική κουζίνα της Παλιάς Πλάκας, το γευστικότατο σούσι στο Sepia Sushi Restaurant, την υπέροχη πίτσα (που μας πρότεινε Ιταλός κάτοικος της Λακήθρας) στο Pizza Al Forno, τα παραδοσιακά γλυκά στα τραπεζάκια του ζαχαροπλαστείου Βοσκοπούλα και φυσικά το παγωτό και το ΤΕΛΕΙΟ γαλακτομπούρεκο του Καππάτου. Φύγαμε από το νησί πέντε μέρες μετά τον κυκλώνα, χωρίς να μπορέσουμε να φάμε και να πιούμε οπουδήποτε αλλού εκτός από το Αργοστόλι, αφού ακόμη δεν υπήρχε πουθενά αλλού ούτε νερό, ούτε ρεύμα!

Έτσι λοιπόν, η Κεφαλονιά μας χρωστάει και της χρωστάμε! Ελπίζουμε και ευχόμαστε, να έχει καταφέρει να γιατρέψει τις πληγές που της άφησε ο «Ιανός» – μα, είναι όνομα αυτό για κυκλώνα;;; – και κάποια στιγμή να μας ξαναδεχτεί στην γοητευτική της αγκαλιά για να χαρούμε όσα χάσαμε.

Στέλνοντας μια νοητή τεράστια αγκαλιά σε όλους τους υπέροχους Κεφαλλονίτες που συναντήσαμε και σε όσους δεν τα καταφέραμε, σας χαιρετώ, σας προτείνω να γνωρίσετε αυτόν τον ευλογημένο από τη φύση τόπο, και περιμένω καμιά φωτογραφία από όσα εμείς δεν μπορέσαμε να δούμε.

Πολλά γλυκά φιλιά σε όλους,

Άννα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Έτσι καλοκαιρινά λέω να συνεχίσω με τα αρθράκια μου, και να σας πάω για μια βουτιά, ή μάλλον για πέντε βουτιές, σε παραλίες που δεν χορταίνω να κολυμπάω. Εφοδιαστείτε με μαγιό, παρεό, καπελάκι, αντιηλιακό, μάσκα και πετσετούλα, και … μπλουμ!

1. Δεν γίνεται να μην ξεκινήσω, με μία από τις ωραιότερες παραλίες της Σκύρου, τον πανέμορφο Πεύκο. Νομίζω ότι το όνομα τα λέει όλα. Κολυμπάς σε δροσερά νερά και δίπλα, ακριβώς εκεί που σκάει το κύμα, ξεκινάει το πευκοδάσος. Και δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι. Στην αγκαλιά της θάλασσας ή του βουνού; Τσαλαβουτάς κι αγναντεύεις, ξεχνιέσαι και φεύγεις από την καθημερινότητα. Και κάθε άγχος, κάθε πρόβλημα χάνει την υπόστασή του και γίνεται τόσο μικρό κι ασήμαντο, που σου αφήνει ένα υπέροχο κενό στο μυαλό. Σιγά σιγά, αυτό το κενό μεταφέρεται στο στομάχι, και ανηφορίζοντας τα γραφικά σκαλοπάτια, τρέχεις στην μαμαδίστικη αγκαλιά της «Σταματίας», να στο γεμίσει με καλαμαράκι τηγανητό, χταποδάκι ξυδάτο, λαδόπτα, (ναι έτσι την λέμε εδώ στη Σκύρο, λαδόπτα, χωρίς ιώτα) και ασυναγώνιστη μελιτζανοσαλάτα!

2. Την βλέπετε την ομοιότητα έτσι; δεν είναι ο Πεύκος, αλλά η παραλία Αντίσαμος της Κεφαλονιάς. Μοιάζει πάρα πολύ με την αγαπημένη μου της Σκύρου, μόνο που είναι πολύ πολύ μεγαλύτερη! Τα νερά κι εδώ είναι κρυστάλλινα, όσο πρέπει κρύα και το τοπίο μαγευτικό. Είτε βρίσκεσαι μέσα στο νερό, είτε κατηφορίζεις προς την Αντίσαμο, απολαμβάνεις εξίσου την φύση και τη δροσιά. Αν πάρεις τον δρόμο για τη Σάμη μετά το μπάνιο σου, μην παραλείψεις να δοκιμάσεις φιλέτο τόνου και μπακαλιάρο πλακί, στο «Καρνάγιο», πάνω στο κύμα.

3. Επιστροφή στα νερά του Αιγαίου, και την άγρια και ξελογιάστρα παραλία Γιαννιτσίου. Βρίσκεται στη Νότια Εύβοια, 45 λεπτά από τα Στύρα, 33 από το Μαρμάρι και 35 από την Κάρυστο. Έχει κάτι το απόκοσμο κατά την γνώμη μου, έτσι όπως είναι απομακρυσμένη κι απλωμένη νωχελικά στη δύναμη και τα ρεύματα του αιγαίου πελάγους. Κι εδώ θέλω να σας εφιστήσω την προσοχή! Αν έχει κύμα, μην κολυμπήσετε, γιατί τα ρεύματα είναι τόσο έντονα και τα νερά βαθιά, ώστε είναι επικίνδυνο να παρασυρθείτε. Προτιμότερο είναι να την επισκεφθείτε μια μέρα χωρίς ανέμους, ή όταν είναι ευνοϊκοί για την περιοχή. Στην επιστροφή σας, κάντε μια στάση στο Πόθι και δοκιμάστε μαγειρευτά κρεατικά στον ονομαστό και γραφικό «Ξυπόλυτο».

4. Θα σας πάω τώρα σε μια μικρούλα με τεράστια γοητεία! Παραλία Γυάλια στην ξελογιάστρα Μάνη. Δεν ξέρω πώς γίνεται και κάθε βράχος, κάθε πετραδάκι, κάθε παραλία, κάθε κτίσμα είναι τόσο γοητευτικό, με τόσο ξεχωριστή αύρα, σε όλη τη Μάνη. Τα νερά μοιάζουν σαν να βρίσκονται στη χώρα των νεράιδων, εκεί κάπου στο παραμύθι του άρχοντα των δαχτυλιδιών! Αυτή την παραλία την ερωτεύτηκα αθεράπευτα και σκέφτομαι πολύ σοβαρά, να ξαναπάω στη Μάνη – ευκαιρία ψάχνω! – μόνο για χάρη της. Κι όταν τελικά καταφέρετε να φύγετε από τη σαγήνη που θα σας προκαλέσει, προτείνω για φαγητό να επισκεφθείτε το καταπληκτικό ξενοδοχείο «Κυρίμαι» στον διπλανό Γερολιμένα, και να αφήσετε τον ουρανίσκο σας να ηδονιστεί και να καλομάθει! (Μην παραλείψετε να τηλεφωνήσετε προηγουμένως ).

5. Δεν γίνεται σ’ αυτό το μικρό αφιέρωμα να αφήσω έξω μία ακόμη πλανεύτρα! Μια παραλία στην οποία η κατάβαση με το αυτοκίνητο ήταν ιδιαίτερα φοβιστική – είχε χωματόδρομο τότε, δεν ξέρω αν τον έχουν φτιάξει – αλλά η θωριά της ήταν μια αποκάλυψη. Φυρή Άμμος στα Κύθηρα. Απέραντη, άγρια, ρομαντική, πανέμορφη και μυστηριώδης. Ξεδιπλώνει τις χάρες της σε όποιον τις αναζητήσει και τις σεβαστεί, και τον πιάνει στα δίχτυα της χωρίς κανένα έλεος! Δεν ήθελα να βγάλω το κεφάλι μου από τα νερά της και σας εύχομαι να την συναντήσετε και να την απολαύσετε όσο εγώ.

Μετά από τόσες βουτιές όμως, όσο πεζό κι αν ακούγεται, θα σας πάω για το τελευταίο γεύμα της ημέρας. (Όχι ότι θεωρώ το φαγητό πεζό. Αντίθετα το θεωρώ ιερό!) Οι ντόπιοι προτείνουν στον Κάλαμο την «ταβέρνα της Φιλιώς» και όχι άδικα. Εκεί θα φάτε σπιτικά, τίμια, καθαρά και προπάντων νόστιμα. Ό,τι κι αν διαλέξετε, σίγουρα θα το ευχαριστηθείτε.

Και κάπως έτσι, με εικόνες, αισθήσεις, εντυπώσεις, μυρωδιές και γεύσεις θα σας καληνυχτίσω – πήγε 00:42 η ώρα – και θα σας ευχαριστήσω που μου κάνετε παρέα, κι έτσι, βρίσκω κι εγώ την ευκαιρία και επισκέπτομαι ξανά τόσα αγαπημένα μέρη.

Να είστε όλοι καλά και να απολαμβάνετε τις μέρες και τις νύχτες σας,

Σας φιλώ γλυκά,

Άννα.

Σημ.: ‘Oλες οι φωτογραφίες είναι από το Google.